Home » Forum » Scheiden of niet 3

scheiden of niet

89 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Tops
hier

Hier geen geweld en scheiden omdat mensen elkaar zat zijn..ik weet het niet. Ik denk dat er achter deuren meer speelt dan ervoor zichtbaar is en zal daar geen oordeel over vellen. En een ander kan niet bepalen waarin jij je gelukkig kan voelen of wat je vol kunt houden en hoe lang en wat je kinderen (die die persoon niet kent) ervan vinden. Er is geen standaard voor scheiding.

Vrouw van 54
Totdat we Er onder door gaan

Dat is de kern geweest van mijn verhaal.

Als vrouw heb je OOK t recht om gelukkig te zijn.

Dat recht geven wij vrouwen op als we trouwen/een relatie aangaan en als we moeder worden.

Volhouden en doorgaan betekent doorgaans dat we ons zelf verliezen tot dat we eronder door gaan.

Vrouwen die dat hebben mee gemaakt, dat eronder doorgaan, die weten lijfelijk en geestelijk Hoe zwaar en onhoudbaar zo'n situatie is.

Waarom zo ver gaan totdat je er zelf onder door gaat? Terwille van de kinderen?terwille van het gegeven ja-woord?

Een overspannen moeder of door gedraaide moeder gun je je kinderen ook niet of wel?

Paddington
Maar dat is nu juist

wat ik niet zeg: dat je de schone schijn moet ophouden. Dat is iets heel anders. Juist als je beide tot de conclusie komt (dan heb ik het niet over explosieve huwelijke of met een persoon met psychische aandoening) dat je niet meer samen als liefdespartner verder wil, maar het beste wil voor je kinderen, dan kan dat ook vanuit 1 en dezelfde woning. Waarom moet je dan zonodig de kinderen elke keer laten verhuizen?
Blijf in hetzelfde huis wonen, leef je eigen leven, maar wees er voor de kinderen.

Alicia
jetje vrouw van 54

Jouw beschrijving van een relatie of huwelijk herken ik helemaal niet. En als je nu 54 bent, is het ook niet zo dat je opgegroeid bent in een tijd dat je verplicht was om te trouwen als vrouw.

Vrouw van 54
Eigen invulling - @ Alicia

Zo ruimdenkend is Nederland ook weer niet hoor Alicia. Gros van de bevolking gaat voor huisje boompje beestje en in traditionele vorm. En als je een eigen beeld hebt ingevuld Hoe jouw eigen leven er moet gaan uit zien dan is het lastiger om de verandering door te voeren en te accepteren .

Jippox
vrouw van 54

Als je een relatie ziet als iets waarmee je je 'recht op geluk' opgeeft, waarom begin je er dan aan? Wat een wonderlijk wereldbeeld...

Lijkt me trouwens dat als de huwelijkse staat zo'n hel is, je vooral jezelf kwalijk kunt nemen dat je zo'n belabberde partnerkeuze hebt gemaakt… Niet zo verstandig om dan ook nog aan kinderen te beginnen.

Noet
paddington

ik heb een heel goed na-huwelijk, ik ben onverwacht verlaten door mijn ex (ingeruild voor een jonger exemplaar), maar door mijn eigen ontwikkeling en de zijne moet ik er toch echt niet aan denken om nog met hem in 1 huis te moeten wonen.

Als hij de stekker er niet 10 jaar geleden uitgetrokken had, hadden we dat waarschijnlijk 5 jaar later wel gedaan, we waren 180 graden de andere kant op aan het groeien.

Wij vieren feestdagen samen, vangen dochter en zijn 2e leg gewoon bij elkaar op.

Hij doet zijn taak als vader heel goed, zijn andere dochters moeten ook gewoon mee naar een badmintoncompetitie als dat niet anders kan. 10 minuten gesprekken op school is hij gewoon bij ook al woont hij 40 km bij mij vandaan. Er wordt vrijwel dagelijks ge-appt tussen alle gezinsleden van dochter (vader, moeder, stiefmoeder, zusjes) daar hebben we gewoon een groepsapp voor.

Het gaat zo goed juist omdat we niet meer bij elkaar zijn. Juist omdat hij optijd de stekker er uit getrokken heeft en er niet allerlei onderhuidse zaken sluimeren die nog uitgevochten moeten worden.

Ik zie het aan mijn ouders, die hadden 30 jaar eerder moeten scheiden. Ik was blij dat ik met 17 het huis uit kon en op mezelf wonen. Wat een ellende: geen ruzie, geen onvertogen woord viel er maar wat een ijskoude sfeer. Nee, dat is pas fijn opgroeien.

Vrouw van 54
Zo is dat Noet

Zo is dat Noet. Bravo

Ik zei in mijn vorige posts niet, verloochen de kinderen, dat wat je had, de verantwoordelijkheden van de kinderen.

Gescheiden mensen moeten echt oppassen voor rancune en wrok.

Egel
aan vrouw van 54, niet dezelfde golflengte

Nou, vrouw van 54:
"Als vrouw heb je OOK t recht om gelukkig te zijn."

Het recht? Als vrouw? Tsjee, deze woorden staan echt ver van me af.
Ja, vrouwen en ook mannen mogen gelukkig zijn, hopelijk lukt dat innerlijk (is er niet teveel ellende van buitenaf en heb je ook genoeg aanleg om regelmatig gelukkig te mogen zijn). Is dat een tegenstelling met een man?
'Recht op' vind ik hier niet zo bij passen.

"Dat recht geven wij vrouwen op als we trouwen/een relatie aangaan en als we moeder worden."

Ehm...'wij vrouwen'? Je spreekt in ieder geval niet voor mij. Mijn geluk zit vooral in mezelf (en ook wel eens mijn ongeluk). Relatie en huwelijk met mijn geliefde is een groot geluk in mijn leven. Het krijgen van mijn kinderen, altijd al een wens, is een intens geluk. (Dat wil niet zeggen dat er wel eens kleine strubbelingen zijn, maar het staat niet in verhouding tot het geluk dat ik moeder ben van mijn zoon en dochter).
Wat vreselijk om zo tegen moeder worden aan te kijken. Je hebt misschien veel pech gehad maar je klinkt ook wel als een slachtoffer die er zelf niets aan heeft kunnen doen, die het allemaal maar overkomen is. En ook nog dat het iets is waarvan je denkt dat dat er nu eenmaal bijhoort als je een vrouw bent.
Nou nee hoor.

"Volhouden en doorgaan betekent doorgaans dat we ons zelf verliezen tot dat we eronder door gaan."
Dat zou kunnen in jouw situatie. Daar kan ik natuurlijk helemaal niet over oordelen, ik weet er niets vanaf. Je hebt vast een heel moeilijke situatie meegemaakt waarin dat speelde. Sterkte alsnog.
Maar nogmaals: het geldt lang niet voor alle relaties/huwelijken. Of voor de meeste vrouwen.

Een latere posting schrijf je: "Zo ruimdenkend is Nederland ook weer niet hoor Alicia. Gros van de bevolking gaat voor huisje boompje beestje en in traditionele vorm."
Hier idem: huis, boom (meerdere bomen zelfs ;-), kinderen. Getrouwd, 2 kinderen. En 'dus' is iemand in zo'n geval niet ruimdenkend?

Vrouw van 54
Eruit halen wat je wilt - egel

Iedereen is vrij om uit alle post eruit te halen wat we willen. Ook jij egel.

Ik zorg in ieder geval goed voor mij zelf :-)

Vesper Lynd
Vast wel

Ik denk vast wel dat het mijn eigen gebrek is dat ik geen 'standaard gezin' met man heb zoals Jippox vrouw van 54 verwijt. Gelukkig zie ik die standaard ook niet (meer) als norm, maar als overblijfsel uit het verleden toen vrouwen nog een man nodig hadden om te kunnen eten. De mannen die ik leuk vindt zijn waarschijnlijk niet het meest geschikte gezinsmateriaal en de mannen die dat wel zijn vind ik niet leuk. Zijn overigens (in mijn omgeving) maar weinig stellen die elkaar na 30 jaar nog echt leuk vinden. De meesten zijn uit gewoonte bij elkaar. Prima als dat voor hen werkt, maar niet voor mij.

Jaina
Na-huwelijk

Onderzoek lijkt toch uit te wijzen dat het voor de kinderen meestal het prettigst is als de ouders bij elkaar blijven. Ook in een liefdeloos huwelijk.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je dus maar in een liefdeloos huwelijk moet blijven hangen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je dat niet op kan brengen. Het is een egoistische keuze maar soms is het beter dan het alternatief. Niet voor de kinderen perse maar wel voor je zelf.

De vader van mijn oudste kinderen heeft geen contact meer met zijn kinderen omdat de kinderen (die inmiddels allang volwassen zijn) zelf vinden dat hij hun ook in de steek heeft gelaten. Zij vinden de manier waarop hij met onze relatie is omgegaan dusdanig verkeerd dat het hun het idee geeft dat hij geen seconde aan hun heeft gedacht. Het is een complexe situatie maar er is nu geen contact. Mijn ex en ik hebben heel sporadisch nog contact maar dat is ook alles. Hij heeft nadat we een poos uit elkaar waren redelijk bewust afstand genomen van de kinderen. Later wilde hij dat weer anders maar toen is het niet meer goed gekomen.

Een goed na-huwelijk zou ik ook niet heel veel talent voor hebben weet ik al. Als mijn huidige man en ik ooit uit elkaar zouden gaan dan zou het ongetwijfeld een enorme vechtscheiding worden. Ik vrees dat het dan niet meer echt goed zou komen. De woede en verdriet zouden zo groot zijn dat we dit ongetwijfeld verkeerd zouden gaan inzetten.

Op mijn eerste na-huwelijk ben ik ook niet trots. Dat hadden we allebei ook beter aan kunnen pakken al waren de omstandigheden inderdaad wat lastig.

Jippox
vesper

Een man nodig om te eten? Nee, maar betekent dat dan, dat kinderen ook geen vader nodig hebben? Goh, nou ja, dan zullen al die onderzoeken die er zijn over kinderen van gescheiden ouders en de problemen die daar vaak spelen (niet altijd nee, zoals er altijd wel uitzonderingen en uitzonderlijke situaties te vinden zijn) wel verzonnen zijn hè.

Alicia
jaina

Inderdaad. Een goed nauwelijks is natuurlijk fijn, maar ouders die bij elkaar blijven is beter. Uitzonderingen daar gelaten.

Alicia
nauwelijks?

Nahuwelijk

Vesper Lynd
Jippox

Ik zie dat los daarvan. Een vader moet ook gewoon voor zijn kind zorgen. Zou mooi zijn als dat in een huis zijn als moeder, maar geen dringende noodzaak. Probleem is dat veel ouders bij scheidingen hun persoonlijke verdriet en wrok voorop stellen. Je kunt er veel beter rationeel naar kijken, en de kinderen centraal stellen.

Tops
Tja

Als je zo goed samen kunt wonen had ik nooit van hem gescheiden, ik was al met heel weinig tevreden geweest.
Hier geen optie om in 1 huis te wonen. Maar wel een goed contact voor de kinderen en we komen bij elkaar thuis.
Mijn kinderen waren groot genoeg om alles door te hebben en waren niet blij met ons huwelijk (samenleven!)En ze hadden het al helemaal niet getrokken als we vrijheid blijheid anderen mee naar huis hadden genomen. Wij konden niet samen op een tegeltje, wij zijn aparte tegeltjes.
Zouden de kinderen liever willen dat we bij elkaar woonden?
Ik denk, toevallig wéét ik het ook, dat de kinderen het liefst hadden dat het húwelijk geslaagd was geweest ipv dat we nu uit elkaar wonen maar een goede verstandhouding hebben nu we elkaar niet zo vaak meer zien. Wij ook. We hebben uit het minste het beste gehaald en dat is goed, want wij weten hoe het zit.

Pennestreek
Vesper

Maar als je die kinderen centraal stelt, die willen toch het allerliefst gewoon elke dag papa EN mama om zich heen hebben? Die kiezen er toch niet voor om altijd alleen maar de een OF de ander te zien? Die kiezen er toch niet voor om steeds maar te moeten verkassen, of dat papa en mama steeds in- en uitvliegen (in geval van birdnesting?).
Ik ben oprecht blij voor jou dat je nahuwelijk zo goed uitpakt, en ik geloof zeker dat je ex en jij daar allebei hard voor werken en dat je dochter er op deze manier de minste last van heeft, maar ik denk dat als je dochter had mogen kiezen het anders was gelopen.

Tops
ook dat hoeft niet

Mijn kinderen zagen dat het niet werkte en dat ik me ondersteboven gevochten heb om het te laten werken. Mijn kinderen wilden vooral dat hun ouders gelukkig waren, heel onbaatzuchtig.
Nu waren het geen jonkies meer.
Iedereen die trouwt wil het laten werken, niemand wil scheiden of zijn/haar kinderen een scheiding laten doorstaan. Maar er zijn meer manieren om dat goed te doen.

AnneJ
Huwelijk

Ik zie echt wel gelukkige huwelijken om mij heen. Gewoonte kan ook een hoop geluk geven. Ik vind het wel jammer dat het mij niet gelukt is. Soms werkt het niet dat kun je niet echt voorkomen.
Maar dat je niet meer voor het geld bij elkaar hoeft te blijven vind ik ook een grote verworvenheid.

Noet
waar het mis gaat

is in de uitleg van de statistiek.

Een 70% hogere kans van een heel kleine kans is nog steeds een heel kleine kans. Er worden bij dat soort berichten nooit absolute aantallen gegeven.

Dan kun je veel beter vergelijken.

Vesper Lynd
Volgens mij niet

Volgens mij vinden de kinderen het prima zo. Het valt ze hooguit op dat het in hun omgeving soms anders gaat en met zijn allen in een huis lijkt ze dan best leuk. Ze zijn hier natuurlijk ook niet anders gewend. Oudste heeft een tijdje wel gewild dat haar vader weer bij elkaar kwamen maar inmiddels beseft ze wel dat dat niet zou werken. Ik denk dat als we niet waren gescheiden, zij een kind zou worden dat verzucht 'waren jullie in 's hemelsnaam maar eerder gescheiden'. Maar het was sowieso geen optie, een van ons was daar aan onderdoor gegaan (of beide).

Noet
hier ook

dochter weet ook niet beter, maar weet ook haarfijn de voordelen te benoemen. Zelf ziet ze weinig nadelen, die benoem ik wel maar bevestigd zij niet.

Hetzelfde als bij Vesper, ze zien wel dat het anders is maar overal is wel wat aan de hand en dat zien ze dan vaak ook heel goed.

Tops
Vesper

"zij een kind zou worden dat verzucht 'waren jullie in 's hemelsnaam maar eerder gescheiden'."

Klopt, hier kreeg ik dat te horen. Dat zij dat zelf ook nooit zouden doen (zolang blijven met de kinderen als hoofdreden), dat dat de les wel wat die ze van mijn huwelijk hadden geleerd. Ik had ze graag een ander voorbeeld gegeven en het heeft niet aan mij gelegen al heb ik wel (in overleg) de scheiding aangevraagd.
Volwassenen vullen veel te vaak dingen voor kinderen in en daarmee slaan we toch wel vaak de plank mis.

rella
hier

heb ik jaren gedubd over wel of niet scheiden.
We zijn nu een soort van 'opnieuw' begonnen en jee, nooit gedacht, maar alles komt écht weer terug. De liefde, intimiteit.
Het is allemaal nog breekbaar en bros. Vertrouwen is ver heen, we hebben lang echt volledig langs elkaar heen geleefd.
Het is wel zo dat we beiden zeer gemotiveerd zijn ervoor te gaan. De oplossingen moet ik in mezelf zoeken, maar ik denk niet dat ik het vol zou houden als partner niet ook er volledig voor zou willen gaan.

Dat kan dus ook nog.
Ik 'wist' wel dat ik aan mezelf moest werken, wist al lang dat de beste relaties bestaan uit een combi van minimaal 1 maar liever 2 sterke mensen. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je met jezelf klaar kunt komen je veel relaties goed aankunt, of alleen, dat is ook prima.
Vaak hebben problemen in een relatie veel meer met jezelf te maken dan met de ander.
Maarja, weten en weten..
Nu ervaar/voel ik het ook echt. Heb een lange weg te gaan nog. Maar die weg moet ik met mezelf gaan, niet met de ander.(of we nu samenblijven of niet)

Bij jezelf komen, maakt ook dat je beter keuzes kunt maken. Ik ervaar blijven of weggaan ook gewoon als een keuze, je kunt van beide opties al dan niet wat maken.

Het ligt ook aan de kinderen. Ik heb kinderen die er écht heel veel moeite mee zouden hebben. Ik heb hier één kind dat als peuter al doodongelukkig was als we niet allemaal thuis waren;)
Ik geloof meteen dat meer flexibele of minder gevoelige kinderen er veel makkelijker mee om kunnen gaan.
Ik zat wel enigzins in een kramp, 'moeten' blijven voor de kinderen, had het gevoel vast te zitten.
Dat is helemaal weg, ik wíl gewoon blijven. Wil weer met mijn partner en dat is echt lang weggeweest. Ik heb ook echt een 'nieuwe ' partner in huis. Hij is wel enigzins veranderd, maar vooral mijn beeld van hem is anders geworden.
Ik zou verhalen vol over hem kunnen vertellen, en hij zou er erg negatief uit komen.
Maar nu hij niet meer perfect hoeft te zijn voor mij;) blijkt dat er écht een hele leuke (lieve, bijzondere) man onder zit.

Natuurlijk werkt dit niet altijd. Er zijn altijd extremen.
Maar als ik lees over agressie...tsja, die was er bij ons ook wel. Over en weer , maar ik was me eigenlijk nauwelijks bewust van mijn eigen agressie.
Agressie is vaak angst, onzekerheid, machteloosheid. We kunnen dit nu beter uiten naar elkaar, durven ons kwetsbaarder op te stellen, gaan niet meer (altijd) gelijk bijten..

rella
sorry lang maar

ik was nog wat vergeten.
Ik dacht (ondanks dat ik mezelf heel anders zag) achteraf toch heel star.
Ik dacht gewoon dat ik het niet kon.
Niet sterker worden, zag mezelf gewoon als een niet-sterk mens. Ervaarde dat als een gegeven. En (tsja, achteraf;)) wilde eigenlijk dat mijn partner mijn eigen tekortkomingen zou opvangen.
Maar iedereen kan veranderen.

Pennestreek
Noet, Top, Vesper en rella

Uiteraard schrijven we allemaal vanuit onze eigen ervaring en ons eigen perspectief. Jullie weten uit mijn vorige draadjes wel hoe het bij mij zit en die situatie is anders dan bij jullie. Hoewel mijn kinderen het heus zullen accepteren als het uiteindelijk toch tot een scheiding komt, maar zelfs nu geloof ik niet dat ze het beter vinden als wij uit elkaar gaan. De weekenden samen thuis verlopen nog steeds best gezellig en harmonieus.

Rella, mooi, jouw verhaal. Ik hoop nog steeds dat mijn man dat inzicht op een dag ook krijgt. Ik heb namelijk nooit getwijfeld aan hem of onze relatie. Hij wel, dus. En als hij dat inzicht niet krijgt, niet gaat beseffen dat hij sowieso aan zichzelf moet werken omdat hij anders bij een volgende relatie in dezelfde valkuil zal stappen, dan zal ik alleen verder moeten. En dan zal ik echt heus mijn best doen om een goed nahuwelijk te krijgen, en dat gaat ook zeker lukken uiteindelijk, maar ik zal dan toch wel een flinke tijd nodig hebben om man zijn enorme egoïsme, kortzichtigheid en stommiteit te vergeven.

Alkes
jaina

" Onderzoek lijkt toch uit te wijzen dat het voor de kinderen meestal het prettigst is als de ouders bij elkaar blijven. Ook in een liefdeloos huwelijk."
Heb je misschien link of andere verwijzing naar die onderzoeken? En dan vooral over die liefdeloze huwelijken en wat dat met kinderen doet. En verder weinig aan deze discussie toe te voegen omdat Vesper Lynd zo ongeveer alles al heeft gezegd wat ik wilde zeggen.

Pagina's