Verder na ontrouw - deel 8
Je partner is vreemdgegaan? Dan kom je in een rollercoaster terecht. Ongeloof, verdriet, boosheid etc. En als je partner laat weten dat hij jou niet kwijt wil dan volgt vaak de vraag: Should I stay or go? In de praktijk niet altijd even simpel te beslissen.
In dit topic vind je gelijkgestemden van wie de partner ook ontrouw is geweest. Of zelfs meermaals. En waarvan de meesten hier besloten hebben om de relatie een kans te geven. Elk verhaal is uniek. Heb je vragen, zorgen, twijfels, behoefte aan luisterend oor of wil je je emoties kwijt? Dan ben je hier aan het goede adres.
CodeByte41 schreef op 14-01-2026 om 10:45:
[..]
Wat een fijne reactie, dankjewel! Als ik jouw verhaal eruit filter heb jij ook behoorlijk wat moeten doorgaan. Knap hoe je er nu instaat!
Het klopt inderdaad dat er in de afgelopen 3,5 jaar veel gebeurd is en er ook een aantal andere thema's op de voorgrond hebben gestaan waardoor dit soms even geparkeerd is gebleven. Haar ziekte heeft ook best lang centraal gestaan. En tijdens de eerste keer dat ze de diagnose had ging ze al vreemd met haar collega, ik ben ook mails tegengekomen van hem waarin hij beschrijft hoe heftig die periode wel niet geweest is voor hún beide. Terwijl ik (toen nog onwetend) met haar ziekenhuis in en uit ging en thuis soms de brokstukken bij elkaar moest lijmen.
Net als jouw man vind ik dat mijn vriendin de afgelopen jaren er alles aan doet binnen haar macht om te laten zien dat ze dit gezin wil. Therapieen die ze voor haar verleden heeft gevolgd, hoe ze altijd open staat voor het gesprek, ook regelmatig bij mij checked of ik nog iets kwijt wil bijvoorbeeld. Maar ook meer initiatieven neemt om met regelmaat samen dingen te doen zonder de kinderen, wat in het verleden wel eens weggeprioriteerd werd. Over het algemeen vind ik dan ook dat het best goed gaat maar wil ik graag nog van de rauwe randjes af die nog belemmerend kunnen zijn.
Onlangs hebben we bijvoorbeeld een aantal woningen bezichtigd voor een volgende stap, ik merk dan dat ik subtiel aan het saboteren ben om die stap niet aan te hoeven gaan, bijvoorbeeld door te benadrukken waarom de woning toch niet helemaal bij onze wensen past. Ik denk dat ik een groter commitment nu nog niet aandurf. Voordat ik haar vreemdgaan ontdekte was ik van plan haar ten huwelijk te vragen, geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt haha.
Ik denk vooral dat ik er hoop op had nu al een stuk verder te zijn. Net als jou heb ik denk ik ook veel geleerd de afgelopen tijd en probeer ik alles wat luchtiger te benaderen. Maar ik denk dat ik moet accepteren dat het gewoonweg tijd kost. Want ons gezin is wel de moeite waard om voor te vechten.
Dank je wél! Mijn of andere verhalen kan je lezen door op het profielicoon door te klikken en dan naar oudere berichten te scrollen.
We hebben een hele weg afgelegd, een jaar en 3 maanden uit elkaar geweest en zijn symbolisch, 8 maanden geleden hertrouwd. We noemden het een reis naar elkaar waarbij het hoofd van mij niet zeker wist maar mijn ♥️ zoveel te meer. Hij gaf aan voor mij te willen vechten, desnoods jaren wilde wachten tot ik er aan toe zou zijn.
Dat je haar niet ten huwelijk wil vragen nu begrijp ik. Wat ik mij afvraag is, of je "nee" zou zeggen als zij je zou vragen!
Een ander huis kopen met een speciale reden? Zou daarmee wachten tot er, ook zonder afleiding, want dat is een huis kopen, los van allerlei financiële gevolgen, langere tijd stabiliteit is tussen jullie. Maar dat wel eerlijk uitspreken naar haar.
Zo wilde ik ook 2,5 jaar geen verbouwingen aan ons huis door laten gaan, dus offertes hebben we geannuleerd, of een andere auto kopen. Ik kon die beslissingen er niet bij hebben. Maar wel samen leuke dingen doen van onze spaarpot en met het gezin. Nieuwe herinneringen maken, dat vond ik belangrijker.
Dat je voor je gezin wil vechten vind ik heel mooi om te lezen! Als ik het zo ook begrijp is je vriendin ook bereid om er alles aan te doen!
Stel jezelf de vraag wat jij nodig hebt? Symbolisch een nieuwe start te maken? Je kan er ook op Googlen. Er is veel informatie te vinden over herstel na ontrouw
Kende je die collega goed en had hij ook een gezin? Als ik het zo lees ging hun affaire verder dan alleen lust? Mijn man gaf toe tijdens therapie, dat de gezondheid van truus hem niet interesseerde, ging niet op ziekenbezoek ofzo, dat deed ik.l 😫 Hij vroeg haar niet eens hoe het ging, er was pas weer contact als ze aangaf weer seks te willen en als dat toch niet lukte door haar fysieke gesteldheid, was hij gefrustreerd en voelde zich in de val gelokt dus dan maar liever een paar maanden geen contact. Super egoïstisch dus!
Lijkt mij heel pijnlijk die mails te lezen tussen hen. Ik heb een paar apps gelezen over hoeveel zin ze in elkaar hadden en dat vond ik al weerzinwekkend (herkende mijn man daar totaal niet in) het was lustopwekkend zei hij daarover Ik had er EMDR voor nodig.
Scherpe en rauwe pijn verdwijnt maar het zal altijd gevoelig blijven. Iemand zei het een keer zo "je teen kneuzen /breken doet enorm veel pijn, dat heelt langzaam en als je weer stoot na verloop van tijd kan het weer even heftig aanvoelen en daarna bij stoten licht gevoelig"
Herstel kost veel tijd! Het wordt nooit meer zoals het was. Het huis van je relatie is afgebroken door haar. Maar je kan het weer opbouwen samen met veel geduld maar ipv een spil en span vinex huis, wordt het een authentieker en doorleefder huis ❣️
Yessie2000 schreef op 14-01-2026 om 13:02:
[..]
Inderdaad sporten, heb veel gesport afgelopen jaren
kan inderdaad niet altijd. Wat mij ook hielp is simpele mindfullness: zoals focus op 1 zintuig: wat voel ik: druk van billen op mijn stoel. En je daar op concentreren. Zo kom je van je hoofd terug in je lijf. Is even trainen, maar werkt steeds beter.
Of denken: ik laat mijn leven niet vergallen door de verkeerde keuzes van de ander.
Ik voel zeker verbetering. Zeker sinds man alles eerlijk verteld heeft, en eerlijk antwoord is gaan geven op al mijn vragen. Sinds hij niet meer in de verdediging of schaamte schiet, maar de volle verantwoordelijkheid neemt.In begin voelde ik walging als ik eraan dacht, soms zelfs kots neiging. Dat is nu veel minder. Kan nog wel naar de pijn gaan. De pijn van dingen die ik totaal niet van hem verwacht had. Dacht dat we een heel goed huwelijk hadden en het heel fijn hadden samen. Dat was ook zo, maar er was een schaduwzijde. Waardoor de verbinding van zijn kant niet helemaal goed zat. Hij erkent dit ook: hij zegt: destijds dacht ik dat ik veel van je hield en je nooit pijn wilde doen en goed voor je wilde zorgen. Nu weet ik beter: het houden van werd door het bedrog belemmerd, de schaamte en schuldgevoelens gaven hem een slecht gevoel over zichzelf. En dit was een neerwaartse spiraal, waarbij hij het zeer kortdurende adrenaline schot van de aandacht van de affaire nodig had om zich vervolgens 's nachts weer af te vragen waar hij mee bezig was.
Heel destructief.
Springen helpt ook!
Geen sportschool nodig 😉
Welkom CodeByte! Hier ook man met de ervaring bedrogen te zijn. En ook zo’n 3,5 jaar nadat mij dat bekend werd.
Hele weg afgelegd, heel veel herstel gevonden zelf en samen. Kan zeggen dat het met mij en ons goed gaat. We hebben het aangegrepen om een aantal dingen ten goede te doorbreken. En toch ben ik ook niet helemaal los van wat is gebeurd. Kan de pijn van toen nog voelen, kan voelen dat ik er iets definitief mee ben kwijtgeraakt, dat ik een pijn en verdriet heb ervaren die ik niet kende. En op heel veel manier komt het onderwerp natuurlijk onder onze neus. Het haalt me niet onderuit en ik ga niet twijfelen, het is meer soort onderdeel van mijn leven.
Onlangs had ik een gekke gedachte. Kan het zijn dat ik het ook niet helemaal los wil laten? Namelijk: als ik het loslaat, dan voelt het ook alsof ik mezelf wat geweld aandoe. Alsof ik aan mijzelf verplicht ben te blijven zeggen dat het heel erg en pijnlijk is wat ik heb meegemaakt. Ben er nog niet over uit. Maar voelt alsof ik aardig voor mezelf ben door het aandacht te blijven geven op dit forum, via podcasts, etc. Ook omdat ik dat in de fysieke wereld niet of nauwelijks bespreek. Ben er niet over uit of ik mezelf hiermee wel of juist niet een plezier doe.
GekkeHenkie100 schreef op 14-01-2026 om 15:33:
Welkom CodeByte!
.......
Onlangs had ik een gekke gedachte. Kan het zijn dat ik het ook niet helemaal los wil laten? Namelijk: als ik het loslaat, dan voelt het ook alsof ik mezelf wat geweld aandoe. Alsof ik aan mijzelf verplicht ben te blijven zeggen dat het heel erg en pijnlijk is wat ik heb meegemaakt. Ben er nog niet over uit. Maar voelt alsof ik aardig voor mezelf ben door het aandacht te blijven geven op dit forum, via podcasts, etc. Ook omdat ik dat in de fysieke wereld niet of nauwelijks bespreek. Ben er niet over uit of ik mezelf hiermee wel of juist niet een plezier doe.
Interessante gedachte. Ik vraag mijzelf het ook regelmatig af of men vraagt het als ze weten dat ik regelmatig op dit forum actief ben of met lotgenoten App, waarom ik dat doe. Het gaat nu toch goed, beter is het om af te sluiten en niet te getriggerd te worden door andermans verhalen.
Maar wat ik denk is dat mensen blijven zoeken naar informatie, na ontrouw, om te proberen de pijn te begrijpen, controle te krijgen over de situatie en het "waarom" te achterhalen, vaak vanuit een diepgaande emotionele reactie ('betrayal trauma') die de hersenen in een verwarrende staat brengt, om een kloppend verhaal te vormen, wat een mix is van de behoefte aan duidelijkheid, het verwerken van trauma, Door het neuropsychologisch te verklaren lukt het enigzins om te begrijpen wat mijn man heeft gedreven om dit dubbelleven te kunnen leiden. Onbegrepen puzzelstukjes gedrag van hem en van mijzelf van de afgelopen jaren zijn op hun plaats gevallen maar nog veel stukjes zijn onbegrepen en niet te plaatsen. Ik zal daarmee moeten dealen, dus ik denk dat ik hierdoor ermee bezig blijf als er Triggers komen. En die zijn er iedere dag. Een foto, liedje, gedachte, BN nieuws, twee collega's met elkaar waarvan nu een jarenlange affaire bekend is geworden, een herinnering in huis, een uitspraak van de kinderen of een bepaalde kerstbal met herinneringen, truus wekelijks tegenkomen etc
Een trauma heeft levenslang gevolgen maar je leert ermee omgaan. Niet iedereen zal er zo mee bezig blijven. Volgens de psycholoog is het voor mij met, diagnose autismespectrum kenmerken, een poging om het onder controle te houden.
Maar is voor iedereen anders!
GekkeHenkie100 schreef op 14-01-2026 om 15:33:
Onlangs had ik een gekke gedachte. Kan het zijn dat ik het ook niet helemaal los wil laten? Namelijk: als ik het loslaat, dan voelt het ook alsof ik mezelf wat geweld aandoe. Alsof ik aan mijzelf verplicht ben te blijven zeggen dat het heel erg en pijnlijk is wat ik heb meegemaakt. Ben er nog niet over uit. Maar voelt alsof ik aardig voor mezelf ben door het aandacht te blijven geven op dit forum, via podcasts, etc. Ook omdat ik dat in de fysieke wereld niet of nauwelijks bespreek. Ben er niet over uit of ik mezelf hiermee wel of juist niet een plezier doe.
Bedoel je, als je stopt met jezelf te blijven zeggen dat het heel erg en pijnlijk is wat je hebt meegedaan, dat je je dan geweld aandoet?
Misschien wordt er ook wel te snel en te makkelijk gezegd dat mensen moeten loslaten.
Je zou het ook om kunnen draaien, hoe weet je wanneer het terecht is om het over loslaten te hebben. Ik denk dat dat is als mensen echt helemaal niet verder komen en het verhaal elke keer op dezelfde manier beleven.
Maar verder denk ik dat het niet anders kan of het komt of je het nou wil of niet, regelmatig terug in je gedachten en beleving. De manier waarop zal dan veranderen.
Bij jou, gekkeHenkie gaat het best goed toch? Terwijl je denk ik ook zegt dat het niet hetzelfde is al vroeger. Zou het kunnen zijn dat wat je voelt, dat je het misschien ook helemaal niet los wil laten, een functie heeft doordat je nog wel wilt markeren dat er iets verloren is gegaan. En dan niet eens om het verliezen ervan te benadrukken. Maar om ergens nog vast te houden dat er vroeger een tijd was waarin je beeld van je relatie anders was. Sommigen kiezen er misschien voor om dat liever te vergeten. Maar het kan zijn dat jij iemand bent die de pijn om dat te beseffen ervoor over hebt om soms stil te kunnen staan bij de waarde die dat beeld van je relatie toen voor je had. Dat je dat niet weg wilt gooien alsof het niet belangrijk was.
Steeds willen nadenken over het waarom kan de functie verder hebben van 'willen begrijpen' om controle te krijgen, zoals LifeEvent schrijft.
Maar ik denk dat velen hier ook schrijven omdat het te moeilijk kan zijn om het te voelen. En dat je eigenlijk wel weet dat je het misschien toch genoeg moet doorvoelen om het enigszins achter je te laten. Door het dan aan anderen uit te leggen, is het soms veiliger om het te doorvoelen omdat je je dan niet helemaal alleen voelt. Dan zou het niet perse gaan om het begrijpen van waarom het gebeurt is, maar meer om het begrijpen waarom het voor jezelf zo pijnlijk is/was.
LifeEvent! schreef op 14-01-2026 om 14:33:
[..]
Springen helpt ook!
Geen sportschool nodig 😉
Ik vraag me steeds af hoe jij springt. Touwtje springen? Of shuffle dansen? Gewoon nieuwsgierig 
Thera schreef op 19-01-2026 om 10:03:
[..]
Ik vraag me steeds af hoe jij springt. Touwtje springen? Of shuffle dansen? Gewoon nieuwsgierig
Nee gewoon springen kan ook en idd met een touw als het thuis is
https://open.spotify.com/episode/036fmtNQIYR6vHaQ2XZHi4?si=JQtde7mtS860bd7pVgZ5cQ
