Juf verstoort illusie
Een beetje naar aanleiding van het sinterklaasdraadje, wil ik jullie het volgende voorleggen.
Wij hebben een dochter van bijna 4,5 en een zzontje van 5 weken. Nu is onze dochter helemaal "verliefd" op haar broertje. Pas zei ze tegen me:"Mama ik ga later met broertje trouwen, want ik hou van hem en ik vind hem lief en dan ga je met elkaar trouwen". Ontzettend lief natuurlijk! Blijkbaar heeft ze dit ook aan de juf verteld. Want toen ze van de week uit school kwam zei ze heel verdrietig tegen me dat ze niet met broertje kon trouwen. Op mijn vraag waarom niet, zei ze dat juf G. (stagiaire) dat had gezegd. En ook gisteren begon ze er weer over tegen mijn man. Wij hebben gezegd dat het van ons wel mocht. Waarop zij weer zei dat het niet kon, want dat had de juf gezegd.
Wat vinden jullie ervan? En zouden jullie juf er nog op aanspreken? Het is natuurlijk geen wereldschokkend drama, maar dochter is er wel verdrietig van.
Ben benieuwd naar jullie reacties.
Groet,
Gerdina
In dit geval
In dit geval zou ik zelf gewoon eerlijk vertellen dat het inderdaad niet kan. Misschien is jullie dochtertje dan wel even verdrietig, maar ik denk dat het best goed uit te leggen is dat broertjes en zusjes niet met elkaar kunnen trouwen. Misschien kun je haar wel troosten met de mededeling dat broertje in ieder geval nog héél lang samen met haar bij jullie blijft wonen.
Emmalynn
Eerlijk zijn
Ik zou van dergelijke dingen ook geen illusie maken en net zoals Emmalynn zeggen dat je niet met je broertje kan trouwen. Maar dat een broer/zus band minstens zo mooi is. Mijn zoon wilde als kleuter met mij trouwen, ik heb toen ook uitgelegd dat ik al getrouwd ben met papa maar dat hij juist bijzonder is als zoon.Je dochter zal van meer mensen te horen krijgen dat ze niet met haar broertje kan trouwen, een eerlijk antwoord dus. Dan zou ik als ouder helemaal eerlijk willen zijn.
'illusie verstoren'
Waarschijnlijk heeft juf gewoon gezegd: 'dat kan niet, joh' en that's all. En daar heeft ze gelijk in, ik vind 'ilusie verstoren' een erg groot woord voor zoiets. Dan zeg je toch gewoon dat ze zolang ze het wil bij haar broertje kan blijven wonen (en herinner haar over een jaar of 10 nog eens aan dit moment 
)
Harteloos
Mijn dochter (3) wilde graag met mij trouwen. Heel schattig maar ik heb haar toch verteld dat je niet met je moeder mag trouwen. Toen wilde ze met haar nichtje trouwen. Dat mag wettelijk gezien wel, maar ik denk niet dat tante P. dat goed vindt 
De boodschap kwam niet heel hard aan bij haar want ze vertelde me dat ze toch al getrouwd is, met L. (een meisje van het kdv).
Kortom, ik vind het niet erg om illusies te verstoren over dingen die écht niet kunnen, zoals trouwen met je moeder. Andere dromen (ik word later prinses, of clown) laat ik lekker bestaan.
Verstoorde illusie
Ik zou zo'n illusie ook rustigf verstoren -maasr tis wel aardig om er een leuke draai aan te geven, iets in de trant van 'jammer dat dat niet want hij is zo lief' ofzo.
Vind ik niet goed
Dochterlief wilde ook altijd met Dirk trouwen, maar ik heb van het begin gezegd dat ik dat niet goed vond.
Als ze dan vroeg waarom dan zei ik dat ik anders te weinig familie kreeg, omdat ik graag wilde dat Dirk en zij allebei met een leuke partner de familie groter zouden maken.
Als ze doorzeurde zei ik altijd dat ze het maar aan hem moest vragen, en hij zei toch altijd al dat hij het niet wilde.
Maar goed, tegenwoordig belaagt ze een klasgenoot van hem
Ach scarlet
Nogmaals, ik denk niet dat juf dat bewust deed, maar als Gerdina het echt heel jammer vindt kan ze er toch een draai aan geven als ' juf denkt dat het niet kan, maar ze weet vast niet hoe gezellig wij het hebben en dat het hier misschien wel kan', ik vind dit nou echt iets waar ik me absoluut niet druk over zou maken. of je gaat mee in wat juf zei of je geeft er weer een eigen draai aan.
Helaas
Helaas maar waar: tegenslagen horen bij het leven en bij het groot worden. En dan is dit echt wel een van de kleinst mogelijke tegenslagen - ook al ervaart ze dat op dit moment even anders. Het heeft geen zin om haar, ook al is ze nog zo klein, in alle sprookjes, dromen en illusies te laten geloven (en van leerkrachten verwachten dat ze daar in mee gaan). Het leven is nu eenmaal geen sprookje. Er zijn al veel tips gegeven hoe je er tóch een positieve draai aan kan geven.
Jullie hebben wel gelijk
maar het was wel sneu om haar verdrietig te zien. Het is voor haar ook meer een manier om te uiten dat ze hem zo lief vindt. Als ze er nog eens over begint zal ik jullie tips in gedachten houden. Ik zal het maar op de hormonen houden en de gebroken nachten dat ik me dit wat te veel aan trok. Normaal ben ik redelijk nuchter.
Bedankt!
Nog wat illusie verstoren, want:
... als je dochter op een dag, over een jaar of twaalf, veertien, dat schattige broertje wel ik-weet-niet-wat kan doen, is dit een prachtig verhaal. Oei oei wat zal ze er in die tijd van balen dat ze dát ooit heeft verteld...!
Tonny
(hier wilde zus ook met broer trouwen, omdat het haar niks leek met een vreemde man te trouwen 
Andere motivatie dus)
Video
Toen onze jongste geboren is, beloofden de oudste twee ook plechtig om nóóóóit ruzie met haar te gaan maken, want dit kleintje was zóó lief. Ik heb hen gevraagd om dat nog even een keer te herhalen en heb dat opgenomen op video..... Nu, bijna 7 jaar later is het erg schattig om die kleine guppies van toen 4 en 6 dat te horen zeggen. Maar van die "belofte" is uiteraard niets terecht gekomen.
Emmalynn
En over verstoorde illusies gesproken...
Ik heb al een jaar of 2 een handgeschreven, ondertekend briefje liggen van mijn oudste, waarin ie plechtig belooft dat ie mij op zijn 15e nog net zo'n lieve moeder zal vinden als toen ie 9 was.
Dat gaat nog handig van pas komen!
Ingrid
Broer en zus (ot)
Mijn zoon zei op z'n tiende uit de grond van z'n hart dat hij nooit een pubertje wilde worden (gezien het voorbeeld van zijn grote zus . Nu zijn ze weer de beste vrienden, hoor.
Is de waarheid toch?
Niks aan doen, zo is het leven. Als je je druk maakt om uitspraken van anderen en de effecten daarvan op jou kinderen, heb je het erg druk. Tenzij het dingen zijn die niet door de beugel kunnen.
Miek
Zelf meegemaakt
Toen ik vijf jaar was, speelde ik voortdurend met mijn buurjongen van acht in de zandbak. We zouden later samen trouwen. Op een kwade dag werd ik bij zijn moeder geroepen, die mij vertelde dat wij veel te jong waren om over zulke zaken te spreken. Ze was heel streng en ik ben overstuur naar huis gerend. Het heeft op mij diepe indruk gemaakt. Ik wilde niet meer met buurjongen spelen en ik kan nu nog het paniekerige gevoel terug halen. Toen ik als volwassene terugdacht aan dit incident, bleef bij mij het gevoel dat deze actie van buurvrouw toch niet echt nodig was. Iedereen weet toch dat (hoewel op dat moment echt gemeend door de betrokken 'verloofden')kinderen zulke dingen zeggen en later totaal andere keuzes maken. Er zullen relatief weinig jongens politieagent en brandweerman zijn geworden, die dat als vijfjarigen dolgraag wilden. Dus, ja, ik vind dat juf een illusie heeft weggenomen en ik vind dit heel erg onnodig. Nu is daar niets meer aan te doen, en moet er worden vastgehouden aan de waarheid. Jammer.
