Twijfels in de relatie wat een 'nieuwe start' zou moeten zijn..
Hoi mede-ouders,
Ik ben benieuwd naar jullie gedachten over de volgende situatie.
Ik (vader) ben circa 5 jaar geleden gescheiden van mijn toenmalige vrouw. We zijn goed uit elkaar gegaan en hadden destijds een zoontje van circa 8 maanden (nu 5 jaar oud).
Zij heeft inmiddels een nieuwe man en twee nieuwe kinderen gekregen in de leeftijd van 2 en 0 jaar. Ik heb ook een relatie, nu bijna 4 jaar. We hebben geen kinderen samen.
Door de initiële scheiding zijn ik én mijn ex-partner regelmatig verhuisd waardoor er veel gewisseld is van omgeving. Zij is twee keer verhuisd, ik drie keer. De winst is dat we nu in hetzelfde dorp wonen, daar waar dat voorheen niet zo was. We hebben dan ook co-ouderschap, wat goed gaat.
We hebben het dus goed kunnen regelen, daar ben ik dankbaar voor. Helaas gaat het al enige tijd slecht in mijn huidige relatie. De angst voor weer opnieuw een gezinssituatie breken voor mijn zoontje en wéér een hoop verhuizingen houden mij tegen om echt een knoop door te hakken. Mijn gevoel zegt dat stabiliteit nu nodig is, die wil ik hem graag kunnen bieden.
Desondanks blijf ik niet happy in de relatie; wat ook zijn weerslag heeft op hem. En in de tussentijd vormen mijn zoontje en mijn huidige partner een steeds intiemere band (zij kennen elkaar ook al 4+ jaar) waardoor het eigenlijk alleen maar moeilijker wordt.
Uit elkaar zou betekenen dat ik dus weer zou moeten verhuizen, naar mogelijk weer een tijdelijke woning. Mijn huidige partner zal uit het leven van mijn zoontje verdwijnen wat heel veel impact gaat hebben.
Als ik hier aan denk stel ik alles weer uit en probeer ik er het ' beste van te maken' . Tegelijkertijd voelt het alsof het leven op pauze staat omdat je niet 'door kunt'.
Ik zoek geen oplossing, maar ben benieuwd of er ouders zijn die zich mogelijk hier in herkennen.
Door met wat ? De volgende relatie? Waarom gaat het niet goed?
Valt er niks te redden?
Waarom zou jij met kind moeten verhuizen, kun je de woning niet zelf behouden?
Je kunt toch een relatie niet in stand houden omdat het beter voor je zoontje is. Dat is niet eerlijk naar je nieuwe partner. Hoe staat zij er in? Heb je het al besproken?
Want dat niet doen is sowieso funest voor de relatie.
Ik heb geen ervaring waarover ik je kan vertellen maar ik zou zeker alles op alles zetten om deze relatie te laten slagen. Scheiden kan altijd nog. Al vind ik niet dat je ten koste van jezelf een relatie in stand moet houden ten gunste van je kind.
Wat heb je tot nu toe ondernomen in je huidige relatie?
Heb je helder wat er destijds mis ging tussen je vrouw en jou? En heb je daaraan gewerkt? Speelt nu eenzelfde situatie of iets anders?
De mens lijd het meest door het lijden wat men vreest.
Hoe vaak woont je zoontje nu bij jou?
Dank voor jullie reacties. Ik zal wat extra context bij de situatie geven:
-> De relatie die ik nu heb is in mijn ogen moeilijk te vergelijken met de relatie die ik had. De relatie met de moeder van mijn zoon was een symbiotische relatie waarbij zij uiteindelijk verliefd is geworden op iemand anders. Nooit ruzie, nooit gedoe. We zijn nog steeds goed met elkaar.
-> Mijn relatie nu is met iemand die het tegenovergestelde is van mijzelf. Zowel op denken, als op communiceren. In het begin vult dit fijn aan, in de huidige realiteit zijn er vooral ruzies en is er veel onbegrip. We zijn al langere tijd allebei in coaching om zo ook bij onszelf te raden te gaan wat het eigen aandeel is. Dit zorgt voor ups and downs in de relatie, er zijn dus periodes dat het rustig is en dat we het goed hebben samen.
-> De downs komen alleen steeds vaker en zijn heviger; wat ook zijn weerslag heeft op mijn mentale gezondheid en algehele sfeer in het huis.
-> Omdat we al zoveel gepraat en ondernomen hebben voelt het eerder als uitstellen om nu geen actie te ondernemen.
-> De woning kan ik zelf niet behouden ivm te hoge waarde.
-> Mijn zoontje woont nu de gemiddeld 3,5 dag per week bij mij. Dus precies de helft.
Smoef schreef op 30-12-2025 om 15:46:
In het begin vult dit fijn aan, in de huidige realiteit zijn er vooral ruzies en is er veel onbegrip.
-> De downs komen alleen steeds vaker en zijn heviger; wat ook zijn weerslag heeft op mijn mentale gezondheid en algehele sfeer in het huis.
-> Omdat we al zoveel gepraat en ondernomen hebben voelt het eerder als uitstellen om nu geen actie te ondernemen.
-> Mijn zoontje woont nu de gemiddeld 3,5 dag per week bij mij. Dus precies de helft.
Jouw zoontje van 5 maakt dus 3.5 dag per week een gespannen sfeer in huis mee bij jou met eventuele ruzies daarbij.
Laat je angst voor gevolgen van verhuizing voor je zoontje niet overheersen want deze situatie bij jouw thuis zitten ook gevolgen aan voor hem.
Belangrijkste is veilige en stabiele leefomgeving kunnen bieden aan hem. Ruzies zijn per definitie onveilig voor een kind.
Blijf in het hier en nu.
Smoef schreef op 30-12-2025 om 15:46:
Dank voor jullie reacties. Ik zal wat extra context bij de situatie geven:
-> De relatie die ik nu heb is in mijn ogen moeilijk te vergelijken met de relatie die ik had. De relatie met de moeder van mijn zoon was een symbiotische relatie waarbij zij uiteindelijk verliefd is geworden op iemand anders. Nooit ruzie, nooit gedoe. We zijn nog steeds goed met elkaar.
-> Mijn relatie nu is met iemand die het tegenovergestelde is van mijzelf. Zowel op denken, als op communiceren. In het begin vult dit fijn aan, in de huidige realiteit zijn er vooral ruzies en is er veel onbegrip. We zijn al langere tijd allebei in coaching om zo ook bij onszelf te raden te gaan wat het eigen aandeel is. Dit zorgt voor ups and downs in de relatie, er zijn dus periodes dat het rustig is en dat we het goed hebben samen.
-> De downs komen alleen steeds vaker en zijn heviger; wat ook zijn weerslag heeft op mijn mentale gezondheid en algehele sfeer in het huis.
-> Omdat we al zoveel gepraat en ondernomen hebben voelt het eerder als uitstellen om nu geen actie te ondernemen.
-> De woning kan ik zelf niet behouden ivm te hoge waarde.
-> Mijn zoontje woont nu de gemiddeld 3,5 dag per week bij mij. Dus precies de helft.
Oké, allebei in coaching, dat is een goed begin. Hebben jullie ook gezamenlijk gesprekken met een coach, of is dit ieder voor zich? Op zich heel goed om met jezelf aan de slag te gaan en te groeien, maar het is wel ook belangrijk elkaar daarin mee te nemen. Anders groei je uit elkaar ipv naar elkaar toe.
Is een tijdje apart wonen een optie? Om allebei tot rust te komen? Of tijdelijk je zoon wat vader bij zijn moeder? Ik ben het namelijk wel eens met degene hierboven die zegt dat een slecht sfeer in huis ook niet goed is voor je zoon.
Maar alles bij elkaar klinkt het niet heel kansrijk, als ik eerlijk ben. De kans voor een samengesteld gezin is ook niet heel groot, om het te redden. Dat kost echt heel veel tijd, geduld, incasseringsvermogen en energie van alle partijen. Hoe ziet je huidige partner de toekomst? Heb je wel helder waar voor haar het probleem zit? En denk je dat je haar tegemoet kunt komen zonder jezelf of je zoon tekort te doen
Wat betreft je titel van dit topic denk ik dat je het jezelf moeilijker heb gemaakt met "nieuwe stap zou moeten zijn". Hoge verwachtingen, wilde het graag allemaal goed doen? Neem dat voor jezelf eens onder de loep.
De kans op een scheiding bij een kerngezin is ongeveer 45%. Bij een samengesteld gezin is dit al bijna 70%. Enorm hoog dus. Het is veel gecompliceerder dan mensen denken. Je hebt te maken met (stief)kinderen en een ex (of 2). En veel verschillende personen en belangen. Het grootste verschil is wel dat je niet samen 1 gezin bent. Maar dat jouw eerste belang je kind is (en blijft). Hoe gek jouw partner ook met jouw kind is. Het zal nooit van haar worden.
Wat maakt dat er continu ruzie is? En hebben jullie ook gezamenlijke therapie?
Bedenk dat jouw zoon hier nu blijkbaar ook veel van meekrijgt. En jij bent zijn ouder. Zij is dat niet.
Mocht je besluiten uit elkaar te gaan. Vertel het samen, laat haar afscheid nemen. En hou de mogelijkheid voor contact open voor je zoon als hij dat wil. Het zal waarschijnlijk vanzelf afnemen. Iemand hoeft niet plotsklaps te verdwijnen in het niets. In mijn omgeving komt een ex bijvoorbeeld nog wel eens langs bij de sport en stuurt een verjaardagsapp. Ga in de toekomst latten tot jouw kind uit huis is. Niet meer samenwonen. Dat kan ook na je pensioen...
