Home » Forum » Verder na ontrouw deel 6

Verder na ontrouw deel 6

Is een reisverzekering ook nodig in Nederland?

En kun je geld terugkrijgen bij annuleren door corona? Lees het hier!

617 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Penny
Op eigen kracht

Pennestreek, allereerst dank voor je lieve reactie. Wat fijn dat jullie er samen ook sterker uit zijn gekomen. En nu (weer) oprecht gelukkig zijn met elkaar. Wat is dat toch fijn, dat het toch ook zo kan eindigen.

Jullie zijn samen in therapie gegaan, schrijf je.
Hier is alleen man naar een soort van gesprekstherapie gegaan, bij een instantie voor maatschappelijke zorg. Die heeft hem tijdens hun geprekken telkens heel goed en gedegen een enorme spiegel voorgehouden, waardoor hij zichzelf flink is tegengekomen. En hij heeft goed in die spiegel willen kijken, is de confrontatie met zichzelf aan durven gaan. Voor de rest hebben wij het op eigen kracht gedaan. Steeds geprobeerd om zo constructief mogelijk met elkaar in gesprek te gaan, zonder meteen elkaar van alles te verwijten. En dat is ons aardig goed gelukt, al zeg ik het zelf. Zijn we trots op elkaar dat we dat samen zo hebben kunnen doen.

Ik kan ook niet zeggen dat ik nu zeker weet dat we voor altijd bij elkaar zullen blijven, maar net zoals bij jullie weet ik wel dat we bij de minste geringste twijfel inderdaad direct wat er dan ook speelt met elkaar zullen bespreken en open kaart zullen spelen. Geen aannames meer. Of uit eigen overtuiging handelen zonder eerst te crosschecken.
We hebben ook het hele proces uitgeschreven, zodat we een soort naslagwerk hebben, terug kunnen kijken/lezen om te weten waar we gestaan hebben en wat we onszelf afgevraagd hebben, gedaan hebben, hoe we ons gevoeld hebben op die momenten.
Voor nu zijn we blij dat onze band hersteld is en inderdaad sterker en dieper dan daarvoor voelt. Daar genieten wij niet alleen van, ook de rest van het gezin ervaart dat als een heel positief iets en zijn blij en opgelucht dat het op deze manier heeft mogen goed komen.

Penny
Uitdaging

Maar Pennestreek, heb je nu al bedenkingen dan, of er nog wel genoeg is wat jullie bindt wanneer de kinderen straks uitgevlogen zijn? Zijn er dingen die jullie beiden boeien? Gedeelde, gezamenlijke interesses, hobby?

In ieder geval zullen het wellicht toch de kinderen zijn, waar jullie samen belangstelling voor zullen blijven hebben. En nog verder in de tijd misschien wel kleinkinderen...

Probeer anders nu al te ontdekken wat jullie samen boeit, waar jullie samen tijd aan kunnen besteden, aandacht voor hebben, interessant vinden. Of probeer meer te weten te komen over wat de één interesseert en waar je zelf nog niet eerder veel aandacht voor hebt gehad...

Maar dat soort oplossingen zul je zelf misschien ook al in gedachten hebben. En is er nu nog geen grote behoefte om dat op de voorgrond te plaatsen. Eerst maar eens genieten van hoe het hier en nu gaat, dat het goed gaat. Uitvliegende kinders zijn voor nu nog toekomstmuziek. Nog niet direct aan de orde misschien. Komt vast goed!

Senna
Positief

Wat fijn om jullie positieve verhalen te lezen! Het heeft zo moeten zijn dat ik juist nu eens ging kijken of er nog iets geschreven werd:-)

Wij zijn nu 2 jaar verder. Morgen exact de dag dat ik alles te horen kreeg.
Het gaat hier ook best goed. Maar wij hebben echt nog wel onze ups en downs. En in die downs kan ik dan ook heel erg beginnen te twijfelen of bij elkaar blijven wel de juiste keuze is geweest. Op die momenten heb ik ook echt even geen zin in hem. En dat komt vooral door mezelf omdat ik dan veel te veel terug val in het verleden. Hij doet dan wel zijn best. Maar bij mij is er 1 grote twijfel die telkens omhoog komt en wat ook de reden is waardoor ik twijfel. En dat is dat ik mijn gezin niet compleet vind. Ik heb altijd voor een tweede kind willen gaan. Onze zoon is nu bijna 5.
En ik blijf maar twijfelen of ik er nog voor moet gaan samen. Ben heel erg bang dat het dan weer mis gaat. Dat is vorige periode nml ook een groot aandeel geweest in het uit elkaar groeien. Ik ben bijna 39 dus dat speelt ook mee...
Dus soms komt dan de gedachte mss moet ik toch gaan en met iemand anders verder gaan. Maar als ik hem dan als papa zie voor onze zoon dan kan ik weer smelten want ik kan echt wel zeggen dat hij een geweldige papa is.

En een ander moment gaat het weer super goed en dan wil ik niets liever dan samen verder!
Ik hoop dat die downs steeds minder worden en de ups alleen maar langer en dat ik dan ook zo’n positief bericht kan plaatsen.
Gr van de twijfelkont;-)

Pennestreek
Penny en Senna

Penny, nee hoor, geen bedenkingen. Maar wel een uitdaging, je leven opnieuw vorm geven. Ik denk wel dat we dat nu bewuster doen dan we anders gedaan zouden hebben. We zijn nu wel meer bezig met plannen maken, en vooral ook met wat de ander voor ideeën en wensen heeft. We hebben zeker een aantal dingen die we graag samen doen, maar hebben daarnaast ook heel uiteenlopende interesses. Op het moment dat het 'gezin' niet meer de dagelijkse basis is, moet je dingen anders gaan invullen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat.

Senna, wat fijn dat het met jullie (overwegend) goed gaat. Bij mij zijn die downs intussen bijna weg, maar ik ben ook iets verder in de tijd dan jij. Dat twijfelen kan ik me nog wel herinneren :-). Uiteindelijk kwam ik erachter dat het een functie had, alleen geen positieve. Het voelde een beetje alsof ik, als ik bleef twijfelen, ook zelf nog de mogelijkheid bleef houden om de stekker eruit te trekken, een vorm van controle houden dus. En ik kon dan nog man 'straffen' door zo'n down periode. Ook een vorm van macht hebben, denk ik achteraf. Ik hoop dat ik het goed uitleg, vind het lastig te omschrijven. Maar het bracht me niet verder. Ik heb daarom op een goed moment bewust besloten dat achter me te laten. Gewoon uitgaan van het positieve. Garanties heb ik toch niet. Maar ik geniet van wat ik nu heb, en man ook, en dat zegt hij me ook vaak.

Ik kan me je twijfel wel voorstellen hoor, wel of niet een kind is nogal een grote beslissing. Maar ik ervaar (en Penny blijkbaar ook) dat we nu weten waar het mis ging en waarom, en daarom ben ik er wel gerust op dat het niet nog een keer gebeurt. Zou dat bij jullie niet ook zo (kunnen) werken?
Als je zo graag een tweede wil, en je man ook, wil je je dan tegen laten houden door iets dat al gebeurd is? Je bent allebei extra alert nu, lijkt me? En zekerheid dat je samen blijft heb je toch nooit. Bovendien denk ik niet dat het bij een scheiding heel veel uitmaakt of je 1 of 2 kinderen hebt. Dus mijn advies zou zijn: doen!

Haaika
Geeft hoop

Ik lees al geruime tijd mee, maar heb nog nooit zelf iets gepost.

Ikzelf ben er een half jaar geleden achter gekomen dat mijn man een 1,5 jaar durende verhouding had. Hier kwam ik achter omdat de minnares mij op de hoogte heeft gesteld, nadat mijn man er een eind aan wilde maken met haar. Ze heeft alles in de strijd gegooid om verdeling te zaaien. Als zij hem niet kreeg, moest iedereen maar verliezen.
In de daaropvolgende periode voelde ik me soms sterk en ook trots, dat ik mijn gezin bij elkaar heb weten te houden en zaken kon relativeren. Ik zag mijn man ineens in een totaal ander daglicht, aantrekkelijker, mannelijker, de vanzelfsprekendheid was eraf. Ik herkende veel van wat er in het boek "Liefde in verhouding" van Esther Perel gezegd is en ik was ervan overtuigd dat wij bij het groepje stellen zouden behoren, die uit een dergelijk voorval hun voordeel wisten te halen en die er sterker en gelukkiger uit kwamen.

Nu maanden later voel ik meestal totaal iets anders. Pijn van het verraad, het gevoel dat alles wat er tussen ons speelde, en vooral die betreffende periode, fake is. Dat ik het niet waard was om de waarheid te vertellen, terwijl ik er zo dicht bij zat soms.
Zo nu en dan praten we er over en nog steeds kan ik ontploffen, hem haast aanvliegen. Van een constructief gesprek is echt geen sprake en alle adviezen vanuit de relatietherapie, wat voor mij overigens ook niet lijkt te werken, sla ik in de wind.
Ik heb het gevoel dat ik weg moet, omdat dat nou eenmaal zo hoort wanneer iemand je zo veel pijn heeft gedaan. Maar waar ga je zo gauw heen met jonge kinderen, terwijl je net samen een huis hebt gekocht.

Het voelt zo onbeschrijfelijk oneerlijk dat je levensmetgezel zoiets heeft kunnen flikken, met een stalen gezicht kon liegen (terwijl ik dacht dat alles bespreekbaar was in onze relatie) en alle schijn op wist te houden.

Het idee dat dit hele vooral me een paar kostbare jaren van mijn leven zal gaan kosten, ondraaglijk gewoon. Aan de andere kant wel fijn te lezen dat herstel soms toch ook weer mogelijk is.
Aan mijn partner zal het nu niet liggen, die doet er, hetzij veel te laat, werkelijk alles aan om mij te ontzien.

Haaika

Miss
Zelfredzaam

Hey weegschaal ( senna :-)

Ik heb exact hetzelfde, als ik me minder oke voel, we een akkefietje hebben ( want knallende ruzie is pas 1x gebeurd dit jaar, omdat ik veeeeeeeel eerder praat, niet meer gooi met vanalles, maar meteen de irritatie uit ) dan kan ik de wond open voelen barsten.
Dat gaat echt zo, krak krak krak krak... en opeens in mijn hoofd liegt hij weer.

En ik ben er mee aan het dealen dat dat systeem bij me blijft.
Maar ik zie het als iets positiefs. Het wapen wat mij helder houdt en niet meer naief maakt, ik me niet meer focus op de mantel der liefde.
En ik mijn eerste reactie na je post was ga ervoor! Het leven is te kort.
Met mijn eigen ervaring Senna, mijn kind pakken ze me nooit meer af, daarna kwam mijn ratio, net als bij jou. Waarom zou je nog een tweede willen? En daarom post ik ook nu pas.
Wat geeft de meerwaarde van de tweede? Dat zou ik gaan invoelen.... of het je echt een verschil gaat geven. In de zin van de ontrouw heeft zn wond gemaakt, wat geeft het jou?

Ik geloof dat dat ook nooit meer weg gaat. Dat open barsten van de wond, de triggers. De nog steeds ingevingen die soms uit de lucht komen vallen maar minder scherp zijn.
Ook voor jou Haaike. Hallo, wat erg dat dit gebeurd is.
Hoeveel boeken ik de afgelopen twee jaar ook gelezen heb, welke training ik ook doe. Dat blijft.

Het echte intense geloof in hem krijg ik nooit meer terug. En hij doet zijn stinkende best. Mijn hart kan er wel mee door, omdat ik ook veel goede kanten zie. Ik me niet meer focus op iets wat misschien niet waar is, of klopt waar hij uithangt? Want het heeft geen enkele zin. Je word er zelf ziek van.
Gelukkig heb ik dit ook in de mede mens kunnen herstellen, want ook dat was ver te zoeken.
De zoektocht naar grenzen heeft zijn vruchten af geworpen... na 2 jaar... Ik heb drie dubbel meer eigenwaarde gekregen en niemand maakt meer de kachel met me aan.
In werk, in buren, in kennissen, er is niemand meer die me voor lief neemt en zodra ik voel dat er weer een andere dynamiek ontstaat, praat ik dit uit.
Ik heb mezelf 5 jaar gegeven hier boven op te komen, dus een half jaar is niets in mijn ogen. Onderschat dat niet. Dikke knuffel.

En dat vind ik heel waardevol. Een zeer harde les haaike en als je er door de tijd heen zo naar kunt gaan kijken zal het zakken... maar het kost tijd, veel tijd, heb de eerste maanden in een soort roes geleeft, weekendje weg, veel leuke dingen samen doen en later kwam de klap pas. Ik wil je niet ontmoedigen of je één of ander fanta verhaal voor schotelen, ga het niet mooier maken dan dat het is, die tijd ben ik personelijk gepasseerd. Het doen alsof alles weer terug naar het oude gaat.
Voor mij zelf heb ik wel duidelijk dat dat nooit meer gebeurd.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat mijn man me vaker bedrogen heeft, en dat hij een soort onbezonnenheid compleet af heeft gepakt.

En nu ben ik er oprecht oke mee. Zoals ik nu zeg, ik had het nodig, niet willen missen... ( bijna??)
Het heeft mij mijn ogen open gedaan dat niets is wat het lijkt.

elledoris
Wat fijn Penny

Penny, ik weet niet of ik jullie voorgeschiedenis ken/heb gelezen, maar wat ontzettend fijn dat jullie dit is gelukt. Ik ben heel blij voor jullie en ik hoop dat jouw verhaal, net als dat van Pennestreek, anderen inspireert. Voor mij komen ze helaas te laat, dat verdriet voel ik wel weer als ik jullie verhaal lees. Ik wens jullie heel veel liefde toe.

Margo
Parkinson en overspel

Een maand geleden ben ik er achter gekomen dat mijn man al twee jaar een relatie heeft.

Ook weten we sinds anderhalf jaar dat mijn man parkinson heeft.

Op het moment dat de affaire begon, heeft een pastoraal medewerkster die bij hem op werkte gevraagd of hij behoefte had aan vertrouwelijke gesprekken, ze vond dat hij er slecht uit zag.

Dat wilde mijn man, hij zat op dat moment ook slecht in zijn vel, deze vrouw heeft na een tweede gesprek gezegd hem een knuffel te willen geven, en mijn man aangemoedigd een kerel te zijn, en verder te gaan.

Mijn man is hierin zo ver mee gezogen, en heeft seks met haar gehad, waarbij zij mijn man telkens op het hart drukte zijn mond te houden.
Door dat geheim duwde mijn man mij en de kinderen steeds verder vanzich af, en zakte verder in zijn depressie, dat tot een maand geleden alles geëscaleerd is.

Op dit moment is er via grensoverschrijdend gedrag RKK een klacht door mij ingediend, en waarschijnlijk moet ik daar over een aantal weken mijn verhaal vertellen.

Ik loop nog rond met het waarom? Mijn man is daarbij ook al 30 jaar impotent, daarbij komt ook nog dat deze vrouw de uitvaart van mijn schoonmoeder heeft gedaan, waar mijn man en ik niks vanaf wisten.
Ik moet het even tijdelijk los laten, maar vind het ontzettend moeilijk.

Soms gaat het goed, maar er zijn ook dagen dat ik zo ongelooflijk kwaad ben, dan ontplof ik echt bijna.

juf Ank
wauwww Margo

de brutaliteit. Wat een 'pastoraal medewerker'....
Maar pas ook op dat je je man niet te veel in bescherming neemt. Houd er bijv. rekening mee dat je het verhaal van zijn kant hebt gehoord en dat hij misschien/waarschijnlijk zichzelf wil vrijpleiten van schuld en haar dus als initiatiefnemer aanwijst. Maar vergeet niet dat hij meeging!!
Daarnaast ...hij heeft een ziekte en gaat vervolgens een relatie aan met iemand anders.... Heeft ie wat te bewijzen?
Die impotentie snap ik al helemaal niet zo. Heb jij al 30 jaar geen seks of áangepaste'sex met hem dan? En hoe is dat dan bij haar?

Maar goed, ik snap dat je woest bent. Hoe gedraagt hij zich? Heb je enig idee hoe je verder gaat?

Mari
jeetje Margo

Wat vreselijk voor je. En het moeilijke lijkt me ook dat zoals bij veel zaken van ongewenste intimiteiten, de verhalen sterk van elkaar zullen verschillen. Zij zal een heel ander verhaal hebben. Bereid je daar op voor. Blijft dat het natuurlijk voor haar ongepast is vanuit haar beroep ook al zou het van hem uitgegaan zijn.
Blijft ook dat jij er mee zit. Ik zou echt hulp zoeken als ik jou was. lijkt me traumatisch.

Margo
juf ank, dat dus

Presies dat Juf Ank,

maar hem kennende, weten hoe hij in elkaar steekt is zijn kant de waarheid, maar dat neemt inderdaad niet weg dat hij meeging in dit avontuur. hij heeft mij gewoon 2 jaar lang in een hoek gezet.

Ik was vergeten te vertellen dat hij 30 jaar geleden een dwarslaesie heeft gehad, en daardoor dus impotent is, voor mij geen probleem, en waarom zij daar in mee ging is me een raadsel.

Die parkinson is ongeveer tegelijkertijd geweest, we zaten samen niet op een lijn, wisten niet wat er aan de hand was, maar dat er iets was dat was duidelijk....parkinson dus.

Op dit moment doet hij ontzettend zijn best, hij heeft zelf een parkinson psychiater,, en samen hebben we relatie therapie.
Ik wil graag verder, en weer vertrouwen, maar dat vind ik moeilijk, ik vind het nog lastig hem alleen te laten, terwijl de uitjes toendertijd alleen via zijn werk zijn gegaan, ze spraken nooit af daarbuiten, of alleen vergaderingen (waar ze ook niet altijd was)
al met al twee jaar, waarin ze elkaar hooguit een keer of 30/40 hebben gezien, en hooguit 30 keer hebben bevredigd, want meer zit er niet in voor hem.

Ik ben nog bezig met de klacht tegen haar, en dat voelt voor mij goed, niet dat ik hem daarmee spaar, want mijn woede, en boosheid, verdriet zijn 100% tegen hem gericht en daar mag hij mee dealen.
We praten veel, en hij is eerlijk als ik de gekste dingen vraag.
Zichzelf vrij pleiten doet hij niet, hij trekt zeker het boetekleed aan, alleen zat hij toen zo slecht in zijn vel, en is door haar steeds slechter in zijn vel komen te zitten, dat zelfmoord veel in zijn gedachten is gekomen...

Margo
Mari

Klopt, dat is ook zo, ik heb haar aangegeven haar verhaal te willen aanhoren, maar ze vind mij geen gespreks- partner voor haar....dat mailt ze me....
Ik/wij zijn in therapie, maar ik ga volgende maand zelf met een hulpverlener zitten puur alleen voor mij.....

Zij mag het boetekleed aantrekken wat betreft haar werk, zo is het ook begonnen, mijn man dacht een gesprek te hebben over zijn problemen.....

Pastor
Margo/juf Ank

Dit valt ‘gewoon’ onder seksueel misbruik binnen een pastorale relatie. Je zegt gelukkig ook al dat er een klachtenprocedure loopt tegen de betreffende collega. Ik hoop dat goed boven water komt wat er gespeeld heeft.

Normaal zou je dan altijd zeggen dat de gedachte dat hij medeschuldig is hier niet geldt. Omdat het een ongelijkwaardige relatie was en dat intrinsiek druk met zich mee brengt. Zelfs verliefdheid moet je dan niet zien als een ‘normale verliefdheid’. Als ze echt wederzijds verliefd zouden zijn geweest en hadden ze oprecht samen verder gewild, had de betreffende mevrouw de pastorale relatie moeten beeïndigen. In plaats van aandringen op geheimhouding. Juist dat aandringen op geheimhouding maakt het extra fout. Dus de opmerking ‘dat hij er in meeging’ verdient nuancering omdat het we om misbruik gaat.

Hoe dan ook: ernstig dit.

Margo
Pastor.

Klopt, op de avond dat ik het hoorde heb ik haar de volgende dag gebeld en haar de keuze gelaten om het zelf haar man en haar pastoor te vertellen.
Ik denk ook dat dat haar grootste angst was, dat de waarheid uit zou komen, maar als mijn man nog langer had gezwegen, had hij op een andere manier gezorgd dat de waarheid bij haar bleef.

Hij had al zijn parkinson medicatie al bij elkaar liggen. Op dit moment is hij aan de antidepresiva omdat nu wel de juiste hulpverlening er op zit.

En toch neem ik het hem erg kwalijk, ook al was het dwang, ook al werd hij gemanipuleerd hij heeft ook genoten van de seks.
Hij had ook moeten/mogen zeggen dat hij wilde stoppen.
Hij heeft mij, zijn kinderen, zijn familie en collega,s voorgelogen, dingen kapot gemaakt, en nu mag hij opbouwen welke consequentie er ook voor hem aanzit.

Pastor
Margo

Natuurlijk snap ik dat leugens en bedrog je diep kwetsen. Daar gaat niets van af. Sterkte.

Margo
Pastor.

Dank je wel... 🌻

Pagina's

Leerachterstand wegwerken, hoe doe je dat?!

Lees hier of je kind een achterstand heeft en wat je kunt doen.