Home » Forum » Relaties » Ik blijf zo hangen maakt niet gelukkig

Ik blijf zo hangen, maakt niet gelukkig !!!!

12 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Anke
Ik blijf zo hangen, maakt niet gelukkig !!!!

Hoi allen,

Heb even wat feedback nodig van jullie...

Ben 50 jaar, twee jaar geleden gescheiden (in goeie harmonie trouwens), maar dat was uiteraard geen gemakkelijke stap.
Mijn leven is sindsdien erg veranderd, de aloude clichés gaan op: van vrijstaand huis naar een flat op 4 hoog, van een bescheiden parttime baantje naar fulltime werken, co-ouderschap van 3 kinderen.... Alles met elkaar een druk en vol leven.

De kinderen zijn ondertussen 18 en 16 jaar, gaan ook steeds meer hun eigen gang. Prima, ik vind dat een hele gezonde ontwikkeling. Heb met de kids verder een goed contact. Wel eens de normale ouder - puber aanvaringen, maar niets heel schokkends.

Ondanks het drukke leven heb ik toch een beetje het gevoel dat ik in een soort van "gat" val...

Een van de redenen is bijvoorbeeld dat ik meteen na mijn scheiding verliefd werd op een getrouwde collega. Hij ook op mij.
Op niets uitgelopen, maar ik heb wel anderhalf jaar een fantasie gehad dat hij en ik samen door zouden gaan. Vreselijk verdriet om gehad. Er is nooit wat tussen ons gebeurd trouwens, hij koos direct voor het redden van zijn huwelijk.
Prima, dat sierde hem, maar ik kon hem maar niet loslaten. Nu pas eigenlijk...

Heb wel leuke vriendinnen, onderneem ook vaak wat met deze dames. Gezellig uit eten, koffie drinken, leuke uitjes etc....

Maar toch, ik lijk wel te blijven hangen. Waarin weet ik ook niet zo goed, maar ik lijk niet vooruit te komen.
"Is dit het nu ?" vraag ik me dan af.

Ik voel me vaak alleen. Anderzijds kan ik goed alleen zijn en vermaak ik me alleen toch wel goed, maar dat lege gevoel soms....

Het is net of ik zoekende ben naar een leukere invulling van mijn leven, maar tegelijkertijd weet ik totaal niet wat die invulling zou moeten zijn.

Na 2 jaar zou je ook denken dat ik alles weer prima op de rit heb, is in wezen ook zo, maar waarom voelt dat dan zo shit ????

Misschien is dit alles volkomen normaal. Niemand zal uiteindelijk 24/7 stralend gelukkig zijn.

Wie geeft even wat opbeurende feedback ????

liefs Anke

tante Sidonia
het lijkt mij

dat het heel normaal is, dat jouw energie nu even gaat naar het alle ballen in de lucht houden en dat een stukje ontwikkeling gewoon even niet aan de orde lijkt te zijn. Toch bouw je ongemerkt een stuk zelfvertrouwen op en het gevoel dat je je leven zelfstandig kunt leiden, hoewel je daar momenteel nog even niet zo gelukkig van wordt. Geef het de tijd!
Er komen vanzelf wel weer n ieuwe kansen, nieuwe zaken op je pad waardoor je wel dat gevoel krijgt. Nu maar gewoon even pas op de plaats en genieten van wat je in je eentje toch maar voor elkaar hebt!

Bobbie
Stop

Er staat geen tijd voor verwerking, zelfs niet als het in goede harmonie gaat.
Dus na (pas) 2 jaar alles op de rit hebben verwachten dat het nu wel eens klaar moet zijn is een te hoog gespannen verwachting. Onrealistisch in jouw situatie ook nog.
Je hebt ondertussen dunnetjes met een verboden liefde alles in sneltreinvaart nog eens over gedaan dus ik weet niet wat je nu verwacht, maar je verwachtingen zijn te groot.

Geduld en realistisch denken :-)
Je zet alle zeilen bij, maar je mag je ook realiseren dat, ook al loopt het goed, je toch iets heel heftigs hebt meegemaakt. Ik ben ruim 4 jaar verder en bijna 4 jaar alleen wonend, zonder kinderen verhuisd, en heb het gevoel nog steeds. Niet elke dag hoor, maar met periodes ervaar ik ook een donker wat wanhopig gevoel. Altijd je eigen beste vriend moeten zijn valt niet mee.

Bobbie
Ps

Daarnaast is geluk niet iets wat constant aanwezig is. Het zijn momenten, klein of groot.
De rest is meestal sleur en dat heeft iedereen.
Ik herken en ken je gevoel, maar stel je verwachtingen bij, dan stelt het leven en stel je jezelf minder teleur. Kleine stapjes en een zwakke plek blijft het en zwaar, dat verandert niet echt. Ik vind een setje zijn ook veel fijner, het delen alleen al van dagelijkse dingen, een kletspraatje enz.
Maar ook zelf, in je eentje, word je weet compleet!

marie
Mmhh

Ik zou het zelf anders interpreteren.
Verwerking, mwoa, kan, kan ook niet. Ik geloof zelf niet zo in dat concept.
Wel in verlies, en daar moet inderdaad weer wat voor in de plaats komen, als verwerking 'klaar' is.
Ik zou eea juist in dat licht plaatsen, en juist geen pas op de plaats maken, maar actie!

Je hebt nu te maken met wel heel veel verlieservaringen; relatie, huis, afhankelijke relatie van kinderen.
Heel letterlijk geeft dat een leegte die gevuld mag gaan worden.
Je kunt ervoor kiezen die invulling in jezelf te gaan zoeken, maar naar mijn idee is het net zo zinvol het buiten jezelf te zoeken, maar net welke route het best bij je past.

Dus ik zou gaan experimenteren en onderzoeken, waar zou je de komende tijd blij van kunnen gaan worden. Probeer ook van gebaande paden af te gaan, wie weet wat je ontdekt.

Ad Hombre
Marie

"Mmhh"

"mwoa"

Pijn in je buik, meid? ;-)

Pennestreek
Flauwe reactie van Ad, maar...

hij heeft misschien wel een punt in de zin dat hormonen ook bij jou een rol zouden kunnen spelen, op jouw leeftijd. Het is in ieder geval iets om rekening mee te houden.
Verder eens met Marie, er zijn een hele hoop leegtes die ineens gevuld moeten worden, naast de verwerking van Bobbie. Want ik denk dat dat ook zeker nog een rol kan spelen.

Een oplossing heb ik niet voor je, maar ik denk dus dat het heel normaal is wat je nu voelt. Anyway, ik vind je een kanjer, en ik vind dat je het heel goed doet!

Ad Hombre
Pennestreek

Ik vind het echt superknap wat jij uit mijn reactie weet te halen ;-)

marie
Hee Ad

Waarom moet je mij toch hebben?;)

Pennestreek
Ad

Ik zie altijd het goede in de mensen, ook al doen ze nog zo hun best me ervan te overtuigen dat ze helemaal niet in zich hebben ;-)

Nee, je bracht me op een idee. That's it.

Victoria
Anke

Heel normaal dat je na 2 jaar nog bezig bent je weg te vinden. Zeker als je je meteen hebt gestort in een verliefdheid (die verdooft de rouwgevoelens van een scheiding), en dat is nu ook voorbij.
Ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden (officieel, officieus bijna 2 jaar) en herken dit wel.
Ik doe ook veel met vriendinnen, heb een eetclubje met 4 vrouwen (iedere 2 weken bij elkaar eten) en zit bij een leesclub. Allemaal leuk. Ik zorg dat ik dingen ga doen die mij interesseren, ga naar een leuke voorstelling of film of een museum e.d.
Wat gewoon weg is, is het vanzelfsprekende, dat je dit ook met je partner kunt doen. Ik had tijdens mijn huwelijk echt wel mijn eigen leven en vriendinnen, maar kon toch ook terugvallen op mijn partner en dat is weg. Mijn ex en ik zijn bij elkaar bijna 27 jaar samen geweest en je moet wennen aan het feit dat je nu alleen bent. Mijn kinderen zijn iets ouder dan de jouwe; de 2 die nog thuis wonen zullen binnen 2 jaar uitgevlogen zijn, vermoed ik. Ook dat zal wennen zijn.
Ik ben niet op zoek naar een nieuwe partner; ik heb voorlopig genoeg aan mezelf. Ik werk ook fulltime, nog 2 kinderen thuis, koken, huishouden, sociaal leven op peil houden, maar soms ook alleen. En dat alleen is soms heel fijn en soms ook moeilijk. Maar ik ben ook heel trots op mezelf dat ik mijn leven op de rit heb. Ik kon gelukkig een ander huis kopen, maar moest ook ons oude huis verlaten en verkopen, dat is toch even slikken.
Ik denk overigens niet dat ik ooit nog wil samenwonen; liever een LAT relatie, dan weer al het gezeur dat je krijgt wanneer je samen woont. Maar goed, dat is van later zorg (of niet, want ik vind de meeste mannen eigenlijk gewoon niet aantrekkelijk omdat ze zichzelf vaak zo geweldig interessant vinden, maar dat terzijde :-))
Enfin, ik wens je sterkte. Het is niet niks om na jaren samen alleen verder te gaan.

Ad Hombre
Marie

Sorry, ik hou al op.