Klikken of negeren?
Zoon van 7 (groep 4) vertelde me gisteren het volgende: hij zat ’s middags -op school- op zijn vaste plaats aan tafel om zijn boterhammen te eten. Op school worden tafels ingedeeld naar leerjaren (en dus zit hij bij 1 jongen van zijn klas –die afwezig was; telkens 2 jongens van groep 6 en 7 en 8).
Die jongens begonnen wat te ruziën, boterhammen rondsmijten naar elkaar, schreeuwen ed.
Omdat dit maar bleef duren, is mijn zoon het maar gaan vertellen aan de persoon die toezicht hield (klikken dus). Deze persoon is naar de tafel gekomen en vroeg of er inderdaad met boterhammen werd gesmeten, werd ontkend door een jongen maar andere gaf het toe.
Afijn, een gewoon verhaal. Mijn vraag is echter: moet ik mijn zoon leren om niet te gaan klikken (aan de juf te gaan vertellen), en dat hij vervelend gedrag van anderen gewoon maar moet negeren?
In het algemeen, denk ik dat mijn zoon vaker naar de juf stapt om gedrag van anderen te gaan verklikken of als hij zich tekort gedaan voelt (x pakt mijn bal af...). Ik zou graag willen weten wat het beste gedrag is: klikken of negeren. Mijn zoon heeft nl. een autismestoornis en correct gedrag in schoolse situaties moet ik hem dan ook aanleren. En ik leer liefst het ‘beste’ gedrag aan.
Hij is overigens niet meteen naar de juf geweest, enkel omdat het maar bleef duren. Hij is gewoon blijven verder eten en heeft niet deelgenomen aan “dat onnozele gedoe” “zeker omdat het toch al oudere kinderen waren”. Dat gedrag heb ik alvast geprezen.
Geen regel voor
Sasvangent, ik vrees dat je geen regel kunt maken van wanneer wel of niet klikken. Over het algemeen wordt klikken niet aardig gevonden, maar tegelijkertijd schijnt het wel weer keurig te zijn om melding te maken van dingen die uit de hand lopen.
Begrijp ik goed dat jouw zoon meldt op het moment dat hij zichzelf aan het gedrag ergert, of als hij er zelf last van heeft? Waar zit hem dat dan precies in: Kan hij niet rustig eten, of past hij de regel 'niet met eten spelen' (of andere regels) nogal zwart wit toe?
Wat hem zou kunnen helpen bij het beoordelen van dat waarover geklikt kan worden, is dat hij dat kan doen in die gevallen dat er van de misdragingen overduidelijk bewijzen zijn. Er wordt met eten gegooid, dat kun je zien want er ligt overal brood/het is een troep.
Iedereen die langsloopt kan dat zien en zal daar last van hebben.
Maar dat vraagt wel je zoon dat hij afstand kan nemen van wat hij zelf ervaart en de situatie met de ogen van een ander kan bekijken: wat zou de juf hiervan vinden?
En juist dat lijkt me zijn probleem gezien zijn autisme. Als hij het zelf als probleem ervaart zal hij zich wellicht maar moeilijk voor kunnen stellen dat anderen het niet als probleem ervaren.
Je moet ook een beetje oppassen met het stellen van vaste regels. Voor je het weet past hij de regel absoluut toe en meldt hij niet meer wat hem zelf dwars zit. Dat wil je ook niet met een kind van 7.
Het blijft dus schipperen en proberen.
Groet,
Miriam Lavell
Inzicht
Het is een goede tip dat ik er eens achter probeer te komen waarom hij klikt: in dit geval niet omdat hij niet kon verder-eten maar omdat smijten met eten niet hoort; i.e. het toepassen van de regel dat je netjes eet. Afpakken van een bal door een ander kind, zal hem storen want dan kan hij er zelf niet meer mee spelen. Dit lijkt mij trouwens storend voor elk kind. Twee verschillende invalspunten/redenen dus.
“Overduidelijke misdragingen”: ik kan hier wel wat mee: hem uitleggen dat hij niet voor elke wiswasje hoeft gaan klagen dus.
“Wat zou de juf ervan vinden”: ik meen dat hij dat redelijk goed kan inschatten. Dat kan ik dan koppelen aan “overduidelijke misdragingen”. Ik heb ergens toch wel wat schrik dat hij als klikker zichzelf buiten spel zal zetten bij de schoolgenootjes.
Het is overigens iets wat ik thuis ook kan toepassen; m’n beide kinderen zijn nogal klikspaanderig ingesteld. Zoon vnl. vanuit eigen onbehagen, dochter omdat ze niet tegen onrecht kan tav. de zwakkeren – zij zal wel eerst proberen zelf de situatie recht te zetten, dat zal zoon dan weer niet doen.
Miriam, ik heb wat aan je inzicht, bedankt!
Als iemand pijn heeft?
Bij ons thuis was het een beetje standaard dat je wel kwam vertellen als een ander je pijn deed of als je dat zag gebeuren. Als je denkt dat hij kan inschatten wat de juf er van zou vinden denk ik dat hij ook wel kan inschatten of een ander pijn heeft. Dat lijkt me een "absolute" regel - als iemand pijn heeft ga je naar de juf. Ook als iemand per ongeluk een gat in zijn hoofd valt bijvoorbeld.
zelf gebruik ik dat nog steeds een beetje als vuistregel. Als ik op straat of op mijn werk dingen zie die niet mogen (roken, schrijven op de muur etc) zeg ik er wat van, of niet als ik geen fut heb. Als ik zie dat iemand geschopt of geduwd wordt roep ik hulp in. Ik heb bijvoorbeeld vorige week de politie gebeld omdat er een nogal fysiek relletje bij mij in de straat was en dat werd door alle partijen heel normaal gevonden.
Mariel
Moeilijk
Ja ik vind dat een interessante kwestie. We leren kinderen van alles maar als ze het anderen zien doen moeten ze de andere kant opkijken. Ik weet het antwoord ook niet, ik vind het altijd zo vreemd dat kindjes die niets fout doen maar moeten toekijken hoe anderen de boel versjteren. Aan de andere kant ben ik ook niet doel op de braverikjes die altijd maar zeggen: "juf hij doet dat;
MR
Stout niet, gevaar wel
wij hebben als basisregel dat stout zijn niet gemeld hoeft te worden, maar gevaarlijke dingen wel. Voorbeelden die daarbij over de tafel zijn gegaan: snoepjes pikken niet, lucifers, scherpe dingen en hoog klimmen wel.
Goede tips
het ziet er naaruit de grotendeels "pijn hebben/doen en gevaar" of "ernstige misdraging in de ogen van juf /mama" (niet meteen in zijn eigen ogen) reden is om te komen/gaan vertellen.
Louter ongemak, zonder meer, moet ie maar zelf proberen op te lossen. Nu, mijn zoon kennende, is dat de situatie ontlopen en weggaan. Dat is natuurlijk ook niet altijd ideaal, maar dat zal misschien nog wel bijtrekken met de leeftijd.
Als kleuter vroeg hij nooit wat aan de juf, totdat die hem echt geleerd heeft van dingen te vragen / komen vertellen. Dat trekt hij waarschijnlijk soms wat teveel door. Begrijpelijk wel door zijn stoornis. Ik heb wat aan de handvaten hier, maar zal uiteraard toch altijd situatie- en kindgebonden zijn.
Wat je zegt, MR, is heel waar: het is nooit goed; ofwel kijk je toe en zeg je niets (beetje laf soms en kind voelt zich schuldig) of je gaat klikken en je bent een een klikspaan, die op een goed blaadje wil staan bij de juf door andermans gedrag aan te kaarten.
Ik veronderstel dat het zo iets is waar een normaal kind redelijk mee om kan gaan. Voor mijn zoon is dat net nog wat moeilijker. Maar, ik ga mijn nieuwe stelling stilletjes introduceren!
