Home » Forum » Relaties » Wie kan me adviseren

wie kan me adviseren?

16 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
vader78
wie kan me adviseren?

Beste allemaal, ik ben een vader van 41 met 2 kinderen van 8 en 10. Ik ben 11 jaar getrouwd met wat ik altijd dacht ‘de liefde van mn leven’. We hebben altijd een hele gepassioneerde relatie gehad met veel liefde, maar ook veel strijd. Veel woordenwisselingen over jaloezie en verschil van mening over opvoeddingetjes. Voordat de kinderen er waren, hadden we veel oog voor elkaar, maar sinds de kinderen er zijn is die focus (ergens begrijpelijk) volledig naar de kinderen gegaan. Ik ben de persoonlijke en fysieke aandacht enorm gaan missen. Een aantal jaar geleden hebben we een tijdje relatie therapie gehad maar dat heeft weinig effect gehad. We bleven in dezelfde cirkel van emoties en strijd. Wel kan ik zeggen dat we ook wel gelukkig zijn als gezin met 2 prachtige kindjes waar we zoveel liefde aan geven met enorme fijne gezamenlijke vrienden en fijn wonen etc

1,5 jaar geleden ben ik er achter gekomen dat ze met een andere man afsprak. Ii voelde t al zo lang aan! Ze heeft het boetekleed aangetrokken en beloofd nooit meer tegen me te liegen. Vanaf toen kwam ik toch steeds weer achter leugentjes dat ze ergens anders was dan ze zei. Tot op de dag van vandaag wil ze me niet vertellen met wie ze afsprak en zegt dat ze nooit vreemd is gegaan maar ruimte nodig had. Ik heb nu wel t idee dat dat over is.

Ik heb meerdere keren relatie therapie voorgesteld, ik wilde openheid van zaken, communicatie, maar dit heeft ze allemaal afgehouden. Er is een totale afstand en crisis tot stand gekomen. Dus ben ik gaan praten over de scheiding. Ik heb zoveel geprobeerd.
Nu is het moment dat we met de scheiding bezig zijn en laat ze weten dit helemaal niet te willen. Maar ze wil nog steeds niets vertellen over wat er gebeurd is en al helemaal niet in therapie. Dit gaat ze ook echt niet doen!! Waarop ik dan zeg: dan kan ik niet met je verder.

Het probleem nu is dat ik gewoon radeloos ben. Ikheb het gevoel dat alles van mijn kant komt (ook de scheiding) en ik een gezin doormidden knip. Ik weet niet eens meer of ik van haar hou. Zo in de war ben ik. Als ik naar haar kijk, voel ik nog wel liefde.
De oplossingen waar zij mee komt is groter wonen, elkaar vrij laten en aardig en lief tegen elkaar doen. Maar communiceren over wat er gebeurd is, dat wil ze zeker niet.

Soms denk ik te proberen haar alles te vergeven en kijken of we weer nader tot elkaar groeien. Maar dat doe ik nu al 2,5 jaar. We hebben ook al 2,5 jaar geen fysiek contact. Ik ben een man die van vrouwen houdt, ik mis t gewoon.

Zo lastig dit... fijn om zo even te uitten. Heeft iemand een tip hoe ik er achter kan komen dat ik niet een grote fout bega door te gaan scheiden. Mijn vrienden en familie zijn totaal niet meer objectief door mijn verhalen.

Alvast bedankt voor de reacties.

Mari
tja

Had je ook al in 'echtscheiding' gepost? Ik herken je verhaal een beetje.

Ikzelf zou zo graag het verhaal van je vrouw weten. Het kan natuurlijk dat iemand ruimte nodig heeft. Maar ja dat kan je als het goed is toch ook met elkaar bespreken en er iets op vinden. Bijvoorbeeld dat ze een weekendje alleen weggaat of met vriendinnen. Of had jij dat absoluut niet gewild? Dan lijkt het logisch dat ze dingen stiekem deed.
Maar ja, leugentjes die jij ontdekt en het afspreken met een andere man, pleiten niet in het voordeel van haar eerlijkheid.

Als zij inderdaad niet vreemd is gegaan, waarom wil ze dan niet naar relatietherapie? Dat vind ik al wat verdacht.

En hoe ziet zij het intieme gedeelte? Ik vind dat je niet iemand aan het lijntje kan houden in een huwelijk zonder intimiteit, hoe denkt zij erover?

Ik denk dat zij zegt "maar ik wil helemaal niet scheiden" omdat zij het gezin bij elkaar wil houden. Op zich heel goed voor te stellen met zulke jonge kinderen maar dan moet je ook de relatie met je partner goed houden. Misschien zou groter wonen oid dan werken maar dan moet ze je niet gevangen houden in een huwelijk dat geen huwelijk is.
Ze houdt je nu aan het lijntje en omdat jij je gezin niet op wil breken, komt ze er mee weg. Ze wil niet aan de relatie 'werken' maar ook niet scheiden.

Hoe zou zij het vinden als jij een vriendin er naast zou hebben? En hoe zou jij dat vinden?

vader78
...

Hi Mary, dank je voor je reactie..
dat zijn goede vragen. Ik heb haar altijd alle ruimte gegeven wb leuke dingen doen met vriendinnen, carrière etc.
Ze wil het liefst alles vergeten en er niet meer over praten. Dan bestaan er geen problemen.
Ik praat en luister daarentegen juist graag naar gevoel en vind juist dat daarmee veel ruis weggewerkt kan worden. Ook over verschil van mening mbt opvoeden.

Ze heeft de laatste jaren gezegd dat ik ook ‘mn gang kan gaan’ omdat ze me op gebied van intimiteit zelf niets kan geven. Heel gek eigenlijk want voor deze crisis was ze al jaloers als ik naar een meisje lachte. Voor mij zal dit op de lange termijn ook geen oplossing zijn.

Mari
tja2

In dat geval zal jij degene moeten zijn die beslist: zij vindt het wel best zo en je kunt haar niet dwingen tot relatietherapie, communicatie of intimiteit. Je kunt haar zelfs niet dwingen tot eerlijkheid. Je kan alleen je conclusies trekken.
En dat is heel pijnlijk. Omdat je nog wel om haar geeft maar er geen echte wederkerigheid is.
Je vraagt hier raad maar er is niet veel raad te geven.
Je hebt een paar opties:
- het laten zoals het nu is
- idem maar met een vriendin voor jou erbij (maar ik schat in dat je man bent die niet zo in vakjes wil leven maar meer in een 'totale' relatie met een vrouw, dus dan gaat het alsnog mis tussen jou en je huidige vrouw)
- een scheidingsprocedure inzetten
- je vrouw voor het blok zetten: okay als je door wilt, gaan we naar een goede relatietherapeut en verwacht ik van jou ook bereidheid daartoe. Doe je het niet voor mij, doe het dan maar voor de kinderen want zo gaat het niet.

Laatste zou mijn voorkeur hebben. Ik denk dat het tijd wordt dat je met je vuist op tafel slaat en eens daden gaat stellen. (en wie weet wacht zij daar eigenlijk wel op)

Ik ook
Keuzes

Of ze is vreemdgegaan begint met de vraag wat jullie daaronder verstaan. Stiekem met een andere man afspreken is geen goed teken. Als ze niet fysiek is vreemdgegaan dan wellicht wel emotioneel.

Zonder openheid en eerlijkheid kan je elkaar niet vertrouwen. Ik ga mee in het advies van Mari. Je vrouw voor het blok zetten, scheiden of blijven, maar dan ook therapie.

vader78
...

Het laatste punt heb ik al een half jaar geleden gedaan: relatie therapie of scheiden. (Meerdere keren) Ze blijft bij haar standpunt.. geen therapie.
Ze legt het allemaal bij mij neer. ‘Als jij wilt scheiden, dan zal ik daar aan meewerken, maar ik wil t niet’ Ze heeft de vorige relatietherapie als zo heftig ervaren.

Ik kom er gewoon niet achter of ik het door rustig door te gaan, de hele boel kan vergeven. Op de lange termijn misschien wel? Zal scheiden niet minstens zo heftig zijn?

Mari
ja maar

Als je dat toch al hebt gezegd waarom volg je het dan niet op?
Je houd je dus niet aan je eigen toezeggingen/ dreigingen. Nu zij er niet op ingaat, haal je bakzeil en zet je niet door. Terwijl er intussen niets verandert thuis. En zelfs nu ga je weer op plan b over: als ik haar nu maar kan vergeven, kunnen we wel door. Dat is zelfontkenning man, heel nobel qua intentie maar het werkt niet.

Nee de hele boel vergeven gaat hem niet worden, zeker niet met zo'n opstelling van haar. Kijk nu eens naar de feiten: zij ging (waarschijnlijk) (emotioneel) vreemd. Ze wil niet zeggen hoe het zit maar je hebt haar wel op leugentjes betrapt. Jullie vrijen al jaren niet meer en daar wil ze niets aan doen. En ze wil niet praten en niet naar een therapeut.

Ik denk dat je moet beseffen dat zij (maar we weten hier niets van haar verhaal natuurlijk) op dit moment de relatie verziekt niet jij. Het lijkt net erop als jij een scheiding door zet dat jij de boel opbreekt. Maar zij doet dat. De kwestie is dat je blijft wachten of zij verandert maar dat doet ze dus niet. Dat brengt jou in een verlamde, hopende positie. En ik zou haar eens heel duidelijk maken dat zij degene is die de handdoek in de ring gooit niet jij. Ik vind het erg passief agressief gedrag van haar en daar wordt de andere partij, jij dus (ingehouden) boos van. De 'resentment' zal alleen maar opbouwen.

Ik zou voor jezelf een goede therapeut zoeken om je beslissingen helder te krijgen. En daarnaast zou ik toch eens overwegen hoe het zou zijn als jij minder energie in de relatie steekt. Niet meer hopen dat het goed komt met haar. Wel energie steken in het gezin, goede afspraken, jouw deel aan verzorging en huishouden doen, de band met je kinderen onderhouden maar daarnaast uitgaan met vrienden, sporten, en misschien zelfs daten. Dus als je dan niet direct wilt gaan scheiden (wederom wel edel, maar jij bent er ook hè?) zorg dan in ieder geval goed voor jezelf.
Van haar gaat het niet meer komen hoor.

Jo Hanna
Zij wil niet de relatie die jij wil

Dus je past je aan, maar dan (opr)echt anders blijft je onvrede opspelen. Of je stelt vast dat jij dit niet wil, trekt je grens en zet de scheiding door.

Ik kan me best voorstellen dat je als partners een tijdje door kunt modderen in een situatie die je allebei niet ideaal vindt om te onderzoeken wat de mogelijkheden nog zijn. Maar jij wordt voor het blok gezet: slikken of stikken. Wat ‘elkaar vrijlaten’ betekent laat zich raden.

Groet,
Jo Hanna

vader78
Okeyyyy

Mary.. duidelijke bewoordingen hoor :) heel erg raak ook!! Heb je hier ook ervaring mee? Ik snap volledig wat je zegt.. Het is ook t proces waar ik doorheen moet/ga. Vanavond ga ik in ieder geval goed stappen :)

En Jo Hanna.. wat elkaar vrijlaten betekent laat zich zeker raden. Voor mij iig iets anders dan voor haar.

Dank jullie voor de uitgebreide reacties 🙏

Mari
tja3

Even ot: ik heet hier Mari geen Mary. Ja ik heb enige ervaring met dit soort processen binnen relaties. Ben zelf ook altijd geneigd mijn grenzen weer te verleggen en weer te wachten en geduld op te brengen tot de ander gaat veranderen. Ik ben er ook, na veel te veel jaren, achter gekomen dat dat dus niet werkt. Dat te veel geduld en grenzen verleggen een soort modus wordt die de ander wel best vindt terwijl ik dan zelf me minder goed voel in de hoop die me op die manier gevangen houdt. Vandaar

vader78
Het lastige is

dat mn vriendin de laatste tijd wel heel vriendelijk en geïnteresseerd doet. Ik twijfel zo veel... en ik weet t.. zo duurt het maar en duurt het maar..

Het heeft denk ik ook te maken dat ik het heel moeilijk vind om knopen door te hakken en met name zo’n grote als een scheiding inzetten.

Ik zit er aan te denken naar de huisarts te gaan en dit met hem te bespreken. Misschien kan hij me doorverwijzen naar een psycholoog (heb ik destijds ook al gedaan toen ik vermoedens van een affaire had... het ging toen alleen maar over mn vrouw).

Hebben jullie ervaring met een vorm van psychologische hulp, of een vorm van coaching hierin?

Plien
Relatie zonder relatie

Wat jouw vrouw voorstelt (we blijven een gezin, maar laten elkaar vrij) gaat in ieder geval problemen opleveren. Als je beiden overtuigd hier in stapt en de relatie met elkaar onderhoudt kan het misschien wel hoor, maar zoals jullie nu met elkaar zijn gaat gegarandeerd een van jullie beiden op een gegeven moment iemand ontmoeten met wie je wel een relatie op wilt en dan wordt het alsnog scheiden in een nog vervelender situatie.

Dat is zoals ik het zie, geen ervaring gelukkig.

Brave Hendrik
Een ander perspectief

Misschien heb je een ander perspectief nodig. Toen jullie destijds met elkaar begonnen stonden jullie totaal anders in het leven. Beiden vrijgezel (neem ik aan). Ongebonden en autonoom. Nu helemaal in de familierol gegroeid wat een totaal andere positie is. Hoe zien jullie elkaar nu nog. Ben je nog steeds de man waar zij destijds tegen op keek, of heb jij je als gedienstig vader, met alle beste bedoelingen, ingezet voor het gezin, weggecijferd en een onzichtbare schim gemaakt van de man die je destijds was? Of is jouw vrouw verder ontwikkeld en is ze er achter gekomen dat ze geen interesse meer heeft in mannen?
Zelf heb ik een familieopstelling laten maken wat mij veel inzicht heeft gegeven in het krachtenspel binnen mijn relatie. Voor ons was het te laat, maar wie weet voor jou...

vader78
Dank ...

voor de tip. Familie opstelling kan zeker een eye opener zijn. Zou mooi zijn als we dit samen konden doen, maar zij staat hier zeker niet open voor. Helaas..

Kleine update..

Heb haar vandaag geconfronteerd dat ik open kaart wil... met wie ze waar heeft afgesproken etc.. antwoord wil krijgen op mijn vragen. Anders echt niet meer verder kan met haar. Ze reageerde wederom afwijzend. ‘Zal niets meer uit t verleden oprakelen en wil alleen nog maar naar de toekomst kijken’ Neemt t mij zelfs kwalijk dat ik nu wil scheiden.. ook zo voor de kindjes...

Zit totaal vast en lijkt maar 1 uitweg en dat is scheiden..

Pennestreek
Oh, dat is wel heel vals

Geen openheid van zaken willen geven en dan de schuld bij jou leggen als jij op die voorwaarde niet verder wilt of kunt. Ik vermoed dat er dingen zijn die zij zelf niet onder ogen wil zien, dat ze zo afwijzend staat tegen alle vormen van praten en therapie.
Misschien dat ze wel open staat voor de TED-talk(s) van Esther Perel over vreemdgaan in een relatie en het herstel daarna. Perel is intussen wereldberoemd als relatietherapeut. Zij heeft hele zinnige dingen gezegd over relaties en het herstel daarvan na vreemdgaan. Een van de voorwaarden is eerlijkheid en openheid, zonder dat kun je niet verder, is er geen basis. Ook in de draadjes Verder na ontrouw hier op OO is dat toch echt een terugkerend thema. Als ze niet wil scheiden zal ze open kaart moeten spelen. Het is het een of het ander.

Overigens is openheid niet tot in detail alles vertellen. Details als hoe vaak, waar, hoe moet je niet willen weten. Dat doet wat met je, en je raakt de beelden niet meer kwijt. Wat wel relevant is, is hoe lang, met wie (een collega? Die kan ze niet ontlopen waarschijnlijk, dus daar moeten jullie het dan over hebben, wat dat betekent) en of het er meerdere waren en natuurlijk het waarom. Zij heeft er vast een reden voor, maar over het algemeen (ook volgens Perel, en volgens mij heeft ze gelijk) is het zo dat de vreemdgaande partner zegt iets te missen in de ander/de relatie, maar eigenlijk mist diegene iets in zichzelf. Ook voor je vrouw is het dus belangrijk te zoeken naar het échte waarom.

Ik snap haar niet zo goed, zij wil niet scheiden, jij ook niet, maar jij wil (moet) wel weten waar je mee te maken hebt. Dan lijkt het sommetje mij niet zo moeilijk. Zeker omdat je al hebt laten zien dat je niet bij het eerste slechte nieuws of het eerste beetje wrijving je boeltje pakt. Ik hoop voor jou en voor haar dat ze toch nog therapie wil. Daar leer je allebei zo veel van, is zo waardevol, ook als jullie toch uit elkaar gaan.

Mari
Je moet het onder ogen zien

Dat zij je op deze manier in de tang heeft. Zij gaat niks vertellen, wil niet naar de relatie therapeut maar jij bent de boeman als je wilt scheiden. Laat je niet van de wijs brengen: zij verpest jullie relatie. Lees mijn eerder posts nog eens. Je blijft maar hopen op verandering. Dat siert je want je wilt je gezin niet opbreken. Maar dat doet zij hoor met haar passief agressieve opstelling. Je moet actie ondernemen want dit gaat je eigenwaarde ondermijnen.