Naar school
Mijn zoontje van bijna vier gaat sinds kort wennen op school. Hij is er erg van onder de indruk, vind het leuk maar ook erg spannend. Allemaal logisch alleen weet ik niet zo goed hoe ik om moet gaan met zijn "angsten". Gisteren vertelde hij dat hij het eng vond, dat hij die kindjes helemaal niet kende, dat hij heel moe was en dat hij geen hele dagen naar school wil omdat hij 'mij dan gaat missen'. Hij huilde er hartverscheurend bij, zo zielig mijn hart brak en het liefst had ik hem onder mijn arm meegenomen om hem vervolgens de rest van zijn leven bij me te houden. Heb ik natuurlijk niet gedaan 
maar toen ik hem op ging halen zat hij er ook totaal verloren bij terwijl er om hem heen van alles gebeurde. Nogmaals allemaal heel logisch maar hoe ga ik hier het beste mee om? Ik wil zijn gevoelens niet ontkennen maar ik kan er ook niet al te veel in mee gaan. Uiteindelijk moet hij toch naar school. Wat zeg ik tegen hem?
Berber.
Hele dagen
Hoi Berber,
Wat sneu voor je zoontje. Hij ziet er erg tegenop he? Kan je niet aan zijn vraag tegemoet komen door met hem af te spreken om hem dan maar inderdaad halve daagjes te doen, voor het begin. Misschien valt er dan al heel veel last van zijn schoudertjes. Als het dan eenmaal makkelijker gaat kan je het opbouwen naar meer.
Het is wel goed denk ik om het als een gezamenlijk probleem te maken. Jij kan er niet om heen, hij zal naar school moeten. Jij gaat hem ook missen. Knap dat hij al een oplossing weet aan te dragen (geen hele dagen naar school 
)
Sterkte ermee!
Pippie
Halve dagen..
Onze zoon wordt volgende week vier en wij hebben hier een echt wenprogramma op school. Eerst 1 ochtend van half tien tot twaalf dan twee ochtenden en na de vakantie drie ochtenden (ook van half tien tot twaalf) dan drie ochtenden van half negen tot twaalf en de week daarna 5 ochtenden van half negen tot twaalf en daarna pas wordt er in overleg met de juf en de ouders besloten wanneer het kind ook smiddags gaat. Maar ook hier merk ik dat het heftig is. Het is veel drukker, meer kinderen, de regels zijn nog niet bekend. Onze zoon is weer even gaan broekplassen en roept nu ook dat hij niet wil maar gelukkig is dat bij hem makkelijk te doorbreken en hij komt helemaal blij en stoer uit school en dat beeld probeer ik vast te houden. Sterkte !!!!
Hoi berber
(heb het vier weken volgehouden, zit alweer af en toe mee te lezen ..
Ik heb zelf heel veel ervaring met verlegen of bange zoontjes. Mijn tip is heel goed letten op alle signalen die je als moeder geeft, zowel verbaal als non-verbaal. Precies waar jij nu mee bezig bent: je moet een consistent verhaal, een soort script opzetten.
Mijn script is: je bent bang. Ok. Kort ingaan op waar kind bang voor is. Dan de aandacht verleggen naar wat hij daar zelf in kan doen of veranderen. Dus wat doe je in de klas, waarom doe je dat, wat voor keuzes heb je.
Niet te snel zeggen dat je hem straks weer komt halen want dan gaat ie zitten wachten.
Verder kan voorspelbaarheid heel goed helpen. Dus een schema maken, weekkalender, met de kleuren van de dagen corresponderend met wat ze daar op school voor gebruiken. Benoemen, korte en lange dagen, wel/niet overblijven. Grote kans dat er ook nog twee juffen zijn, dat kan er ook bij.
Bij mijn oudste heb ik gemerkt dat ik hem niet kon thuishouden, hoe graag ik dat ook wilde, omdat hij het daarna nog veeeel moeilijker vond. Dat is echt totaal anders gegaan dan ik had gehoopt en verwacht, ik had gedacht dat ik hem nog vaak gezellig thuis zou houden.
Een vriendin van mij houdt oudste wel thuis (heeft er wel nog twee onder zitten zoals jij) maar die doet dat altijd op vrijdag en ze zegt dat hij het niet zo door heeft, dat hij dan gewoon geen verschil voelt en gewoon twee zaterdagen heeft. Mijn zoontje was heel kien op het verschil tussen de dagen, op de verschillende routines op school en thuis, dus dat werkte ook niet. Donderdag leek bij hem niet op vrijdag dus hij had het meteen door.
Het aller-, allerbelangrijkste vind ik overleggen wat je zoon kan doen als hij zich niet op zijn gemak voelt. Kijken terwijl de andere kinderen om je heen woezelen is een prima optie. Dat zie je heel vaak bij jonge kleuters. Al die visuele stimuli zijn dan eigenlijk al genoeg om vol te zitten. Met al dat geluid erbij... maar misschien kunnen jullie nog andere dingen verzinnen. Ik vraag het even aan de kinderen: ze zeggen "naast een vriendje gaan zitten". Of op de bank (maar dat is dan kdv).
Kortom: straal uit dat school leuk is, bespreek met hem wat hij daar kan doen en welke dingen hij leuk vindt/al kent. Dus besteed vooral tijd aan al die positieve dingen. En als toefje op de slagroom bespreek je strategieën hoe hij in zijn eigen kracht kan komen als hij het moeilijk vindt.
Laatste tip: kies een duidelijk afscheidsritueel en neem dat iedere ochtend met hem door. Wat ook heel goed kan werken is dat hij er iets in te kiezen heeft. Je kunt je bijvoorbeeld door hem weg laten sturen. Eerst lezen we een boekje, dan knuffel, dan kus, en dan houden we elkaar vast tot jij mij wegstuurt. Daar kun je ook een grapje van maken en benoemen waar hij jou heen moet sturen. Dit werkt uiteraard niet in de zwaardere gevallen, maar het zal je meevallen hoe vaak het wel werkt.
Veel plezier en succes bij deze mijlpaal!
Halve dagen
mijn ervaring is dat vaak halve dagen niet werkt. Op die manier horen ze nog niet echt bij de groep en worden ze als de nieuwe kindjes beschouwt en minder bij dingen betrokken. Bij ons werktte het beter om haar snel hele dagen te laten gaan zodat ze sneller echt bijd e groep hoorde en ook alles meemaakte wat de andere kindjes meemaakte.
Probeer anders eens een hele dag?
bij ons gaan ze ook eigenlijk maar 5 dagen wennen, dat zijn de 5 dagen voor ze 4 worden en dan gaan ze meteen de hele dag. Wij hebben ayladochter zelfs dag 2 of 3 al volledig laten gaan.
Geef het tijd
Mijn zoontje van vier (augustus) zit sinds september dit jaar in groep 1. Hij is een verlegen en timide jongetje en heeft volgens de juf de eerste weken in de groep vooral geobserveerd zonder al te veel mee te doen, maar daarna heeft hij echt zijn draai gevonden. Wat ik ermee wil zeggen is dat je haast niet kunt voorspellen hoe het je zoontje op den duur zal bevallen en dat de kans groot is dat het wel zal loslopen.
Is hij leergierig? Dan zal hij het vast fijn vinden dat er iets nieuws te leren valt. Overigens, als ik mijn zoontje vraag wat er is gebeurd op school en wat hij heeft gedaan, is het antwoord vaak 'weet niet' of 'poepie'. (Gelukkig hoor ik van veel moeders hetzelfde.)
Mijn ervaring is dat zo'n kleuterklas ontzettend gestructureerd is en dat dat kinderen veel houvast biedt. Volg de tips van rodebeuk en houd hem in de gaten. Als het een leuk klasje is, is de kans groot dat hij zijn draai snel vindt.
Succes!
Chris
Eens met rode beuk
ik herken veel in je verhaal. Ons zoontje vind ook veel dingen 'eng' of spannend. Ik heb nu geleerd hem te erkennen in dat gevoel en het niet te gaan verdedigen of anders te maken. In het begin zei ik nog weleens: ja ik snap best dat je het spannend vind maar alle kindjes gaan naar school dus jij ook'...zoiets. Of: ik weet dat je bij mama wil blijven maar mama moet werken'.
Ik ging mezelf zeg maar verdedigen en dat hielp voor geen meter.
Vanaf toen ben ik maar gewookn gaan luisteren en gaan teruggeven aan hem dat ik hem hoorde: 'ik zie/hoor dat je het allemaal spannend vind. Dat lijkt me moeilijk voor je'. Vaak ging hij dan intens huilen, maar dat luchtte hem ook erg op. Wij hebben ook veel met kalenders gewerkt (wanneer bso, wanneer is mama thuis, wanneer papa etc). Hij is vanaf het begin inderdaad hele dagen gegaan omdat het anders alleen maar moeilijker werd. Juf had het wel in de gaten en gaf hem vaak een extra knuffel. Dat heeft hem veel goed gedaan. Gewoon het gevoel dat hij gezien werd, dat hielp erg.
Wat soms ook hielp was vertellen over de moeilijke dingen die je zelf hebt gedaan die dag dus dat grote mensen ook weleens moeilijke dingen doen, dat hij daarin niet alleen is (kan ook averechts werken maar hier helpt het) en wat ook echt werkt is momenten terughalen die hij moeilijk en eng vond maar achteraf blij en trots was. Sterkte ermee. Komt goed al zit een deel in de aard van het beestje. Zoon is nu 6 en op school gaat het prima maar nwe dingen blijven spannend....en dat is best logisch toch?
Zelfde schuitje
Onze zoon is net 4 geworden en mag volgende week voor het eerst naar school. Hij heeft 3 keer een ochtend "gewend" (1x wilde hij echt niet, drama etc.)-heb hier ook al een draadje over gestart. De derde wendag ging trouwens beter, hij was minder moe. De juf stelde ook al voor eerst alleen de ochtenden. Onze zoon was ook vreselijk moe, heeft een keer gehuild (niets voor hem) omdat hij zo moe was.
We zien wel hoe het gaat. Het is ook mijn bedoeling dat we het zo gauw mogelijk opbouwen naar hele dagen, maar als hij vreselijk moe is en niet te genieten bouwen we het rustig op. Leuk om te lezen, jullie tips.
Ik heb niet het idee dat onze zoon mij nou zo mist (afscheid was geen probleem), meer dat alle indrukken en al die drukte nog wat veel zijn.
Nog wat
Achteraf had ik mijn reactie nog duidelijk kunnen structureren. Ik denk dat positief praten over school namelijk net zo belangrijk is als het benadrukken van de eigen kracht en het opsommen van handelingsalternatieven.
Wat dat positief praten over school betreft kan het enorm schelen als je goed weet hoe een dag op school verloopt. Een kind van 4 geeft namelijk zelden antwoord op een algemene vraag dus als je het van je kind moet hebben duurt het jaren voordat je van de hoed en de rand weet.
Als je daarentegen kunt vragen "wat heb jij gekozen op het kiesbord" of "wanneer gaan jullie weer een werkje met de knutseljuf doen" of "wie hebben er verder nog bouwhoek gekozen" - ja, daar tuinen ze vaak wel in.
Door dus goed op de hoogte te zijn van details van het dagverloop kun je ook van te voren over die dingen praten en kun je er een positief gesprek over hebben. Zelf heb ik die detailkennis opgedaan door een blauwe maandag zijinstroomcursus PABO - wij kregen op de school van mijn kind erg weinig info over wat ze nou precies doen. En dan bedoel ik echt de fijne details die juist heel erg helpen om een gesprek op gang te krijgen.
Misschien kun je daar wat mee?
Erkennen
Ik zou in elk geval zijn gevoel erkennen, wanneer hij er zelf over begint. 'ik snap heel goed dat je het spannend en eng vindt.' 'Toen ik (of dat en dat vriendje) naar school ging vond ik het ook eng'
Maar dat doe je vast al. En inderdaad vooral praten over de dingen die goed gaan, en met hem meedenken (vooraf) over wat je moet doen als je iets wel eng vindt of niet durft (naar de juf gaan) Veel prijzen achteraf en inderdaad veel details vragen.
Berber, ik moest denken aan je zoontje.
Bij ons op school blijven de kinderen ook over, en de ouders draaien volgens rooster pleinwacht. Gisteren was ik aan de beurt. Er was zo'n klein jongetje, net op school, hij kwam naast me staan en pakte mijn hand. En zo bleef hij staan ( we kennen elkaar helemaal niet). Af en toe werd ik even mee getrokken ergens naar toe, maar ik was echt zijn "veilige haven". Ik had zo met hem te doen: De juf; zijn steun en toeverlaat had pauze, dan maar de eerste-beste moeder aanklampen....
Misschien was het jouw zoontje wel...
