Home » Forum » Zwanger emotionele ontrouw

zwanger emotionele ontrouw

18 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Melanie Gerritsen
zwanger emotionele ontrouw

Hallo, mijn vriend en ik zijn in september 2 jaar samen, in oktober 2013 raakte ik per ongeluk zwanger, we kozen ervoor om samen een gezinnetje te stichten. door de hormonen had ik geen zin in seks..ook was ik niet lekker misselijk moe duizelig veel buikpijn ect dus ons seks leven stond gewoon even stil. Na de bevalling van ons prachtige kindje kreeg ik een 2de graads ruptuur. en heb daar best een tijdje last van gehad, waardoor ik ook geen seks wou. Ik vond mijn vriend erg bezig zijn met zijn telefoon en heb meerdere keren gevraagd aan hem wat hij had te verbergen. We hebben hier meerdere malen ruzie om gehad, maar ik moest me niet aanstellen en ik zag spoken. hij hield toch van mij? vorige week was het weer raak, en eiste ik de telefoon, die ik niet kreeg, heb hem toen weg gestuurd, toen is hij een paar dagen bij zijn ouders geweest, en opeens kreeg ik een apje hij keek vieze filmpjes...nou sorrie maar daar krijg je echt geen relatiebreuk door...dus ik zei over de app er is meer, uiteindelijk vertelde hij dat hij met een oude bekende aan het chatten was. nou daar krijg je ook geen ruzie om. de volgende dag kwam hij thuis, en ben ik gaan bluffen, vertel want ik weet alles, maar wil het uit jou mond horen....voor mijn tijd heeft een date gehad 2 a 3 keer met een meid, toen hij wat met mij kreeg, is dat gestopt, In de tweede trimister van mijn zwangerschap toen ik me erg ziek voelde, hebben ze weer contact met elkaar gekregen, en behoorlijke intieme gesprekken en foto's met elkaar gedeeld, tot het moment dat ik erachter kwam, dus het heeft in totaal bijna een jaar geduurd nu.....als ik hem niet had gedwongen had ik het nooit geweten, ik voel me echt gewoon gebruikt. ik ben het vertrouwen echt kwijt...en ga de schuld bij mezelf zoeken. Maar ik moet sterk zijn voor me kindje en voor mezelf, hij zegt dat hij enorm spijt heeft, en dat hij het nooit meer zal doen. Maar ik moet aan me kindje denken... Zou dit gedrag vaker in de toekomst voor gaan komen? en wat zouden jullie doen? en mischien hebben jullie nog tips? bedankt voor het lezen van mijn verhaal

Barvaux
maar

Hoe ging het na de bevalling met de seks? Hoe staat het er nu mee? Verder, je wil aan je kindje denken en je denkt toch aan je kindje door het nog eens te proberen met haar vader en door ook aan zijn behoeftes te denken?

Leanne
Dus?

Barvauw, waarom zo de nadruk op de seks? Ik vind dat echt geen excuus hoor, zeker omdat het een jaar duurde en hij nu, nu hij ontdekt is, opeens wel berouw voelt? Die behoeften hangen ook samen met het je veilig en prettig voelen bij iemand... en dat heeft hij nu toch echt wel beschaamd.
Ben wel met je eens dat 'aan je kindje denken' niet inhoudt dat je maar weg moet gaan. Nee, juist niet... Ik zou vriend nog zeker een kans geven, júist omdat je aan je kindje denkt.

Ulla
Eens met Leanne

Ik had even de energie niet om te reageren, maar gelukkig heeft Leanne het mooi verwoord.
Ik vind het zelfs nogal vrouwonvriendelijk overkomen: denk aan man zijn behoeftes :-(

Verder is het misschien al lang besproken, heeft TS om begrip en geduld gevraagd van haar man en hebben ze nu al lang weer seks...

Barvaux
haha

Ik erger mij er altijd aan dat 'wij vrouwen moeten elkaar ondersteunen in het geen seks willen hebben', ik vind het manonvriendelijk om als vrouw te wachten tot je plotsklaps een keer zin hebt in seks.

Volgens mij werkt dat ook niet zo. Hoe langer je geen seks hebt hoe kleiner de kans is dat die zin opeens, van de ene op de andere dag, terug is. Juist door er gewoon aan te beginnen kun je zin krijgen en door er over te praten kom je niet zo ver uit elkaar te staan. Je bent zwanger en door de 'hormonen' heb je geen zin in seks... ok en wat doe je daar dan aan? Geen seks hebben dus?

Dus ja, een maand of acht na de bevalling vraag ik hoe het de afgelopen tijd met de seks ging want blijkbaar is het wel van belang om te zeggen dat je geen zin had en niet van belang om te zeggen wat je daar aan gedaan hebt.

Maar goed, ik mag dus de vraag niet stellen. Prima.

Barvaux
en nee

Ik praat ontrouw absoluut niet goed!

Yeti
geen sex

Melanie legt zelf de relatie tussen het ontbreken van sex en de ontrouw van haar vriend. Dan vind ik de vraag naar hun huidige sexleven niet zo gek.

creabea
gewoon slechte relatie?

als ik het goed lees, dan was de TS al na een maand verkering zwanger, en had haar vriend destijds ook al een oogje op een ander. Heel pijnlijk, maar zou het kunnen dat de relatie van TS alleen maar bestaat omdat ze per ongeluk een kind hebben gekregen?

Melanie Gerritsen
update

Bedankt voor de reacties,
Tijdens de zwangerschap was ik echt ziek, en misselijk...Ik droeg onze baby erg na binnen, had ook geen zwangerschapbuik. waardoor alle organen erg tegen elkaar opzaten. Mijn humeur was ook niet echt prettig dat geef ik eerlijk toe. Maar ik had echt geen zin in sex, en kon niet eens een klein boodschapje doen.

Het feit dat hij gewoon bijna een jaar lang tegen me heeft gelogen terwijl ik welleens een opmerking maakten erover, en hij glashard liegde, doet zoveel pijn.. We zijn anderhalf jaar samen nu..En heb het gevoel dat ik deze man niet ken.

Het feit dat hij er steeds mee doorging, en niet zelf bedacht goh laat ik eens stoppen, want als dit uitkomt ben ik mijn vriendin, en ongeboren... geboren baby kwijt.. doet enorm zeer...Het komt op mij over alsof hij er jaren mee door wou gaan...en dat hij haar wou en niet mij. Ik vraag me ook af of hij verliefd op haar is...Hij beweert van niet..Maar zolang, en er niet uit gezelf mee stoppen zelfs niet na de geboorte van ons kindje.
Maakt mij zo boos en onzeker, dat ik het niet waard ben. ok....Maar ons kindje??????

Na de bevalling, hebben we wel voelwerk gedaan enzo, maar ik durfde niet verder. bang voor pijn.Toen ging hij ook gewoon door met haar, toen zat er ook geen rem op. Ben ik dan niet mooi leuk ect genoeg vraag ik me dan af...Dan zegt hij weer jij bent de mooiste liefste ect.. maar door al dit gedoe geloof ik het niet meer.

Tijdens de zwangerschap en ook daarna, hij hielp me overal mee. Niks is hem te gek...onderhoudt aan mijn huis, mijn dieren verzorgen, bijspringen met geld als ik het even krap had, en het ook niet terrug hoeven te betalen. een boodschapje doen, korton echt alles wil hij voor me doen!
Wat dat betreft is het de ideale man, alleen dat bedrog....dat doet me zo zeer, als hij bij me in de buurt is, zie ik haar constant voor me...

Afgelopen weekend hebben we weer seks gehad, ik vond het moeilijk maar het was fijn, todat hij stopte en kreeg hem ook niet meer overeind....Ik werdt zo verdrietig...zie ik ben gewoon niet mooi genoeg je dacht zeker aan dat meisje, en toen zag je mij, en dat was schrikken! Hij beweerd dat dat niet zo is...en dat hij te graag wil presteren...

Ik vind het gewoon allemaal zo ontzettend moeilijk. Mijn vriend heeft vandaag zijn eerste gesprek bij een specialist van de huisarts. Ik denk dat ik ook een afspraak ga maken bij mijn huisarts. Want ik vind het zo moeilijk...

Mijn ouders zijn erg boos, en vinden het beter voor ons kindje als we uitelkaar gaan, omdat we zo kort bij elkaar zijn en hij zoiets al doet, dat de kans op herhaling erg groot is, het zit in het bloed zeggen ze..En dat ons kindje gaat voelen dat ik me niet gelukkig voel...

Maar ik ben zo bang...en ik hou van hem, en wil hem ook niet kwijt, maar wat hij heeft gedaan heeft me zoveel pijn gedaan. Kan ik hem dit ooit vergeven?

Melanie Gerritsen
nog wat info

Ik zal nog wat informatie geven, zodat jullie een nog betere mening advies kunnen vormen.

Ik ben 42 weken en 6 dagen zwanger geweest, anderhalve week in het ziekenhuis gelegen, ik had geen enkele ontsluiting, ook niet met de hormoonpillen. Uiteindelijk dachten ze toch aan een keizersnede, en had ik een krappe cm onsluiting waardoor ze mijn vliezen konden breken en ik aan de weeenopwekkers mocht.

Na de bevalling, had ik al mijn energie weer terrug en regelde alles ook de nachtvoedingen, de kraamzorg en me vriend, hadden niks te doen...

Maar na de kraamweek begon onze kersverse baby veel te huilen, het was echt een huilbaby, verschillende keren contact gehad met het consultatieburo, huisarts, maar er was niets aan de hand hoor....Toen onze baby 4 maanden was mochten we uiteindelijk na de kinderarts, omdat ze niet meer groeide, en zwaar ondergewicht had...Provecatietest gehad, en onze baby bleek koemelk allergie te hebben, en is nu niet meer huilerig en erg gezellig.

Ondanks die moeilijke en zware periode bleef ik overeind staan, Maar kon mijn vriend niet alle liefde geven die hij wou. Door de zwaarheid, maar oververmoeid zijn en alles zelf moeten regelen. en de angst natuurlijk dat het vreselijk veel pijn ging doen. Ik heb me ook niet altijd even vriendelijk gedragen na hem toe...ik denk dat ik me afreageerde op hem. Ik moest ergens naartoe met de emoties...

Ik ben ook fout geweest na hem toe, dat besef ik me maar al te goed.En ik hoop echt dat we dit kunnen overleven, Maar dat beeld van haar, maakt me gek....

Ad Hombre
Barvaux

"Ik erger mij er altijd aan dat 'wij vrouwen moeten elkaar ondersteunen in het geen seks willen hebben', ik vind het manonvriendelijk om als vrouw te wachten tot je plotsklaps een keer zin hebt in seks."

Dat gevoel krijg ik ook wel eens. Ik zou daar aan willen toevoegen: Je hebt ook sex om je relatie te voeden, niet perse om je man terwille te zijn.

Als je het zo ziet heb je om te beginnen al een probleem.

Barvaux
inderdaad

Goede toevoeging. Het is gewoon zo dat als je geen seks hebt of niet op een andere manier 'bezig' bent met elkaar je heel snel uit elkaar kan groeien en dat allemaal omdat de vrouw zou moeten wachten tot ze opeens zin krijgt?

Vaak krijg je wel zin door het te doen maar blijkbaar denken vrouwen na de jaren zestig dat je je laat verkrachten als je daar aan begint ;)

Mark74
Geen zin

Geen zin geen zin, dan maak je maar zin, zei mijn moeder vroeger altijd als we iets niet wilden doen (geen seks hoor, maak je geen zorgen-;) ).

Dat geldt in een relatie op wel honderd vlakken.
Als je met elkaar samenleeft, trouw beloofd, dan beloof je ook je best te doen in elkaars behoeften (en die van het gezin als geheel)te voorzien. Die behoeften zijn velerlei, ten eerste is gewoonweg behoefte aan brood op tafel, kleren aan je lijf en een dak boven je hoofd (wat tegenwoordig meestal als vanzelfsprekend wordt gezien maar waar toch vaak één of meerdere gezinsleden hard voor moeten werken), ten tweede is er behoefte aan puur fysieke zorg, voor kinderen en soms voor elkaar, daarnaast hebben mensen emotionele behoeften, behoefte aan ontspanning en ja, de meeste mensen hebben ook seksuele behoeften.

In een goede relatie probeer je tegemoet te komen aan al die behoeften in redelijkheid. Als dingen echt niet kunnen dan kunnen ze niet. Als je arbeidsongeschikt wordt dan gaat het inkomen achteruit en dat is dan onvermijdelijk, maar als manlief (of vrouwlief) als hoofdkostwinnaar van de ene op de andere dag zegt, ik heb mijn goede baan opgezegd omdat ik daar gewoon geen zin in heb en dus moeten we voorlopig op water en brood leven, dan heb je zeker weten ruzie in de tent.

Sommigen van deze behoeften kan een mens makkelijk (gedeeltelijk)alleen of buiten de relatie invullen. Praten met een goede vriendin voor emotionele steun, of naar een gezelligheidsvereniging voor ontspanning. Maar ja, seks, dat is wel zoiets dat verreweg de meesten binnen het huwelijk willen houden. Dat vergt dan wel inspanning van allebei de partners. De één kan zich dan niet zomaar er vanaf maken met, "ik heb geen zin en ik doe niks tegen mijn wil".

Dat kan wel, maar dat is dan wel een bom onder het intermenselijk contract dat huwelijk (of relatie) heet als dat stelselmatig gebeurt.

Katniss
Tja ja

Ik ben jarenlang gedwongen om zin te hebben, daar word je ook niet gelukkig van hoor. Ik denk dat er gewoon iets mis zit in de relatie als je geen zin hebt in seks met de ander. Ergens vind ik wel dat als je maandenlang geen zin hebt je je partner toestemming moet geven om het elders te zoeken. Maar het is zeker geen recht om het van je partner te krijgen of een huwelijkse plicht (zoals Barvaux insinueert).

Dendy Pearson
Nou

Ik denk wel dat het op den duur moeilijk wordt om weer aan sex te beginnen als je het al een hele tijd niet meer hebt gedaan. Het wordt ook zo'n beladen ding op den duur. Schuldgevoel van beide kanten enzo.

Een huwelijkse plicht wil ik het niet noemen, maar een beetje aan de behoeften van je man denken is toch niet zo erg.
En idd, van zin maken krijg je vaak ook zin.

Barvaux
Katniss

Dwingen komt van buitenaf, daar heb ik het niet over. Jammer dat je dat toch zo leest.

Ik vind dat als je moe bent je net zo goed even zin kan maken voor een vluggertje, over het algemeen slaap je daarna veel beter en is het ook nog eens gezellig geweest en ga je niet slapen met (he bah hij wilde en ik niet...). Zo ook met misselijkheid etc. Je bent sowieso misselijk, of je nu seks hebt of niet en met een beetje geluk leidt het de aandacht wel af.

Belangrijkste punt is gewoon: hoe langer je géén seks hebt ómdat je geen zin hebt hoe kleiner de kans dat dat spontaan eens terug gaat komen en hoe moeilijker het in je relatie wordt. Geen intimiteit hebben samen zorgt als een wig die je relatie in komt en duw die er nog maar weer eens uit!

Emine
Tjee Mark......

.....ik ben het voor de verandering met jou eens, je slaat de spijker wat mij betreft op zijn kop.

Emine
Maar.....

.....het is toch alleen praten en chatten geweest?

Hij is toch niet fysiek vreemd gegaan? Ook niet toen er bij jou lange tijd niets te halen viel?

Waarom zeg je wat je ouders ervan vinden? Is dat relevant dan?

En is Melanie Gerritsen je echte naam? Dat is niet zo slim.