Home » Forum » Zus wil geen contact meer met onze ouders

Zus wil geen contact meer met onze ouders

75 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Zusvantwee
Concreet

Het verwijt dat je ouders je zus vroeger geslagen hebben en dat ze daar nu last van heeft, lijkt me behoorlijk duidelijk. Daar kunnen ze toch gewoon hun excuses voor aanbieden? Slaan is, ongeacht de tijd waarin het gebeurde, gewoon fout. Hoe concreet wil je het hebben?

Annemoon
het oordelen en veroordelen

heeft hier zo weinig zin. Niemand kan in de gedachtes van een ander komen, laat staan hier op een forum met incomplete verhalen en zonder hoor en wederhoor en zelfs dan is het bijna onmogelijk een oordeel te vellen.
Mijn moeder is de enige uit een groot gezin die het geleden heeft onder opvoeding van ouders. Ligt dat aan de ouders? Ligt dat aan mijn moeder? Ligt dat aan de broers/zussen? Ligt het aan botsende dominante/gevoelige karakters? Wie zal het zeggen.
Ik kan alleen zeggen dat degene die ze het meest verfoeit degene is op wie ze het meeste lijkt.

Ik heb geen contact met mijn broer, mijn ouders ook niet. Hij heeft het contact verbroken (heeft met niemand van de familie meer contact) omdat onder andere "het altijd over mijn (zieke) ouders gaat". Ik kan het verhaal totaal over de andere boeg gooien met dezelfde en aanvullende feiten, maar hij en met name zijn vrouw zien het duidelijk anders. Het zal.

Nog zo'n kind
Reactie

Serwe, in je eigen posting nr 29 zitten heel veel aanknopingspunten voor gesprek. En dan bedoel ik niet het stuk dat ze verwend is, maar dat over die emotionele beschikbaarheid. Dat jullie niet weten wat daarmee wordt bedoeld. En natuurlijk kunnen je ouders gewoon aangeven dat ze het betreuren dat ondanks dat ze altijd hun best hebben gedaan, je zus kennelijk niet uit haar jeugd heeft gehaald wat ze nodig had. En ook jullie als broers en zussen kunnen dat. Het lijkt nu heel erg op een machtsblok, waarin zus standaard fout is, ouders standaard goed en zus moet zich maar eens gaan gedragen, want anders hoeven we haar niet meer. Wie wijst nu eigenlijk wie af?

Serwe
Niet buitensluiten

Ik sluit haar niet buiten. Ze is altijd welkom. Als ze nu op de stoep zou staan dan mag ze gewoon binnen komen. Zij is degene die het contact met onze ouders heeft verbroken. Dat is geen beslissing van mijn ouders geweest. Wel is hierdoor veel anders geworden in onze onderlinge verhoudingen en dat is ook deels een beslissing geweest van ons. Zoals ik heb besloten wel contact te houden bijvoorbeeld. En de anderen deels hebben besloten dat niet te doen. Maar ook mijn zus heeft zelf het contact met de broers/zussen deels verbroken doordat er ruzie is geweest. Dat was een hele onrustige periode. Mijn ouders hebben ook niet gevraagd dat we geen contact meer hebben met haar. En ze is echt wel welkom bij hun. Mijn ouders verwachten geen excuses of wat dan ook. Zo zijn ze niet.

Ik gun haar ook haar eigen perspectief. Ze mag er zo over denken als ze wil natuurlijk. Maar ik ben het niet met haar eens en dat heb ik ook gezegd. Net zoals zij het niet met mij eens is en dat heeft ze ook wel gezegd. Ik denk niet dat ik de juiste persoon ben om hierover met haar te praten. Dat hebben we wel geprobeerd maar dat zorgt alleen maar voor meer ruzie. Ik sta er namelijk te dichtbij. Als zij iets onaardigs zegt over mijn ouders dan word ik daar ook verdrietig van en reageer ook niet zo aardig. En als ik wat aardigs of leuks over vroeger zeg dan zegt zij altijd wel iets negatiefs. Ik voel inderdaad heel erg de neiging om mijn ouders te verdedigen maar andersom verdedigt zij ook heel erg haar standpunt. Het raakt mij natuurlijk ook als ze iets negatiefs zegt over hoe ze iets beleefd heeft vroeger terwijl ik dat heel anders zie. Dat vind ik ook pijnlijk. Dus wij praten nu nergens meer echt over. Meer over oppervlakkige dingen.

En of slaan wel of niet goed is dat is ook perspectief. Ik heb in een Afrikaans land gewoond bijvoorbeeld en in die omgeving werd het juist gezien als een teken van slecht opvoeden als je het kind niet zo af en toe slaat. Dan groeien ze verkeerd op werd er gezegd. Ik ben het daar niet mee eens verder maar het is gewoon hoe je dngen ziet. Ik sla zelf niet maar ik snap best waarom mijn ouders dat wel deden. Zij dachten dat dit de juiste manier was. Dat denken ze overigens nog steeds maar ze zeggen dat allemaal niet zo. Ze laten ons vind ik juist best vrij. Ze bemoeien zich zelden met hoe wij dingen aanpakken.

Maar vergeet niet dat het initiatief voor het verbreken van het contact bij haar ligt.

Zusvantwee
Tja

Als je als ouders werkelijk liever achter het standpunt blijft staan dat slaan een prima vorm van opvoeden is in plaats van eerlijk naar de schadelijke effecten ervan op je eigen kind te kijken, kan ik geen andere conclusie trekken dan dat het contact kennelijk niet zo belangrijk is. Pijnlijk hoor.

En off topic: ik heb in een Afrikaans land gewoond waar het een teken van slechte opvoeding is om de clitoris van je dochter er niet af te snijden. En toch is het een slecht gebruik, net zoals slaan dat is. Geweld is nu eenmaal geweld, hoe hard je ook probeert het anders voor te stellen.

Bulletje Bliep
serwe

Ik denk dat je zus een bepaalde ontwikkeling heeft doorgemaakt, een bepaalde intensiteit van leven waarvan jij niet eens beseft dat dat bestaat. Jij bent zo opgevoed met emotionele armoede en nooit leren praten over dingen dat het je niet eens opvalt. Jij en je ouders sluiten je op in je eigen waarheid en zijn emotioneel nog steeds afwezig. Hopelijk heeft ze genoeg belangrijke anderen...

Nog zo'n kind
Pffffff

Die laatste zin, dat we niet mogen vergeten dat het haar keuze was om het contact te verbreken. Zus moet en zal schuld hebben.

Vergeet niet dat er dan ook een aanleiding is gegeven om deze keuze te maken. Ook dat (die aanleiding geven) is een keuze!

Serwe
Bulletje

Jij schrijft net zoals mijn zus. Zij doet ook precies dat soort uitspraken waar je niks mee kan. Dit soort dingen als 'emotionele armoede' , 'emotioneel aanwezig' en een 'bepaalde intensiteit' daar kan je toch helemaal niks mee? Wat is het nu concreet? Wat bedoel je precies? Ik heb dat mijn zus ook wel gevraagd als zij begon over dat ze er emotioneel niet voor ons waren of dat ze het idee had dat ze er niet mocht zijn of dat ze haar niet zagen of zo. Maar het is allemaal zo weinig concreet.

Dat slaan is iets anders. Daar kan je inderdaad wel wat mee. Van alle kanten. Maar het grootste probleem van mijn zus zit hem duidelijk niet daar. Dat is maar een ding. Volgens haar gaat het om zoveel meer maar dat krijg ik dus niet duidelijk. Net zoals ik jouw berichtje ook niet snap. Dat zal wel aan mijn emotionele armoede liggen dan maar ik kan er niks mee.

Serwe
Nog zo'n kind

Het was ook haar keuze. Er was ook geen heel concrete aanleiding. Ik kan het wel een beetje herconstrueren allemaal. Het begon toen zij en haar man uit elkaar gingen (heel triest) en toen ze daarna bij de kerk wegging.Ze is toen verhuisd, kreeg een andere baan, andere vriendinnen en een nieuwe vriend. Ze heeft toen via die vriendinnen wat new age achtige dingen gedaan en cursussen gevolgd. Daarna wilde ze thuis steeds praten over vroeger. Met mijn ouders maar ook met ons. Ik kon daar weinig mee. Mijn ouders ook niet. Mijn broers/zus al helemaal niet. Wij herkenden niet wat ze zei dus dat gesprek stopte. Dus dat heeft haar gefrustreerd denk ik. En daarom heeft ze het contact verbroken. Ook zielig voor haar kinderen inderdaad. Ze woont nu ook verder weg en ze kunnen hier niet zelf komen. Ik weet ook niet of ze dat zouden mogen. Dus die groeien nu op zonder hun familie. Dat is jammer en ook voor ons een groot gemis. Ik zie ze wel af en toe dus maar dat is niet vaak. Haar ex heeft de kinderen wel een paar keer meegenomen naar mijn ouders maar daar werd ze enorm boos om dus dat kan niet meer.

Nog zo'n kind
Ook jullie maakten keuzes!

Misschien dat zij de keuze gemaakt heeft om geen contact meer te hebben. Maar ook jullie hebben keuzes gemaakt. De keuzes die tot de situatie hebben geleid waarin zij deze beslissing nam. Mijn ouders roepen ook dat het mijn keuze was om het contact te verbreken. Ik op mijn beurt vind dat zij de keuze hebben gemaakt om zich dusdanig op te stellen dat mijn gezinsleven geschaad werd (en ik ziek) werd van het contact met hen.

De keuzes die jullie gemaakt hebben: stoppen met het gesprek over wat haar bezig hield, het afdoen met 'we kunnen er niets mee/we begrijpen het niet'(dan probeer je dat verdorie maar!), te stellen dat het 'begon toen....' en daarmee voorbij te gaan aan de rol van de familie, jullie opstellen als een massief blok.....

Over haar kinderen, misschien is het wel helemaal niet zielig. Kinderen zijn er niet bij gebaat om tussen partijen te worden gezet en horen primair bij ouders en niet bij grootouders. Pijnlijk voor je ouders, maar gevolg van een keuze waar jullie ook onderdeel van zijn.

Tot slot, ik zou ook laaiend zijn als ik een ex had die bij mijn ouders langs ging met wie ik contact verbroken had. Want dat doe je namelijk niet voor niets.

nog zon kind 2
juist met je zus omgaan

Hier ook hezelfde verhaal. Gebroken want het contact leverde me zoveel spanning op dat ik er ziek van werd, en er was geen mogelijkheid dit te verbeteren.
Wat ik detopicstartster zou willen adviseren is om wel met je zus om te blijven gaan en haar keuze te respecteren. En probeer om als je met haar omgaat dat onderwerp niet te laten overheersen. Richt je vooral op de band tussen jullie 2. En probeer niet in depositie te komen dat er via jou allemaal informatie heen en weer gaat. Dat is funest.
Ook als je met je ouders praat is het denk ik het beste om het maar te accepteren. Steun hen in hun verdriet, maar probeer het je zus niet kwalijk te nemen. Alleen dan heb je denk ik kans dat het goed komt, en als dat niet gebeurd het beste wat nog haalbaar is.
Als jou zus het gevoel krijgt dat ze emotioneel veilig is bij jou, en dat ze jou kan vertrouwen, dan kun je een heel eind komen.

Moiraine
Schuld?

Uit jouw berichtjes blijkt duidelijk dat je echt niet begrijpt wat nou haar probleem is. En dat is oké.
Maar is het ook oké dat zij een probleem ervaart, dat jij niet begrijpt? Kun je haar de erkenning geven dat het probleem dat zij ervaart reeël is, ondanks dat jij het niet kan plaatsen en ook niet herkent?

Mensen zijn er in zoveel verschillende soorten en maten. Waarom zou het niet kunnen zijn dat zij een heel gevoelige natuur heeft, waardoor de dingen anders/harder binnen zijn gekomen en ze het gemis aan aandacht/tijd sterker heeft ervaren dan de anderen?

Als je het zo kunt zien, dat zij nu eenmaal een andere ervaring heeft en dingen anders waardeert, kun je ook loskomen van het idee dat alles haar schuld is, of dat zij jullie of je ouders de schuld probeert te geven.

Het gaat niet om schuld!!! Het gaat om de erkenning dat er dingen gebeurd zijn of dingen juist niet gebeurd zijn. En die dingen hebben gevolgen gehad, waar zij meer dan jullie last van heeft. Het kan heel helend voor haar zijn als er gezegd kan worden dat er inderdaad dingen gebeurd zijn, waarvan je in de huidige maatschappij, met je huidige kennis kunt zeggen dat het niet handig is geweest, dat je die nu anders zou doen. En dat het naar voor haar is dat ze daar zulke sterke gevolgen van ervaart.

Zusvantwee
Gesprek

Serwe, misschien helpt het om op een andere manier het gesprek met je zus aan te gaan en bij jezelf meer inlevingsvermogen af te dwingen. Dus zoiets: "zus, wat rot dat je zoveel pijn en verdriet voelt als je terug denkt aan jouw jeugd. Je zult je wel heel eenzaam gevoeld hebben. Sterker nog, ook nu sta je wel heel alleen met al die broers en zussen die alles nu eenmaal anders ervaren hebben en die maar zo weinig begrip voor je op kunnen brengen. Ik kan mijn gevoel ten opzichte van mijn jeugd en onze ouders niet veranderen. Ik zou wel heel graag iets doen om je te ondersteunen, zodat ik wat van het gevoel van eenzaamheid weg kan nemen. En het spijt me dat ik niet eerder wat meer oog voor jou gehad heb."

Als het grote probleem van je ouders het vage karakter van haar verwijten is, kunnen ze juist goed met het slaan beginnen. Dat is concreet. Dus: "meid, dat gemep van ons verdient bepaald geen schoonheidsprijs. Met al die kinderen en financiële problemen was er nogal eens wat druk op de ketel en dan schoten we uit. Maar slaan is nooit goed natuurlijk, het doet ons verdriet dat je hier door ons toedoen last van hebt. We zijn geen makkelijke praters, maar we willen je graag laten zien dat we het beste met je voor hebben en dat het weer goed komt tussen ons".

Eigenlijk moet je een keuze maken: willen jullie dat het goed komt? Zo ja, dan moeten jullie stoppen met de Zwarte Piet aan zus toe te spelen, de slachtofferrol afschudden en beginnen met het erkennen van jullie eigen aandeel in het geheel.

Kaaskopje
Bij ons

Is het met alle drie de kinderen van mijn ouders misgegaan. Eerst de middelste zus, en mijn oudste zus en ikzelf volgend later. En geen seconde is het bij mijn ouders opgekomen dat het wel een beetje vreemd is dat alledrie de kinderen problemen met ze hebben. Voor mij is het een enorme opluchting om niet in mijn eentje met mijn ouders overhoop te liggen. En wat voor mij helemaal een gevoel van erkenning gaf waren de verhalen van familie van mijn ouders, waaruit bleek dat vooral mijn vader een aparte kijk heeft op hoe je met elkaar omgaat. Het lijkt mij vreselijk om als enige uit een gezin overhoop te liggen met de ouders en daarbij ook nog eens de broers en zussen tegenover je te krijgen. Dat zal soms terecht zijn, maar simpelweg de kant van de ouders kiezen omdat die het beste met broer of zus voor hadden vind ik wat te makkelijk. Ouders mogen best eens ruimhartig toegeven dat ze fouten maken en erkennen dat een kind door die fouten beschadigd kan zijn. Het is menselijk dat ouders fouten maken, geef dat gewoon toe.

Wegloopzus
Zij wil zich heel graag verbonden voelen maar dat lukt niet

Ik ben ook zo'n zus die zo'n eenzame positie inneemt in een gezin. Ik heb wel contact met mijn ouders en ook met mijn broer en ik denk dat zij niet meer in de gaten hebben dat ik nog altijd heel veel mis in het contact. Ik heb aanvaard dat het er niet is maar dat wil niet zeggen dat ik het niet mis.

Ik sta 'aan de andere kant' en zie jouw ergernis dat je zus met voor jou onbegrijpelijke verwijten komt als 'emotionele armoede'. "Daar kun je toch niks mee?" Hoezo kun 'je' daar niks mee? Ik kan daar heel veel mee. Wat is het nu concreet? Wat het is, is dat ze emoties heeft gehad en nog heeft waar niemand wat mee wil en kan. Nog steeds niet, gezien jouw beschrijving van je familie. Zijn emoties ooit terecht of onterecht? Wie zal het zeggen? Het simpele feit is dat ze ze heeft. Moeten mensen daar altijd wat mee? Nou, nee natuurlijk. Als ze er niks mee kunnen en willen hoeven ze dat natuurlijk niet. Doet dat pijn voor iemand die zich verbonden wil voelen en het verlangen heeft gezien te worden in die emoties? Ja, dat doet verschrikkelijk veel pijn tot je daar op de een of andere manier zelf vrede mee leert krijgen. En kennnelijk zit ze daar nog middenin.

Ik denk dat je moet afstappen van het idee dat er iemand gelijk moet hebben. Je ouders zullen ongetwijfeld hun best hebben gedaan maar dat wil niet zeggen dat ze je zus hebben kunnen geven wat ze nodig had en heeft. Je hoeft niet te zeggen dat je ouders het verkeerd hebben gedaan. Je hoeft alleen maar te zeggen dat je ziet dat het voor haar kennelijk moeilijk is om zich verbonden te voelen met hen terwijl ze dat juist ontzettend graag wil. Dat je ziet dat ze met haar gevoelens niet terecht kan en kon bij de mensen van wie ze het allerliefst zou willen dat die haar zagen en erkenden. En je kan ook eerlijk zijn en zeggen dat je het zelf ook moeilijk vindt om haar te begrijpen, om haar te zien zoals zij zichzelf voelt. Maar dat je wel van haar houdt en waarde hecht aan het contact wat jullie hebben. Jij mag ook je eigen gevoelens laten zien, dat je in de knoop komt met je loyaliteitsgevoelens van je ouders en dat je daar niet 1-2-3 uit bent. Dat het voor jou moeilijk is om tussen haar en de rest van de familie in te staan.

Afijn, waar het denk ik op neer komt is dat je moet ophouden te suggereren dat haar pijn onterecht is of onbehoorlijk naar je ouders of vreemd of vaag. Haar pijn is voor haar niet vaag maar heel concreet en echt. Daar hoef je het niet mee eens te zijn. Dat kun je gewoon aannemen, en van daaruit verder gaan.

Succes,
Wegloopzus

ff andere nick
wegloopzus

quote wegloopzus:
Afijn, waar het denk ik op neer komt is dat je moet ophouden te suggereren dat haar pijn onterecht is of onbehoorlijk naar je ouders of vreemd of vaag. Haar pijn is voor haar niet vaag maar heel concreet en echt. Daar hoef je het niet mee eens te zijn. Dat kun je gewoon aannemen, en van daaruit verder gaan.

Hoewel het allemaal heel mooi klinkt wat je zegt en er ook wel wat waarheid in zit, is soms bepaald gedrag wel degelijk vreemd en valt er echt niet mee om te gaan. Jij gaat uit van een gezond normaal denkend persoon. Maar zo is niet altijd de realiteit. Niet altijd zal een persoon zijn eigen gevoelens zelf echt kunnen begrijpen en op gelijkwaardige voet met mensen om willen of kunnen gaan. Soms heeft iemand daarin ook een bodemloze behoefte (ten koste van anderen en bijv. (persoonlijkheids)stoornissen of verslavingen waardoor het gedrag volslagen onberekenbaar is.

tsjor
Perceptie

Zusvantwee: 'En dat betekent accepteren en respecteren dat jouw idee van het verleden niet de enige waarheid is.' Dat zou kunnen,w are het niet dat de zus van Serwe haar eigen perceptie op dat verleden nu wil opleggen aan de andere mensen in het gezien, die die perceptie niet delen: ze wil dat de ouders excuses maken, broer etc. Met andere woorden: iedereen moet haar perceptie op het verleden overnemen. Terwijl de anderen daar geen grond voor hebben, behalve dan dat de zus zich zo voelt.

Ik zou niet meegaan met dat gevoel van de zus. Dat wil zeggen: niet gaan zoeken naar de redelijkheid of validiteit ervan. Ik zou bij mijn eigen gevoel blijven, mijn eigen herinneringen, mijn eigen respect voor mijn ouders en mijn eigen ervaringen. Ik zou mezelf trouw blijven.

Meegaan met zus zou ook betekenen dat je haar bevestigt in haar vertekende ervaringswereld en haar niet stimuleert om een volgende stap te zetten, namelijk niet meer als een kind kijken naar je ouders, maar als een volwassen vrouw begrip kunnen opbouwen voor een andere tijd, met andere levensomstandigheden en dus ook een andere manier van ouder zijn.

Het is zorgelijk dat zus zich helemaal aan het isoleren is. In die zin mag je wel bezorgd zijn om zus, het gaat niet goed met haar. De vertekeningen in haar jeugdherinneringen zijn een teken van dat het niet goed gaat (niet de oorzaak, zoals psychologen graag willen doen geloven).

Met mijn zus heb ik een soortgelijke ervaring gehad. Ik heb wel kontakt met haar gehouden, gewoon om (heel af en toe) te kijken hoe het met haar gaat. Als ik haar gezien had gaf ik een korte update aan mijn moeder met feitelijke informatie, maar nooit echt negatieve informatie. Over haar ervaringen van vroeger heb ik gezegd: dat is jouw probleem, dat moet je zelf uitzoeken, daar kan ik/kunnen wij niets mee. Gelukkig heet ze dat ook op een gegeven moment gedaan en daarna is het kontakt weer hersteld (na 38 jaar!).

Serwe, als je het op kunt brengen zou ik wel kontakt houden met je zus, gewoon omdat het niet goed gaat met haar. Als ze gaat praten over je ouders, dan mag je wel aangeven dat jouw ervaring anders is, dat jij niets met haar verhaal kunt en dat ze goede hulp moet zoeken. Maar dat haar ouders, broers etc. wel van haar houden.

Verder de gewone dingen doen met verjaardagen etc., kaartje zeker, als het kan een kadootje, niets overdreven, want alles kan anders uitgelegd worden, zo neutraal mogelijk houden.

Houd de weg open, zodat ze op een dag, als alles achter haar ligt, vrij is om kontakt op te nemen, zonder dat er voorwaarden vooraf zijn gesteld, dingen uitgepraat moeten worden etc. Gewoon als iemand die mag dwalen, en weer thuis mag komen.

Ik hoop dat het bij jullie niet zo lang duurt als bij ons.

Tsjor

amk
tjor

met het woord vertekend geef je een negatief waarde oordeel over de beleving van het verleden van iemand. De kunst is juist te accepteren dat iemand dezelfde periode totaal anders beleefd heeft zonder negatief oordeel omdat het anders is dan jou beleving van die periode.

Dat is iets anders als meegaan en een voor jou andere waarheid aannemen.

Ook zus
Tsjor / amk / Wegloopzus

Tsjor:
"Zusvantwee: 'En dat betekent accepteren en respecteren dat jouw idee van het verleden niet de enige waarheid is.' Dat zou kunnen,w are het niet dat de zus van Serwe haar eigen perceptie op dat verleden nu wil opleggen aan de andere mensen in het gezien, die die perceptie niet delen: ze wil dat de ouders excuses maken, broer etc. Met andere woorden: iedereen moet haar perceptie op het verleden overnemen. Terwijl de anderen daar geen grond voor hebben, behalve dan dat de zus zich zo voelt."

Goed verwoord, Tsjor, in elk geval erg herkenbaar voor mij voor wat ik merk bij mijn broer.

Amk: jij hebt ook gelijk, met wat jij schrijft. Je moet het niet bestempelen als een vertekend beeld. Dat beeld is het beeld wat de betreffende broer of zus heeft.

Alleen ben ik bang dat niet elke broer of zus er voldoende aan heeft als je daartegen zegt wat bijv. Wegloopzus mooi heeft formuleerd: "Je hoeft niet te zeggen dat je ouders het verkeerd hebben gedaan. Je hoeft alleen maar te zeggen dat je ziet dat het voor haar kennelijk moeilijk is om zich verbonden te voelen met hen terwijl ze dat juist ontzettend graag wil. Dat je ziet dat ze met haar gevoelens niet terecht kan en kon bij de mensen van wie ze het allerliefst zou willen dat die haar zagen en erkenden. En je kan ook eerlijk zijn en zeggen dat je het zelf ook moeilijk vindt om haar te begrijpen, om haar te zien zoals zij zichzelf voelt. Maar dat je wel van haar houdt en waarde hecht aan het contact wat jullie hebben. "

Dan oordeel je niet, erkent het "andere" verleden van je broer of zus niet (omdat jij dat zo niet kent), maar je erkent wel haar of zijn gevoelens/emoties.

Ik zal het bij mijn broer nog eens proberen (als ik nog een kans krijg), maar wat ik tot nu toe heb meegemaakt is dat hij vol oordelen naar mij toe zit en mij vertelt wat ik wel en niet moet zeggen tegen hem (en hoe). Maar ik geloof dus dat het niet bij elke broer en zus zo werkt dat als je dat zegt, dat het dan oké is. Daarvoor zit, is mijn ervaring, te veel woede, wrok bij de betreffende broer of zus om rustig te luisteren.

Maar ik denk wel dat het heel goed is om het te proberen!

Annemoon
idd

iedereen ziet het anders, heeft het anders ervaren, zijn/haar eigen waarheid. Maar je proberen in te leven in hoe de ander het ziet, geldt dan natuurlijk ook voor beide partijen in dit soort situaties.

tsjor
amk

Amk: 'De kunst is juist te accepteren dat iemand dezelfde periode totaal anders beleefd heeft zonder negatief oordeel omdat het anders is dan jou beleving van die periode.' en Anemoon: 'iedereen ziet het anders, heeft het anders ervaren, zijn/haar eigen waarheid.'

Dat lijkt aardig en vriendelijk om het zo neutraal naast elkaar te zetten. Maar daarmee ga je voorbij aan het destructieve aspect van de beleving van de zus: haar relaties met ouders, broers en zus komen helemaal overhoop te liggen. De observatie dat ze zich ook van anderen isoleert moet toch een alarmbel laten rinkelen: dit is niet zomaar een bepaalde beleving, dit is destructiever. Vandaar het woord 'vertekend'. Een ander woord mag ook, maar ik zou het niet zomaar neutraal beschrijven, daarvoor zijn de negatieve gevolgen te ernstig.
Ik heb het nog iets meer uitgelegd: de overgang van een kind dat bepaalde verwachtingen heeft naar een volwassene die inzicht heeft in historische perspectieven, die kan wisselen van het beeld vanuit een kind naar het beeld vanuit een ouder, dat zijn allemaal dingen die je als volwassene wel zou moeten kunnen doen. Als je zelf ouder bent ga je met terugwerkende kracht anders aankijken tegen het ouder zijn van je ouders. Sommige dingen, daarvan denk je: dat zou ik nooit doen, of dat doe ik beter. Voor bepaalde onvolkomenheden krijg je wat meer begrip. En voor een heleboel dingen krijg je met terugwerkende kracht alsnog respect. Als alleen maar het negatieve overheerst en in de beleving erger wordt dan anderen kunnen bevestigen, dan gaat er in dit omvormingsproces iets fout.
Overigens hoef je niet te proberen zus ervan te overtuigen dat het een vertekening is, dat zal ze niet accepteren. Maar voor jezelf kun je het wel zo benaderen.
Let op, het 'zondebok' zijn is ook geen neutrale benadering: het legt de oorzaak of 'schuld' bij de rest van de familie en bevestigt het slachtofferschap van de persoon die er last van heeft.

Tsjor

Annemoon
ik denk tsjor

dat ik het gewoon met je eens ben hoor, ik verwoord het misschien iets anders/beknopter. Het viel me op dat er met name richting "slachtoffer" werd gedacht. Ik zie mijn broer niet als slachtoffer. Ik zie hem als iemand die een keuze maakt met verstrekkende gevolgen voor zijn kinderen en de rest van de familie. Triest, maar ik ga er niet in mee.

Hoewel ik besef dat er situaties zijn waarin een kind echt slachtoffer is van de keuzes van de ouders, moet men zich ook beseffen dat er mensen zijn die graag het slachtoffer zijn en de waarheid zo goed kunnen verdraaien dat ze het zelf gaan geloven.
En dat is best schadelijk voor de anderen.

tsjor
En voor zichzelf

Ook dat, Anemoon. Vandaar ook mijn pleidooi om niet zomaar neutraal te denken: ieder zijn eigen waarheid. Tsjor

Zusvantwee
Erkennen

Het destructieve zit 'm in de starre houding van ouders + broers en zussen. Zus zal ongetwijfeld ook wat goede raad kunnen gebruiken, maar zij post hier niet, Serwe wel. We horen bovendien alleen "haar kant" van het verhaal en daar kun je zelfs al heel duidelijk uithalen dat een andere perceptie dan die van de meerderheid niet geaccepteerd wordt: de familie legt zus dus hun perceptie op. Ik snap ouders niet die in relatie tot hun kind in een slachtofferrol duiken, dat vind ik pas destructief. Neem toch gewoon je verantwoordelijkheid.

Mijn oom is geen slechter mens of kind dan zijn broers en zusters. Hij is ook niet destructief. Hij heeft wel last gekregen van het verleden en is dat aangegaan (dat lijkt me juist constructief). Hij had geluk dat hij ouders had die zijn welzijn belangrijker vonden dan hun eigen gelijk. Maar dat is kennelijk geen vanzelfsprekendheid. Zelf ben ik totaal geen perfecte ouder. Als mijn kinderen daar last van hebben/krijgen, zal ik ze hopelijk met open vizier tegemoet treden, zonder met dooddoeners te komen als "ik had het altijd goed met jullie voor". Dat is namelijk gewoon niet zo: je valt niet uit, omdat je het zo goed met je kinderen voorhebt, dat doe je uit eigen frustratie. Je bent niet onverschillig omdat je het beste met ze voorhebt, maar omdat je tijd voor jezelf hebben wil, enz, enz. Waarom zou je daar niet gewoon eerlijk over zijn? Waarom niet je kind verder helpen, in plaats van nog een trap na te geven? Ik snap daar helemaal niets van. We zijn uiteindelijk allemaal maar mensen met fouten en mijn voorkeur gaat uit naar de exemplaren die gewoon voor hun tekortkomingen uitkomen. Zeker als ze met erkenning en een welgemeend excuus anderen door hun gecreëerde ballast kunnen afnemen.

tsjor
Zusvantwee

En ik snap jouw verhaal niet. Waarom mag degene die zo'n negatief verhaal heeft dat verhaal vol blijven houden en moeten alle anderen die een ander beeld hebben bijdraaien? Ik zou zeggen, denken en doen: ik blijf bij mezelf, mijn eigen ervaringen en waarheid. Je hoeft je toch niet gek te laten maken en ergens 'schuld' aan te bekennen.
Dat niemand perfect is moge duidelijk zijn. Dat is ook wat mensen die volwassen worden en zelf ouder worden beseffen. Dat maakt dan ook weer een andere ervaring en waardering van het ouderschap van je eigen ouders, ik heb dat al beschreven.
Juist het boos blijven over die imperfecties betekent, dat iemand eigenlijk nog steeds, als een kind, wil dat de ouders perfect zouden zijn. Dat is niet gezond.

Tsjor

wxyz
nee

" Juist het boos blijven over die imperfecties betekent, dat iemand eigenlijk nog steeds, als een kind, wil dat de ouders perfect zouden zijn. Dat is niet gezond. "

Juist de broers en zussen willen niet af van het perfecte beeld van de ouders....

Wegloopzus
ff andere nick - lakmoesproef

Je hebt helemaal gelijk. Die heb je. En dan praat je inderdaad over een andere dynamiek. Maar ik haal dat niet uit het verhaal van Serwe. Het enige wat daaruit haal aan druk vanuit de zus is dat ze wil dat anderen erkennen dat de ouders het verkeerd hebben gedaan. Maar dat kan een 'eenvoudige' emotionele verwarring zijn om erop uit te komen dat de ouders haar inderdaad niet hebben kunnen geven wat zij nodig had en heeft. Als ik het verhaal van Serwe lees, over hoe ze leefden, dat hun ouders altijd werkten, niet deden aan gevoelens, dan lijkt me dat een inkopper. Dat is wat anders dan dat die ouders het verkeerd hebben gedaan. Als de zus van Serwe dat op den duur gaat snappen en die erkenning kan gebruiken om zichzelf te helen, blijkt dat ze 'gezond' is. Kan ze dat niet en blijft ze anderen de schuld geven, onvolwassen gedrag vertonen, dan komen jouw kwalificaties in beeld.

Het kan dus zijn dat ik manipulatief gedrag heb gemist maar ik haal het er gewoon niet uit.

Groet,
Wegloopzus

tsjor
wxyz

Heb je wel gelezen wat Sekwe allemaal schrijft over haar ouders? En dan stel jij: 'Juist de broers en zussen willen niet af van het perfecte beeld van de ouders....'. Merkwaardig.

Tsjor

Zusvantwee
Bodemloze put

Je kan om te beginnen nooit concluderen dat de zus van Serwe een bodemloze put is, dat kan je pas stellen als ze werkelijk iets van wat op erkenning lijkt gekregen had en dat is overduidelijk niet het geval. Verder hangt het allemaal van benaderingswijze af. Volgens mij kan je het verdriet van een ander prima erkennen en daar empatisch tegenover staan zonder je eigen beeld bij te draaien, zie mijn voorbeeldgesprek. Als ik naar mijn vrienden- familie- en kennissenkring kijk, is die benaderingswijze voor een groot deel bepend voor de familieverhoudingen: de "rightfighters" komen in familiedinerachtige toestanden terecht, degenen die kunnen accepteren en erkennen dat gebeurtenissen op een verschillende mensen verschillende uitwerkingen hebben niet. Van de zus van Serwe weet ik het niet, haar ouders, broers en zussen lijken tot de eerste groep te behoren. Dat levert ze kennelijk wat op, anders zou je toch voor een constructievere benadering kiezen.

wxyz
tsjor

Ik bedoel dat ze niet met een negatiever oordeel over hun ouders kunnen omgaan; dat wijzen ze af.
Maar een negatiever oordeel is niet per se niet de objectieve waarheid. Sowieso is het iemands subjectieve waarheid. Tuurlijk kun je er in blijven hangen en dat is niet zo goed voor je. Maar het is ook niet goed voor je als de meerderheid bepaalt dat hún perceptie de enige juiste is en dat jij omdat je de minderheid bent, per definitie fout zit en gek bent.

Pagina's