Ontrouw en scheiding
Hoi allemaal,
Lang getwijfeld maar besloten om toch een topic te openen. Ik ben opzoek naar ervaringen van mensen die ondanks angsten en lang samen zijn toch zijn losgekomen uit hun huwelijk/relatie.
Ik ben op dit moment meer dan 20 jaar samen met partner(jeugdliefde) en hebben 3 kids. Aantal jaren geleden is hij voor het eerst vreemdgegaan en nu blijkt dat dit helaas al weer een aantal jaar speelt met iemand anders. Ik dacht altijd als het nog een keer gebeurd is het duidelijk en voel ik wat ik moet doen. Ik weet rationeel dat ik hier een grens moet trekken maar mijn gevoel blijft heen en weer gaan. Moet ik dan toch nog iets proberen zodat de kinderen geen scheiding door hoeven? En heb ik wel genoeg naar mijzelf gekeken? Ik vindt het allemaal heel spannend en het is totaal niet wat ik had verwacht.
Hij wil mij niet loslaten en ik wil geen man meer accepteren die zo met mij omgaat. Hij blijft namelijk oneerlijk over bepaalde acties en gevoelens. Dus nu trek ik los van al het verdriet ook nog de kar om, met een man die niet wil, stappen te zetten richting scheiding. Toch blijft die zelftwijfel. Is dit herkenbaar en wat heeft jullie geholpen? Ik ben benieuwd naar jullie reacties.
Zonnestraal00 schreef op 14-01-2026 om 13:57:
[..]
Lief dat je het vraagt. Een beetje op van de stress momenteel. Er heeft zich wel een mooie kans aangediend kwa wonen, is allemaal al heel snel dus er komt even aardig wat op mij af. En toch weer dat stemmetje moet je het niet toch nog de kans geven? Mijn man wil heel graag dat ik hier blijf. Maar tegelijkertijd is de vertrouwdheid zo weg, de afstand zo groot. Hij zoekt ook echt fysieke bevestiging en die kan ik hem gewoon niet geven waardoor frustraties en onmacht oplopen. Dat maakt mij dan weer verdrietig. Dat ik hem teleurstel, mijn eigen verdriet en het feit dat we gewoon nu totaal andere behoeftes hebben.
Ik ben aan het vechten tussen ergens nog hem niet kwijt willen maar mijzelf ook niet verder willen verliezen. Hij denkt dat het met een beetje steun en liefde zonder therapie allemaal wel goed komt en ik durf steeds meer te voelen dat ik niet weer op zijn woorden kan vertrouwen en echt in een andere relatie dynamiek wil komen.
Het klinkt mij alsof je die kans voor een woning moet grijpen. Want uit jouw woorden maak ik op dat hij niet weg gaat? Bizar natuurlijk omdat hij de schuldige is. Hij zou je ruimte moeten geven. Hij zit bovenop je nek. Dat maakt dat je geen beslissing kunt nemen. Voorts zou hij in therapie moeten willen natuurlijk. Wat een bullshit dat hij denkt dat het met wat liefde weer goed komt. Hij heeft je in een enorme diepe put gegooid en roept vanaf boven "kom er eens uit"
Zo werkt herstel niet.
Ik snap heel goed je gevoel je gezin niet op te willen geven. Zeker als jet het zelf hebt meegemaakt. Voelt misschien als (onterecht) falen dat het jullie niet is gelukt jullie kinderen een veilige haven te bieden met 2 ouders die van elkaar houden en respecteren en er alles voor doen om er samen uit te komen?
Ik wens je veel wijsheid en kracht♥️
'Mijn man wil heel graag dat ik hier blijf.' Wat heeft hij daarvoor over? Wat heb jij van hem gevraagd? Is er nog een basis van vertrouwen over?
Een beschikbare woning is mooi. Ben je er klaar voor om eventueel op jezelf te gaan wonen?
Het waren even drukke dagen hier en heel emotioneel.
Mijn man wilde hier inderdaad niet weg toen alles uitkwam, we hebben ruimte genoeg hier om ieder ons eigen 'ding' te doen maar dat werkt in de praktijk gewoon niet. Zelfs nu wil hij nog dat ik blijf. Ik ben zelf helemaal op en door de continue confrontaties, spanningen en toch weer discussies weet ik zelf niet eens meer wat ik voel of wil.
Ik heb er gelukkig voor gezorgd dat ik wel ingeschreven stond voor huurwoningen waardoor ik nu wel redelijk snel een woning heb kunnen vinden. Dit heeft hij niet dus hij zit in die zin ook meer klem als ik.
@life event dat zeg je mooi over dat schreeuwen en zo voel ik het ook. Hij wil absoluut niet in therapie en raakt heel erg in de aanval als ik laat doorschemeren wat ik graag had gewild of nodig vindt daarin. Hij vindt dat hij dit proces ook met zijn netwerk aankan en verwacht dat dit mij genoeg vertrouwen geeft. Maar na zoveel leugens en bedrog werkt dit voor mij gewoon niet en zie ik steeds beter onze patronen( ik ben wel in therapie gegaan)
Ik heb de woning geaccepteerd. Dit weekend willen we het de kinderen vertellen dat we in iedergeval niet meer samen wonen de komende periode. Vindt ik heel eng en ik merk ook dat mijn man niet had verwacht dat ik dit echt zou doen(daarom denk ik dat ik nu toch ook echt maar moet doorpakken). Ik wil zelf echt een stukje rust, ruimte en onafhankelijkheid terug en hoop heel erg dat het zo gaat lukken.
Lig alleen echt elke nacht wakker van het feit dat we dit niet hebben kunnen voorkomen en dat het leven van de kinderen nooit meer hetzelfde en zo onbezorgd zal zijn. Ik had ze hier zo graag voor willen beschermen. Daardoor blijf ik twijfelen maar probeer nu dit keer toch voor mijzelf te gaan hoe moeilijk ook.
"Lig alleen echt elke nacht wakker van het feit dat we dit niet hebben kunnen voorkomen en dat het leven van de kinderen nooit meer hetzelfde en zo onbezorgd zal zijn. Ik had ze hier zo graag voor willen beschermen. Daardoor blijf ik twijfelen maar probeer nu dit keer toch voor mijzelf te gaan hoe moeilijk ook"
Begrijpelijk maar daar is je man debet aan, niet jij...
