Mijn man heeft ongeneeslijke kanker
nooit gedacht dit te posten… 3w terug is er bij mijn man een darmtumor ontdekt. Vorige week kwam het vonnis dat het zodanig is uitgezaaid dat genezing niet meer mogelijk is. Vreselijk natuurlijk. Hij is 54, ik 50, onze kinderen 21 en 18 jaar. Sociaal, sportief, slim, grappig, en nu heeft hij nog maar half jaar tot 3 jaar te leven, met remmende chemo.
Ik ben trots op ons hoe we ermee dealen. Huilen en weer opstaan en doorgaan met het leven.
ik ben eigenlijk op zoek naar lotgenoten.
Zo, heftig Hemf. Heel veel sterkte voor jullie samen. (Is immunotherapie nog iets voor hem?)
Knuffel voor jullie 🤗
Heel veel sterkte Hemf, met dit verbijsterende nieuws. Er komt een heel nieuw scenario naar voren in jullie leven. Jullie zullen daar ieder je eigen balans weer in moeten vinden en dat steeds opnieuw weer. Elk verhaal is toch nieuw en anders, het zal jullie eigen verhaal worden. Ik hoop dat het een verhaal wordt van kracht en sterkte.
Wat vreselijk voor jullie. Zo verdrietig. Hoe moet je verder? Niet te bevatten, het overkomt je zomaar ineens. Hopelijk kan hij nog lang chemo’s en/of immuuntherapie krijgen.
Een paar maanden geleden kreeg ik zelf te horen dat ik een agressieve vorm van kanker had. Operabel of palliatief zouden scans uit moeten wijzen. Na een week kregen we de uitslag en bleek het operabel. Maar in de tussentijd hebben we geleefd tussen hoop en vrees, een eindeloze nachtmerrie was het. Met een puberdochter die mij heel hard nodig heeft, kon ik toch niet doodgaan? Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn hele leven. Ik kon er niet eens over praten, alleen met mijn man, die net zo bang was als ik.
Ik voel enorm met jullie mee. Heel veel sterkte gewenst 
Lotgenoot hier. Wel verliep het bij ons anders: toen de tumor werd ontdekt, leek genezing nog mogelijk. Operatie, daarna chemo om de cellen die mogelijk nog in de buikholte rondzwierven, aan te pakken. Alles leek goed te gaan. Binnen een jaar bleek de kanker echter toch terug. Toen leek er nog de mogelijkheid te zijn voor een zgn Hipec-operatie, maar toen ze daaraan begonnen bleek dat er zoveel uitzaaiingen in de buikholte zaten dat die behandeling geen zin had. De operatie werd toen afgebroken. Dat was januari 2023. Vanaf dat moment werd het traject palliatief en werd ingezet op levensverlenging met een zo goed mogelijke kwaliteit van leven. Er zijn verschillende soorten chemo ingezet. Hoe lang zoiets kan, is afhankelijk van het verloop van de ziekte en hoe effectief die chemo is. Mijn partner is uiteindelijk overleden in november 2024.
Die palliatieve chemo was natuurlijk niet direct een lolletje, maar het was goed te doen en heeft nog zo'n anderhalf jaar met een behoorlijke kwaliteit van leven opgeleverd, waarin we ook nog dingen konden ondernemen (niet dat we wilde dingen zijn gaan doen, dat ook weer niet). Ik heb wel eens mensen denigrerend horen doen over "een palliatief traject", alsof dat iets minderwaardigs zou zijn, en ik vind dat volkomen onterecht. Hopelijk is jouw man meer tijd gegund, want dat is ook denkbaar.
Ieder gezin gaat weer anders om met zoiets, dus ik kan jullie alleen maar veel sterkte wensen. Maar als ik toch praktische tips mag geven: als er dingen geregeld moeten worden, doe het nu. Check de financiële situatie. Zorg dat jij overal tijdig de wachtwoorden en inloggegevens van hebt (dat ging bij ons niet helemaal goed). Bespreek of hij al zijn losslingerende digitale foto's ergens op éen plek wil zetten waar jij erbij kan (ik was te laat met dat verzoek, toen kon hij het niet meer opbrengen want het was bij hem een te grote klus) - dat soort dingen.
Jullie zijn getrouwd waardoor sommige dingen al automatisch geregeld zijn, wij waren samenwoners dus er moesten wat extra dingen bekeken worden.
Het is heel vervelend om dat soort dingen te moeten doen, maar het is nog veel vervelender om die dingen te moeten doen na een overlijden.
Nog een tip. Zelf heb ik veel gehad aan het boek "Leven toevoegen aan de dagen"' van Sander de Hosson en Els Quaegebeur, dat gaat over palliatieve zorg en over het stervensproces (en met name dat laatste was voor mij heel nuttig). Ik kan me ook heel goed voorstellen dat andere mensen niets van dit boek moeten hebben, maar misschien heb jij er wel wat aan.
Heel veel sterkte
Ik zou nu lekker samen genieten met je kinderen van de tijd die je nog hebt. Het kan ook heel therapeutisch zijn voor je man dat hij zijn eigen uitvaart al regeld. Hoe staat je man erin? Heeft hij het geaccepteerd? Zo ja, dan moet je zelf ook de schouders er onder zetten en het volste uit de beperkte tijd halen die jullie nog hebben. En daarnaast regel alle praktische dingen goed zoals rekeningen, de hypotheek, pension en het huis. Dat is voor je man ook makkelijker leven dat hij daar geen stress over heeft.
