(hele) lage d op kleutercito, zittenblijven (lang)

Ib'er

Is er bij jullie op school een IB'er met wie je kunt gaan praten, over de situatie, de test, eventuele begeleiding. Verder zou ik nog eens met juf een gesprek aangaan.
Je kunt naar de huisarts gaan maar ik zou eerst eens op school naar een oplossing zoeken

Juf

Ik ben anderhalve week nog even met een juf gaan praten, degene die toen niet aanwezig was bij het gesprek, om te vragen of het al wat beter ging (ja) en of we nog een gesprekje konden inplannen hierover omdat ik nog met vragen zat. Toen kreeg ik weer dezelfde hele waslijst aan klachten over me heen in plaats van antwoord op mijn vraag. En een beetje gemeen dacht ik toen iets van "misschien tijd om zelf een testje taalbegrip af te nemen want ik vroeg of we nog eens konden praten".
Omdat ik hieraan merkte dat ik meteen weer in de verdediging zou schieten heb ik haar haar zagje laten doen en het toen weer even zo gelaten, ik wil namelijk graag meedenken en niet in de clinch met de juffen.
Ik wil zo goed mogelijk beslagen op het ijs komen dit keer zodat ik niet weer zo overdonderd wordt.

Bedankt voor je tip over de IB-er, zal daar ook achteraan gaan!

Nor@

Bedankt voor het meedenken, ik zal kijken of ik het boek kan opsnorren!
Ik weet nog zo net niet of hij hoogbegaafd is hoor. Als ik het zo inschat vergeleken met zijn vriendjes, dan loopt hij soms wat voor, soms wat achter, gewoon gemiddeld. En of hij nou een IQ van 180 of 80 heeft, ik wil gewoon zo graag weten wat hem dwarszit en dat hij weer wat blijer wordt (en daarbij medewerking van de juffen aub )

Kijk eens naar de toetsen

Er vallen me hier twee dingen op: dat hij op een test heel slecht presteert en dat juf geen idee heeft dat hij veel beter kan. Blijven zitten is geen optie. Een gesprek met juf lijkt me zeer aan de orde. Zijn gedrag kan op verveling duiden, en daarvoor hoeft hij echt niet hb te zijn, bovengemiddeld slim en slecht tegen verveling kunnen zijn vast ook voldoende. Punt is dat juf je zoontje dus ook totaal niet ziet. Neem de test en de juffen zeker serieus, maar wel als mensen die hier heel erg in een verkeerd spoor zitten en jij zult goed beslagen ten ijs moeten komen om hun het licht te laten zien. Ga toch lezen over hb, kijk of thuis meer uitdaging bieden helpt voor zijn gedrag etc. etc. En vergis je niet: een op de 30 kinderen is hb en dan zijn er ook nog wel 2 mb in een klas. Hij heeft flink wat meegemaakt, dat zal ongetwijfeld ook een rol spelen. Maar de juffen zouden echt moeten weten dat die score onzin is.

Buiten school

Wij hebben een soortgelijke situatie gehad. Kind vertoonde gedragsproblemen op school, onder andere na 3 sterfgevallen van familieleden (opa, oma, lievelingstante) binnen 4 jaar. Coginitieve prestaties beleven overigens wel op peil.
Wij hebben ervoor gekozen onze zoon te laten praten met een jeugdpsychiater die vervolgens gesprekstherapie heeft gegeven en hem door een collega heeft laten testen (IQ en sociale vaardigheden). Dit heb ik vervolgens met school besproken.

Is dat een idee?
Vader

Huisarts?

Jullie jochie heeft heel veel meegemaakt en ik kan me voorstellen dat hij daarop reageert met angstig worden. Mijn oudste heeft ooit eens slaapproblemen gehad door het overlijden van een kat. Het overlijden van een neefje en het uit huis plaatsen van een broer is natuurlijk veel heftiger. Als jullie een huisarts hebben waar je goed mee kan praten, zou ik daar toch eens langs gaan, die kan jullie misschien verwijzen naar een kinderpsycholoog of kinderpsychiater.

En ja, geen van mijn kinderen hebben ooit op vijf-jarige leeftijd vragen gesteld over de ringen van de Saturnus of de werking van de lever (en ook niet op zes- of zevenjarige leeftijd). Lijkt me heel bijzonder. En op school laat hij daar absoluut niets van zien, denken ze zelfs dat hij een achterstand heeft... Ik heb geen HB kinderen en mijn oudste was misschien wel een beetje een onderpresteerder, maar ik heb nooit meegemaakt dat de docenten zo'n verkeerde indruk hadden (ik neem ten minste aan dat de juffen iets verder kijken dan alleen de CITO). Als jullie vanwege zijn emotionele problemen dan mogelijk toch naar een psych gaan, wordt hij waarschijnlijk ook getest en kan er wat beter bekeken worden wat er precies allemaal speelt. Ik zou voor een onderzoek buiten school om gaan, zodat verschillende problemen kunnen worden onderscheiden. Het enige vervelende is dat dat allemaal wel redelijk vlug moet, want hij moet natuurlijk wel gewoon naar groep 3 aan het eind van het schooljaar.
Veel sterkte er mee.

Ook huisarts

Ik weet niet of je vertrouwen hebt in je huisarts. Maar ik zou ook naar mijn huisarts gaan. Het is sowieso fijn om daar even de dingen waar je je zorgen om maakt te bespreken.
De huisarts heeft een beroepsgeheim en kan je objectief wat tips of doorverwijzingen geven. School slaat toch vaak een bepaald traject in wat in eerste instantie hun keuze is. En jij zit ja en amen te knikken omdat je de verstandhouding met school goed wilt houden. Dat doe ik namelijk ook. Wat ik eigenlijk van hun houding en opmerkingen vindt zeg ik maar liever niet. De huisarts bekijkt het als een "derde".
Nu heb ik ook wel een huisarts die zo`n situatie goed kan overzien en zelfs relativeren. Soms heb je dat even nodig. Het is nog al niet wat, hetgeen de leerkracht opnoemt. Was er ook nog iets positiefs? Het zittenblijven is nu niet het meest erge probleem. (Al is dat idd geen oplossing) Je zoon zit niet lekker in zijn vel en door de negativiteit van school wordt dit gevoel niet beter. Ik zou beginnen met de huisarts. Al is het maar om je hart te luchten.

Is school op de hoogte?

Is school op de hoogte van wat je zoontje de afgelopen tijd allemaal op z'n brood heeft gekregen?
Een goede juf of IB-er hoort te weten dat dit soort zaken heel duidelijk hun weerslag kunnen hebben op het functioneren van een kind (en de testresultaten).

Dus nee, niet laten zitten hoor!

Hoop goede tips

Hoi allemaal. Ik heb al een hoop bruikbare dingen gelezen hier. Bedankt!
Ik denk dat ik eerst maar even leuk de kerstvakantie inga (vanavond Kerstdiner op school en ik ga helpen, zie ik de juffen ook even in een ander kader zonder die vervelende context) en na de vakantie op meerdere fronten bezig ga.
Dan maar de zeurmama, ik ga een extra gesprek aanvragen en daarin duidelijk zeggen dat hun beeld van zijn vaardigheden niet overeenkomt met wat ik zie en dat ik graag wil weten waarom zij denken dat er met zittenblijven iets opgelost wordt. Tegelijkertijd zal ik de huisarts eens vragen wat er verder te bekijken en helpen valt. Mijn zoontje is ook wel een binnenvetter en misschien heb ik weer niet goed ingeschat wat de afgelopen jaren met hem hebben gedaan en heeft hij er toch begeleiding in nodig.
Blijft de toon onprettig, soit, dan zijn er 3 andere basisscholen in de omgeving. Ik heb juist voor deze school gekozen voor hun moderne opzet, maar misschien heeft mijn zoontje ook gewoon meer aan een "ouderwetse" school met "normale" afgebakende klassen waarin je op je stoel blijft zitten en je een rooster volgt in plaats van zelf opstelt.
Ik was zelf iig zo'n kleuter die de eerste jaren vooral onder een tafel zat om de chaos te ontlopen en mijn ouders kregen ook te horen dat ik maar beter "bij de andere speciale kindjes op school moest" (uiteindelijk goed gekomen hoor, ik bloeide op toen er eens echt iets te *leren* aangeboden werd en ik zit op mijn werk inmiddels gewoon achter mijn bureau )

Even wat anders....

Ik vind het vrij absurd dat een juf een 'regulier' 10 minutengesprekje gebruikt om dit soort toch wel problematische toestanden op tafel te gooien. Ik ga ervanuit dat als er echt reden is tot zorg om een kind dat er gewoon rap contact wordt opgenomen om eea door te praten. En als zo'n moment qua timing samenvalt met een 10 minutengesprek dan verwacht ik alsnog dat ik iets van een voorwaarschuming krijg ('we maken ons wat zorgen') en extra tijd ('dus daarom hebben we 20 minuten uitgetrokken zodat we eea rustig kunnen doorpraten')

Ik vind dit absoluut geen schoonheidsprijs verdienen en zou sowieso daarom al extra wantrouwend zijn als het gaat om het inschatten hoe deze juf(fen) met extra-zorg-vragende kinderen omgaan.

Ingrid

Ik vind...

Ik vind het raar dat een dergelijk gesprek wordt afgewikkeld in 10 minuten. Als er problemen zijn trekt een juf eerder aan de bel dan met een 10 minutengesprekje. En als er tijdens het 10 minuten dergelijke zaken (ongewenst gedrag, achterstand, zittenblijven) moeten worden besproken dan is minimaal de dubbele hoeveelheid tijd nodig.

Ik zou deze vakantie gewoon wat dingen opschrijven die hij thuis doet. Jij vindt ze misschien gewoon maar het geeft de juf een idee dat je kind minder achterstand heeft dan zij denkt. Denk aan: spelletjes die hij doet, naam/woordjes schrijven, etc.

Alleen afgaan op een test is natuurlijk sowieso niet slim, maar wie weet presteert hij op school ook flink onder.

Vraag een gesprek aan met de juf én met de IB-er. Als een kind in groep 2 niet weet wat een boek is, dan is een IB-er hard nodig. Een IB-er komt ook in beeld als een kind een potentiele zittenblijver is. Zonder tijdslimiet. Schrijf op wat jij wilt vertellen en ga niet eerder weg dan wanneer je dat ook hebt gezegd.
Ik zou ook bespreken of het verstandig is om het gegeven dat hij niet lekker in zijn vel zit etc. te bespreken met een kinderpsycholoog. De kinderpsycholoog zal dan ook zeer zeker een uitspraak doen over zijn cognitieve capaciteiten. Ik zou dit wel extern laten doen (is wel duur!) maar anders kan het wel een jaar duren. Maar dus wel in overleg met school. Je hebt niets aan een uitslag als de school toch niets wil doen.

Succes met je zoontje. Echt sneu om hem zo te zien worstelen.

Kasteelromannetjesplotwending

Nou ja, ik kan het ook niet anders omschrijven. Als ik pulp zou schrijven, dan zou ik het nog niet verzonnen kunnen hebben.

De situatie:

Ik ga dus helpen met het Kerstfeest, sta boterhammetjes te smeren in de lerarenkamer met een aantal andere ouders. Verderop zitten een aantal leraren, waaronder ook allebei de juffen van mijn zoon. Ik hoor zijn naam vallen en hoor hoe zijn ene juf een verhaal vertelt tegen de andere leraren op een negatieve toon waarvan mijn Kerststemming meteen wel weer weg was.

De feitelijke situatie: zoon had maandag bestek meegekregen in een plastic tas (Albert Heijn). Tas is door de ene juf in een kast gelegd en toen de andere een paar dagen later vroeg waar zijn bestek was, had mijn zoontje naar een andere Albert Heijn-tas gewezen die bij nader inzien niet de zijne bleek toen erin gekeken was.

Hoe het neergezet werd: mijn zoon had geen bestek bij zich en had toen maar het bestek van een ander kind proberen te jatten door te beweren dat het van hem was.

De juf in kwestie heeft mij herkend toen ik opstond later en ik meen gezien te hebben dat ze best schrok (kamer was beetje donker met kaarsjes) en dat zegt ook iets. Ik ben later heel rustig naar de juffen gelopen dat ik begrepen had dat zijn bestek kwijt was geraakt en heb op die manier laten merken dat ik het gehoord had. Vrij netjes vind ik zelf omdat ik behalve verdrietig nu ook nog bozer ben.

Ik denk niet dat ik mijn kind een plezier doe of veel kans geef als hij in zo'n klimaat rondom zijn persoon blijft. Als zijn volgende leerkracht zijn naam heeft horen vallen in dit soort situaties, dan denk ik niet dat hij of zij iets zal denken van "hee, leuk dat die bij mij in de groep komt, eens even pedagogisch observeren wat voor jongetje dat is".

Overigens is het 10-minutengesprekje waarmee het begon flink uitgelopen naar 25 minuten ofzo, hoewel de ene juf te laat was ervoor en de andere niet was komen opdagen, ook al zoiets waar ik nu van denk dat het veel zegt.

Nou ja, mijn zoontje heeft van alle ellende niks gemerkt en is stralend naar binnen gelopen, heeft zich prima gedragen, heerlijk gegeten en echt genoten en stond helemaal te stralen toen ik hem ophaalde...ja, naast die juf die hem als een dief neerzette.

Yaw

Knap, dat je zo kalm bent kunnen blijven. Ik geloof dat ik toch wel heel bos was geworden, zeg eigenlijk maar ronduit nijdig. Een kind van 5 uitmakn voor dief, wat haalt ze in haar hoofd.

Ik krijg steeds meer het gevoel dat je zoontje een etiketje heeft gekregen en dat hij daar niet vanaf komt. De juffen moesten zich schamen.

Ik kan je zelf niet veel aanraden maar wens je wel sterkte toe

Yaw

Ik denk dat ik hiermee naar de directeur zou gaan. Nog afgezien van het absurde diefstal-verhaal vind ik het sowieso al heel vreemd dat de leerkrachten leerlingen bespreken als er ouders in de lerarenkamer aanwezig zijn.

Ik denk niet ik er verder nog vertrouwen in zou hebben dat jouw zoontje bij deze juf nog een eerlijke kans krijgt.

Veel succes ermee. Het lijkt me een hele vervelende situatie.

Mariola

Klacht

Als je besluit gevallen is, hou er dan rekening mee dat scholen onderling contact hebben als het gaat om leerlingen die overstappen. Zorg dat je inzage hebt in het dossier van je kind, dan weet je wat voor info deze school gaat doorsturen naar een volgende. Zorg dan ook dat er tegengas is, bijvoorbeeld door een formele klacht over juf bij de directie en doordat niewe school jouw kant van het verhaal kent. Zorg dat je voorbeelden van thuis hebt hoe je kind werkelijk is, en zorg dat je deskundig bent op het gebied van onderpresteren. Je hebt er niks aan als de vooroordelen van deze school vrolijk meekomen op de andere school. Als je vermoedens hebt dat je kind mb of mogelijk hb is, is het belangrijk dat een nieuwe scool daar verstand van heeft. Als zijn gedrag namelijk door onderpresteren en verveling komt, en hij krijgt opnieuw te weinig uitdaging dan zullen er daar ook problemen komen. Het is gezien de omstandigheden heel makkelijk om alles op het sociaal-emotionele te gooien, maar kleuters die willen weten hoe de lever werkt zijn echt niet standaard.

Kijk eens hier: http://www.hiq-forum.nl/index.php

Veel sterkte!