Home » Forum » Praten hoe pak ik dat het beste aan

Praten hoe pak ik dat het beste aan

9 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
p
Praten hoe pak ik dat het beste aan

Ik heb een vriend en 2 kinderen.
Maar het gaat hierom.

Mijn vriend is veel aan het werk, dat vind hij leuk, waardoor er weinig tijd overblijft om samen wat te doen

Maar ja wat moet of kun je samen doen. Hij wil op de zondagmiddag vaak niets doen.
Terwijl ik wel wil lopen of fietsen, maar dat wil hij niet.

Nu ga ik wandelen met een kennis van mij in de avond, dus dat is positief.

Wat doen jullie vaak samen (man en vrouw) daar ben ik wel benieuwd naar.

Ik erger mij ook vaak aan dingen. zoals het niet tanden poetsen, hoe krijg ik hem wel aan het tanden poetsen.

dus hoe stel ik mijn vragen. want ik wordt natuurlijk snel boos en ben geirriteerd.

Ik denk soms wel is dit het of ga ik bij hem weg, maar ja, waar moet of kan ik dan heen.

p.

Aardbei
Plannen

Als hij erg druk is en weinig tijd heeft, plan bv een vaste avond uit bv eens per 3 weken of zo. En kies iets wat je beiden leuk vindt...uit eten, bioscoop, gezellig ergens wat drinken, keertje theater, bij vrienden afspreken, zwemmen of thuis gezelschapsspel doen, samen een netflix serie kijken etc.

Tandenpoetsen kun je vragen, hoeft toch niet meteen geirriteerd. Gewoon duidelijk uitleggen waarom je dat graag wilt.

Tja als het zo ver komt dat je echt weg wilt, zul je zelf een woonruimte moeten huren of kopen.

William
P

Als jouw vriend niet graag samen dingen doet, zie ik niet goed in hoe de relatie kan overleven.

Wij hebben een vaste avond in de week, op woensdag, en dan gaan we wandelen, iets drinken/terrasje, uit eten, naar de bioscoop, een Netflix serie zien dat ons beiden boeit, ...

Ook daarnaast trachten we - naast onze 5 kinderen en druk leven - nog voldoende tijd voor elkaar vrij te maken, en 1x/jaar dagje wellness samen, 1 à 2 keer per jaar zijn we onder ons tweetjes weg (Citytrip of natuur) voor enkele dagen, etc.

Kaaskopje
Herken dit wel

Vroeger toen mijn man werkte en ik niet, hadden wij dit 'probleem' ook. Ik zag weinig mensen en zat vooral bij de kinderen, hij had het druk gehad op zijn werk en had een heleboel mensen gezien. Voor hem was het weekend een verademing tussen de werkdagen, voor mij was het eigenlijk het omgekeerde. Maar die verademing aan mijn kant bleef vaak uit omdat man geen zin had om ergens heen te gaan, niet op visite in ieder geval. Toen ik later ook werkte, snapte ik zijn gedrag wel. Omdat ik genoeg sociale momenten had op mijn werk, was mijn behoefte aan dat contact in het weekend ook minder groot, maar omdat ik nu eenmaal anders ben, kon dat er voor mij wel bij en voor man toch nog steeds minder.

Ik vind het vervelend om het hierbij te halen, maar bij ons speelt al héél lang mee dat we niet echt genoeg geld hebben om regelmatig uit de band te springen, als er al eens wat geld is, komt er altijd iets tussendoor waar het beter aan besteed kan worden dan 'vermaak' Maar daarnaast speelt ook het verschil tussen man en mij nog steeds mee. Ik begon daar steeds meer moeite mee te krijgen. Ik heb de behoefte wél om iets te doen, terwijl man het wel best vindt thuis. Daarom snap ik jouw behoefte om iets te doen volledig, maar ik snap ook dat een weekend voor iemand de dagen kunnen zijn waarop je bij moet komen en bij moet tanken voor de volgende werkweek.

Sinds een tijdje ga ik weleens uit, maar alleen en met een vriendin of zus. Een enkele keer doet hij ook iets met een vriend, laatst een concert, een enkele keer een film (door de jaren heen op één hand te tellen). Ook wandelt en fietst hij sinds een tijdje met een vriend, omdat vriend te horen heeft gekregen dat hij meer moet lopen en fietsen. Mijn man wandelde al veel met de hond. Dit vind ik alleen maar leuk voor beiden. Ik blijf dan thuis, hun tempo ligt hoger en het is natuurlijk ook gewoon fijn om met je vriend als mannen onder elkaar te kunnen zijn. Los daarvan kan ik sinds een paar jaar eigenlijk niet meer veilig en prettig fietsen, dus een rondje fietsen is er niet meer bij. Ik vind dat verdrietig en ik werk aan een oplossing. En wat samen dingen doen bij ons ook bemoeilijkt, is dat we onze huidige hond niet alleen kunnen laten, dus als we weg willen, moeten we een oppas regelen. Daar is echt iets misgegaan. Bij onze eerdere honden was dit nooit een probleem. Bij ons spelen dus een aantal zaken mee die het ingewikkeld maken om samen op pad te gaan. Samen... vaak te duur, mijn slechtziendheid en de hond. Maar er was een tijd, dat we weleens naar het theater gingen. Ik had voor een heel theaterseizoen voorstellingen besteld en daar gingen we dan samen heen. Je zou kunnen kijken of je man daar voor te porren is. Het staat dan vast, in zijn agenda en omdat hij zelf heeft mogen meebeslissen wat jullie gaan zien, kán hij er toch alleen maar zin in hebben, zou je denken. Of je plant zomaar eens een hotelletje in. Kinderen bij oma en opa of wie daar ook voor beschikbaar is en gaan. Er zijn goedkope mogelijkheden. Dat soort weekendjes komen de romantiek ten goede en jullie doen het samen, dus niet in drukte van ander gezelschap. En ik zou vooral proberen of er mensen in je omgeving zijn die net als jij staan te trappelen om iets te doen, maar net als jij ook alleen 'moeten'. Er zijn er meer dan je denkt.

Kaaskopje
William

Het is vast mijn afwijking, maar als ik hoor dat mensen een vaste avond plannen om samen iets te doen, krijg ik toch wat de kriebels. Dat is totaal niet spontaan meer. Heb jij nooit het gevoel dat het 'verplichte kost' wordt? Ik snap op zich wel dat er praktische kanten aan kunnen zitten. Als je kleine kinderen hebt bijvoorbeeld en je in een vast patroon een oppas kunt regelen, dan is dat wel handig uiteraard.

William
Kaaskopje

Wij hebben een LAT-relatie en zien elkaar maar enkele keren per week, hé; na 3 jaar kijken we beiden nog steeds erg uit naar de woensdagavond. Eigenlijk zijn we al gelukkig wanneer we gewoon samen zijn, en al de rest is extra. Het cliché dat een LAT-relatie de relatie langer fris houdt, is echt wel een feit. Er zijn dus veel 'kriebels', maar niet van het type dat jij bedoelt.
Trouwens, een LAT-relatie, 5 kinderen en beiden een job (ik voltijds, zij 4/5) vergt wat organisatie, en voor de kinderen schept regelmaat duidelijkheid. Tijdens mijn huwelijk zijn mijn ex en ik uit elkaar gegroeid, daar heb ik de nodige lessen uit getrokken, en (toevallig ?) hebben mijn vriendin en ik veel dezelfde interesses. Wat ik minder graag doe (theater en optredens van bepaalde mannelijke zangers) doet mijn vriendin dan met haar vriendinnen; iedereen blij.
De jongste is 14, dus de kinderen kunnen hun plan wel trekken.

Pennestreek
Kaaskopje

Waarom zou het spontaan moeten gebeuren? Dan gebeurt het zelden, is mijn ervaring. Allebei werk, kinderen, een hond, familie en vrienden, het huis, er is altijd wel wat en tijd voor samen schiet er dan al snel bij in. Ik ga het ook weer plannen, met man. Want het komt er anders gewoon niet van.

Een huwelijk/relatie onderhouden moet je actief doen, niet achteroverleunen en denken dat het wel goed zit/komt/blijft. Vooral in een relatie waarin je wel samenwoont (itt een LAT-relatie) is het risico van sleur heel groot. En dan 'zie' je elkaar niet meer echt.

Aardbei
Kaaskopje

Een vaste avond is inderdaad ook gewoon praktisch ivm oppas en is het meest duidelijk, je kunt er naar toe leven wat ook weer veel opleverd en zo, maar het hoeft spontane dingen niet in de weg te staan.

Pennestreek
P

om te beginnen moet je iets doen aan dat je 'natuurlijk' snel boos en geïrriteerd bent. Want het lijkt me helder dat je vriend dan al helemaal geen zin heeft om iets met jou te ondernemen.

Hoe je het wel aan moet pakken? Dat ligt er een beetje aan. Ik denk dat ik zou beginnen over dat hij zoveel werkt, en de dingen waar je je aan ergert even parkeren. Want voor mij zou dat zwaarder wegen. En: als je meer tijd samen doorbrengt en het gezellig hebt, erger je je minder aan hem lijkt mij.
Ik zou van tevoren zeggen dat je wil praten, kondig dat aan, maak er een afspraak over zodat je zeker weet dat hij tijd voor je neemt en heeft. En dan zou ik op die avond voor een beetje lekker sfeertje te zorgen, lekker koken (samen??), en dan 's avonds als de kinderen op bed liggen lekker drankje, hapje, kaarsjes. Kruip tegen hem aan, laat hem voelen dat je graag bij hem bent. En dan vertel je dat je hem mist, als maatje, als vader, als gesprekspartner. Dat je graag meer samen wil doen, dat je nu het gevoel hebt langs elkaar heen te leven. Dat je het fijner zou vinden als hij minder zou werken.

En vraag vooral ook veel. Vraag naar hoe hij het ziet. Waarom werkt hij zoveel? Is dat voor het geld? Hoe belangrijk is dat in verhouding tot jullie relatie? De kinderen hebben vast ook liever een vader die thuis is, en wat minder te besteden, dan meer geld maar geen tijd met papa. Vraag hoe hij het graag zou hebben, of hij iets mist in jullie relatie en hoe je dat op zou kunnen lossen.

Neem kleine stapjes. Verwacht niet dat je na 1 gesprek meteen de perfecte relatie hebt. Maak bijvoorbeeld zo'n vaste afspraak (hoeft niet iedere week, kan ook om de week of eens per maand), dan kom je vanzelf ook meer met elkaar in gesprek over wat je verwacht van het leven. Wij hebben ook wel eens van die kaartjes gebruikt (bijvoorbeeld https://www.bol.com/nl/p/openhartig-classic-kaartspel/1004004011106956/) om onze gespreksstof weer wat op te frissen. Je komt dan op best verrassende onderwerpen, en uiteindelijk kom je toch wel weer op voor jou belangrijke onderwerpen. Als je maar (weer) samen aan de praat komt.

En je vroeg wat 'wij' samen doen. Nou, uit eten, samen koken (kookworkshops vinden wij heel leuk), naar de film, wandelen, filmpje op de laptop kijken, wijn met kaas, en zo nu en dan verrassen we elkaar met iets extravagants als een lang weekend weg (onlangs Nice en Stockholm), een cocktailworkshop of skydiven. Je kan het zo gek maken als je zelf wilt. Neem vooral ook zelf initiatief, plan wat in en zet in je agenda iets prikkelends als Verrassing...!! En laat hem dan maar raden wat jullie gaan doen. Goed voorbeeld doet goed volgen!