na zijn dood blijkt dat vader leugens verspreidde
In het kort: Mijn vader is onlangs overleden en ik ben er achter gekomen dat hij voor zijn dood mensen in zijn omgeving onwaarheden heeft verteld over mijn moeder en ook over mij. Nu was onze verstandhouding niet zo goed en het huwelijk van mijn ouders was ook behoorlijk slecht, dus het verbaast me niet helemaal dat hij dat heeft gedaan. Toch raakt het me wel en ik wil graag op zijn minst mijn moeder verdedigen, die door toedoen van mijn vader al een zeer klein netwerk heeft en nu denken die mensen mogelijkerwijs ook nog slechte dingen over ons. Dus voor mij voelt het alsof hij postuum haar nog een laatste streek heeft willen leveren.
Heeft iemand dit ook meegemaakt, en wat kun je eraan doen?
Izza schreef op 09-09-2026 om 23:06:
Die vrouwen die niet werkten zaten toch echt niet opgesloten in hun huizen hoor! Laat staan dat ze in een sociaal isolement zaten. Sterker nog heel veel vrouwen waren bij huis en zochten elkaar op. Deze vrouw is slachtoffer maar heeft ook dingen laten gebeuren thuis en geen hulp gezocht zoals ik lees. Heel erg sneu.
ja die vrouwen waren er: vrouwen die elkaar opzochten, vrijwilligers werk deden. En er waren (en zijn) vrouwen die geïsoleerd werden door hun man, zoals mamaE beschrijft. Of die gewoon verlegen waren. De gedragingen van de ene groep toepassen op de ander leidt hier tot victim blaming. Man doet ongezellig maar er is altijd wel weer een vrouw die een andere vrouw de schuld komt geven. Wees niet zo'n vrouw
ArianneH schreef op 08-09-2026 om 17:50:
[..]
Wat vreselijk als je zo'n man hebt, helaas is ze niet de enige.
In aanvulling op wat anderen en wat je zelf al schreef, ik zou haar als je daar energie en mogelijkheden toe hebt, wel een beetje helpen om weer wat contacten aan te gaan en te onderhouden.
En hoe is die zus van haar, hoe vind jij haar?
Als jij haar een prima persoon vindt, en je zou je moeder weer contact met haar gunnen, dan kan je misschien wat positieve dingen over haar zus tegen je moeder vertellen, om een beetje wat positieve vibe na alle (vermoedelijk door je vader ingeprente) negatieve verhalen te brengen. Moet je waarschijnlijk wat vaker doen.
Als je zelf ook contact met die zus hebt of wilt hebben, kan je natuurlijk zelf leuk contact hebben, daarover aan je moeder vertellen. En daarnaast kan je je tante dan uitleggen dat je moeder geen contact met anderen mocht hebben en dat ook verleerd is, dus dat zij misschien voorzichtig en herhaaldelijk kan proberen het contact aan te halen. Misschien als jij er ook bent, dat zij ook af en toe komt. En dan op een gegeven moment ook als jij er niet bent. Maar dat je tante weet dat ze niet moet verwachten dat je moeder makkelijk en snel zelf het contact zal onderhouden, dus dat zus wat meer haar best moet doen. Misschien ook maar eerlijk vertellen dat je vader mogelijk wat negatieve dingen over haar verteld heeft (dat hij dat vermoedelijk met veel van haar eigen contacten deed), dus dat dat kan verklaren als je moeder in het begin niet zo enthousiast is. En dat het dus wat tijd nodig heeft.
Zou mooi zijn als de zussen nu toch weer een redelijk fijn contact kunnen hebben.
Dankje, wat jij allemaal noemt doe ik al. Ik denk dat het een prima zus is, dat is het probleem niet. Ik heb tegenwoordig ook regelmatig contact (bellen) met die tante en zij is helemaal op de hoogte van de situatie bij mijn ouders. Reistijd en afstand is wel een dingetje, mijn moeder woont >100 km bij mij vandaan en tante nog eens 100 km verderop. Tante is niet meer zo mobiel en mijn moeder neemt zelf geen initiatief, ze belt mij ook niet uit zichzelf helaas, wat het wel wat ingewikkelder maakt uiteraard. Tegelijkertijd wil ik ook niet tante bij mijn moeder opdringen want dat werkt averechts ben ik bang.
Izza schreef op 09-09-2026 om 23:06:
Die vrouwen die niet werkten zaten toch echt niet opgesloten in hun huizen hoor! Laat staan dat ze in een sociaal isolement zaten. Sterker nog heel veel vrouwen waren bij huis en zochten elkaar op. Deze vrouw is slachtoffer maar heeft ook dingen laten gebeuren thuis en geen hulp gezocht zoals ik lees. Heel erg sneu.
Ik ben het maar een heel klein beetje met je eens. Ja, mijn moeder heeft het laten gebeuren, maar ik wil niet weten wat mijn vader met haar zelfbeeld heeft gedaan. Daarbuiten waren mijn ouders al heel lang samen, vanaf tienerleeftijd, en komen ze beide uit een disfunctioneel gezin met teveel kinderen en geldgebrek o.a. Ik denk dat ze enorm beschadigd is en de bijdrage van mijn vader daaraan behoorlijk groot is. Ik weet ook niet in hoeverre mijn moeder nog een bepaald wantrouwen tegen mij heef (omdat ze uit zichzelf geen initiatief neemt tot contact met mij bijvoorbeeld), ik acht het heel goed mogelijk dat mijn vader daar ook voor heeft gezorgd. Zoals ik het nu zie was hij er in mijn jeugd al goed in om mij tegen mijn moeder uit te spelen en is hij zich ook tegen mij gaan richten toen duidelijk werd dat ik daar niet meer in mee ging.
Hele vervelende situatie. Maar wat wil je moeder eigenlijk zelf? Wil ze wel sociale contacten of meer buiten de deur komen? En wil ze wel dat jij met anderen spreekt over haar slechte huwelijk? Voor ons misschien hele normale zaken. Maar ze is op leeftijd en de vraag is of ze nog kan en wil veranderen. Dat zal enorm lastig en wellicht onmogelijk zijn. En jij kunt natuurlijk helpen. Maar zelfs jullie contact is niet optimaal. Ik zou uitkijken om met alle goede bedoelingen hier bovenop te duiken als het geen duidelijke wens vanuit haarzelf is. Sommige mensen zitten zo vast in hun patroon en denkbeelden dat het hun leven is geworden. En dat daarin gaan zitten wroeten enorm ontwrichtend kan zijn.
Izza schreef op 10-09-2026 om 16:50:
Hele vervelende situatie. Maar wat wil je moeder eigenlijk zelf? Wil ze wel sociale contacten of meer buiten de deur komen? En wil ze wel dat jij met anderen spreekt over haar slechte huwelijk? Voor ons misschien hele normale zaken. Maar ze is op leeftijd en de vraag is of ze nog kan en wil veranderen. Dat zal enorm lastig en wellicht onmogelijk zijn. En jij kunt natuurlijk helpen. Maar zelfs jullie contact is niet optimaal. Ik zou uitkijken om met alle goede bedoelingen hier bovenop te duiken als het geen duidelijke wens vanuit haarzelf is. Sommige mensen zitten zo vast in hun patroon en denkbeelden dat het hun leven is geworden. En dat daarin gaan zitten wroeten enorm ontwrichtend kan zijn.
Zonder teveel in details te treden: ze is nog niet zo oud, fysiek gezond en energiek en zou zomaar nog minstens 20 - 25 jaar kunnen hebben. En als ik de indruk zou hebben dat ze niet zou willen dan zou ik hier een andere vraag stellen. Verder praat ik met mijn eigen vriendinnen wel over haar slechte huwelijk want dat gaat mijzelf ook aan, maar ík ben niet in haar (zeer beperkte) omgeving die mijn vader zwartmaakt, maar hij heeft dat kennelijk omgekeerd in die omgeving wel gedaan. Hoe daar mee om te gaan, dat is wat ik wil weten en daarnaast wil ik inderdaad graag dat mijn moeder nog een beetje een leven gaat hebben.
Ze is best wel gemotiveerd om dingen in te halen en nog te leren, zoals internetbankieren, internetten in het algemeen, wil weer gaan fietsen, wil op termijn wel op reis. Het zijn allemaal dingen die ze uit zichzelf heeft gezegd. "Nu papa er niet meer is kan ik dit gaan doen en dat gaan doen. Papa vond wel dat ik daar geen verstand van had/onzin dat ik dat zou willen maar hij moest eens weten." zegt ze letterlijk. Ze heeft alleen nauwelijks een netwerk buiten mijn eigen gezin om en geen idee hoe ze ergens toe moet komen. Ik ga met alle plezier dingen met haar doen maar 1) we wonen niet bij haar in de buurt dus dat kan niet altijd en 2) ze vindt het volgens mij rete-spannend om bijvoorbeeld bij een clubje te gaan en geeft allemaal argumenten om dingen uit te stellen waarbij ik mijn vader hoor praten. Heeft ongetwijfeld tijd nodig, maar hoe kan ik op afstand toch een beetje voor mijn moeder zorgen en haar uit haar isolement halen?
vraag eens bij de gemeente van je moeder of ze een maatjes project hebben. Dat heeft mijn moeder erg geholpen om drempels over te komen.
Ysenda schreef op 10-09-2026 om 22:16:
vraag eens bij de gemeente van je moeder of ze een maatjes project hebben. Dat heeft mijn moeder erg geholpen om drempels over te komen.
Wilde ik ook net voorstellen. En vrijwilligerswerk, er is vast een vrijwilligersbank waar ze langs kan. Je nuttig en nodig voelen is voor veel mensen belangrijk. Koffie schenken of spelletjes doen in het lokale verpleeghuis is heel laagdrempelig en je wordt zeer gewaardeerd!
Misschien is Klup iets voor haar.
Jonagold schreef op 10-09-2026 om 22:41:
[..]
Wilde ik ook net voorstellen. En vrijwilligerswerk, er is vast een vrijwilligersbank waar ze langs kan. Je nuttig en nodig voelen is voor veel mensen belangrijk. Koffie schenken of spelletjes doen in het lokale verpleeghuis is heel laagdrempelig en je wordt zeer gewaardeerd!
Ja, dat heeft mijn moeder met veel plezier gedaan voor het werd afgekeurd door mijn vader (hij was principieel tegen vrijwilligerswerk en vond dat uitbuiterij wat hij beneden zijn waardigheid vond). Heb al gesuggereerd dat ze dat misschien wel weer kan gaan doen als het haar leuk lijkt.
En ik ga eens opzoeken wat de maatjes en Klup inhouden 
Kijk eerst waar haar interesses liggen. Wat doet of deed ze graag? Is ze creatief, graag buiten of liever binnen, gek op koken of lezen of wil ze meer bewegen?
Als dat duidelijk is ga je kijken naar activiteiten die daarop aansluiten. Bijvoorbeeld ze leest graag: zoek naar een leesclub bij de plaatselijke bieb waar ze ook vaak vrijwilligers zoeken voor een middag in de week.
Kijk of er via de gemeente of welzijnswerk activiteiten zijn of een website waar activiteiten staan. Bijna iedere gemeente heeft wel zoiets tegenwoordig. Google op gemeente en dan welzijnswerk of senioren etc. Vaak zijn er ook online vrijwilligersbanken. Verzamel informatie en ga samen met haar eens kijken. Neem haar als een kind bij de hand.
Daarnaast is het goed na te denken over lichte vormen van psychische hulp (zoals de poh). Haar zelfbeeld en eigebwaarde is waarschijnlijk verdwenen en ze moet loskomen van jouw vader en haar eigen rol weer oppakken. De vraag is of dat nog lukt op deze leeftijd. En een POH kan daarbij ondersteunen in gesprekken.
Izza schreef op 11-09-2026 om 13:32:
Kijk eerst waar haar interesses liggen. Wat doet of deed ze graag? Is ze creatief, graag buiten of liever binnen, gek op koken of lezen of wil ze meer bewegen?
Als dat duidelijk is ga je kijken naar activiteiten die daarop aansluiten. Bijvoorbeeld ze leest graag: zoek naar een leesclub bij de plaatselijke bieb waar ze ook vaak vrijwilligers zoeken voor een middag in de week.
Kijk of er via de gemeente of welzijnswerk activiteiten zijn of een website waar activiteiten staan. Bijna iedere gemeente heeft wel zoiets tegenwoordig. Google op gemeente en dan welzijnswerk of senioren etc. Vaak zijn er ook online vrijwilligersbanken. Verzamel informatie en ga samen met haar eens kijken. Neem haar als een kind bij de hand.
Daarnaast is het goed na te denken over lichte vormen van psychische hulp (zoals de poh). Haar zelfbeeld en eigebwaarde is waarschijnlijk verdwenen en ze moet loskomen van jouw vader en haar eigen rol weer oppakken. De vraag is of dat nog lukt op deze leeftijd. En een POH kan daarbij ondersteunen in gesprekken.
Dankje, maar dit soort dingen heb ik allang bedacht en heb ik eigenlijk al jaren in mijn achterhoofd - wat te doen met mijn moeder als mijn vader eerst overlijdt. Ik wil niet onaardig zijn, maar ik merk dat we afdwalen van het onderwerp en je toon irriteert me wel, sorry. Eerst zeggen dat vrouwen als mijn moeder het min of meer aan zichzelf te danken hebben omdat ze niet bij hun kerel zijn weggegaan en nu moet ik mijn moeder 'als een kind bij de hand nemen'. Ze is niet dement en nogmaals ze is nog niet zo oud (nog wat jong voor seniorenactiviteiten) en wel aardig fit. Ik wil er echt voor waken haar te betuttelen want dat heeft mijn vader al zo lang gedaan.
Om dus terug te komen bij mijn eigenlijke vraag: wat doen met de onwaarheden die mijn vader heeft verkondigd, die nog rechtzetten of niet? En hoe pak ik dat aan bijvoorbeeld met familie, in wiens ogen hij een hele aardige zorgzame man is geweest? Het zal voor hun een hele schok zijn als ik met uitspraken kom wat voor man mijn vader werkelijk was. En misschien willen ze het niet geloven en bekoelen de verhoudingen (nog meer).
En als iemand iets dergelijks heeft meegemaakt, hoor ik het nog steeds graag. Ik heb al een paar goeie opmerkingen gehoord, maar misschien is alles al gezegd.
troelahoep schreef op 11-09-2026 om 17:22:
[..]
Dankje, maar dit soort dingen heb ik allang bedacht en heb ik eigenlijk al jaren in mijn achterhoofd - wat te doen met mijn moeder als mijn vader eerst overlijdt. Ik wil niet onaardig zijn, maar ik merk dat we afdwalen van het onderwerp en je toon irriteert me wel, sorry. Eerst zeggen dat vrouwen als mijn moeder het min of meer aan zichzelf te danken hebben omdat ze niet bij hun kerel zijn weggegaan en nu moet ik mijn moeder 'als een kind bij de hand nemen'. Ze is niet dement en nogmaals ze is nog niet zo oud (nog wat jong voor seniorenactiviteiten) en wel aardig fit. Ik wil er echt voor waken haar te betuttelen want dat heeft mijn vader al zo lang gedaan.
Om dus terug te komen bij mijn eigenlijke vraag: wat doen met de onwaarheden die mijn vader heeft verkondigd, die nog rechtzetten of niet? En hoe pak ik dat aan bijvoorbeeld met familie, in wiens ogen hij een hele aardige zorgzame man is geweest? Het zal voor hun een hele schok zijn als ik met uitspraken kom wat voor man mijn vader werkelijk was. En misschien willen ze het niet geloven en bekoelen de verhoudingen (nog meer).
En als iemand iets dergelijks heeft meegemaakt, hoor ik het nog steeds graag. Ik heb al een paar goeie opmerkingen gehoord, maar misschien is alles al gezegd.
Niet aan beginnen Troelahoep; de kans dat ze je geloven is erg klein. Je mag me een pb sturen.
Ik zou denk ik niet uit mezelf de familie gaan vertellen wat voor man je vader werkelijk was. Niet omdat je hem na zijn dood zou moeten beschermen, maar omdat je dan waarschijnlijk in een discussie terechtkomt die je bijna niet kunt winnen. Zij kennen hem als die aardige en zorgzame man en jij hebt een hele andere kant van hem gezien. Die twee dingen kunnen misschien ook gewoon naast elkaar bestaan.
Concrete dingen die hij over jou of je moeder heeft verteld en die niet waar zijn zou ik wel rechtzetten, zeker bij mensen die nog een rol spelen in jullie leven. Maar dan gewoon op het moment dat het ter sprake komt en zo feitelijk mogelijk. Dus niet proberen ze ervan te overtuigen dat je vader een leugenaar was, maar meer: dit heeft hij blijkbaar verteld, maar dat klopt niet en zo zat het wel.
Ik zou ook niet preventief bij iedereen gaan informeren wat hij allemaal gezegd heeft. Voor je het weet ben je daar enorm mee bezig en hoor je misschien nog veel meer dingen waar je vervolgens weer wat mee moet. En misschien vertel je mensen dan zelfs dingen die ze helemaal niet wisten.Wat je eigen ervaringen met je vader betreft vind ik trouwens wel dat je die gewoon mag vertellen. Jij hebt dit ook meegemaakt. Voor dingen die echt alleen over je moeder en haar huwelijk gaan zou ik wat voorzichtiger zijn en haar zoveel mogelijk zelf laten bepalen wat anderen daarvan mogen weten. En misschien moet je ook een beetje accepteren dat sommige familieleden hem altijd als een aardige man zullen blijven zien. Hoe frustrerend dat ook is. Je hoeft hun beeld van hem volgens mij niet te veranderen om de leugens over jou en je moeder wel recht te mogen zetten.
Je kunt mensen nu eenmaal niet veranderen. Jullie komen opeens met dit verhaal. Terwijl je (jij ook) al die jaren je mond hebt gehouden. Waarom zouden mensen dat opeens geloven denk je? En heb je bewijs behalve dit verhaal. Voor anderen was hij een lieve en zorgzame man. Mensen gaan echt niet zomaar een totaal tegengesteld verhaal geloven over een monster. Zeker niet omdat je moeder er altijd in mee is gegaan en jij blijkbaar nooit iets hebt gezegd of gedaan. Als het werkelijk zo ernstig was waar was jij dan al die tijd? Dat kunnen ze zich afvragen. Misschien tijd om je wat minder met "anderen " bezig te houden en meer tijd met je eigen leven en dat van je moeder. Hoewel je ook weer schrijft dat ze het blijkbaar toch wel zelf kan. Anderen hebben hun eigen beeld en ervaring met jouw vader. En je kunt inderdaad op een hoop boosheid en ongeloof stuiten als jullie dat na zijn overlijden kapot willen maken (in hun ogen). Tenzij je echt met aantoonbare zaken komt. En dan nog. Anderen hebben die ervaringen niet. En jullie zijn er nooit van weggegaan. Dus de algemene redenatie zal zijn dat het allemaal wel mee is gevallen.
