Mijn man heeft ongeneeslijke kanker
nooit gedacht dit te posten… 3w terug is er bij mijn man een darmtumor ontdekt. Vorige week kwam het vonnis dat het zodanig is uitgezaaid dat genezing niet meer mogelijk is. Vreselijk natuurlijk. Hij is 54, ik 50, onze kinderen 21 en 18 jaar. Sociaal, sportief, slim, grappig, en nu heeft hij nog maar half jaar tot 3 jaar te leven, met remmende chemo.
Ik ben trots op ons hoe we ermee dealen. Huilen en weer opstaan en doorgaan met het leven.
ik ben eigenlijk op zoek naar lotgenoten.
Zo, heftig Hemf. Heel veel sterkte voor jullie samen. (Is immunotherapie nog iets voor hem?)
Knuffel voor jullie 🤗
Heel veel sterkte Hemf, met dit verbijsterende nieuws. Er komt een heel nieuw scenario naar voren in jullie leven. Jullie zullen daar ieder je eigen balans weer in moeten vinden en dat steeds opnieuw weer. Elk verhaal is toch nieuw en anders, het zal jullie eigen verhaal worden. Ik hoop dat het een verhaal wordt van kracht en sterkte.
Wat vreselijk voor jullie. Zo verdrietig. Hoe moet je verder? Niet te bevatten, het overkomt je zomaar ineens. Hopelijk kan hij nog lang chemo’s en/of immuuntherapie krijgen.
Een paar maanden geleden kreeg ik zelf te horen dat ik een agressieve vorm van kanker had. Operabel of palliatief zouden scans uit moeten wijzen. Na een week kregen we de uitslag en bleek het operabel. Maar in de tussentijd hebben we geleefd tussen hoop en vrees, een eindeloze nachtmerrie was het. Met een puberdochter die mij heel hard nodig heeft, kon ik toch niet doodgaan? Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn hele leven. Ik kon er niet eens over praten, alleen met mijn man, die net zo bang was als ik.
Ik voel enorm met jullie mee. Heel veel sterkte gewenst 
Lotgenoot hier. Wel verliep het bij ons anders: toen de tumor werd ontdekt, leek genezing nog mogelijk. Operatie, daarna chemo om de cellen die mogelijk nog in de buikholte rondzwierven, aan te pakken. Alles leek goed te gaan. Binnen een jaar bleek de kanker echter toch terug. Toen leek er nog de mogelijkheid te zijn voor een zgn Hipec-operatie, maar toen ze daaraan begonnen bleek dat er zoveel uitzaaiingen in de buikholte zaten dat die behandeling geen zin had. De operatie werd toen afgebroken. Dat was januari 2023. Vanaf dat moment werd het traject palliatief en werd ingezet op levensverlenging met een zo goed mogelijke kwaliteit van leven. Er zijn verschillende soorten chemo ingezet. Hoe lang zoiets kan, is afhankelijk van het verloop van de ziekte en hoe effectief die chemo is. Mijn partner is uiteindelijk overleden in november 2024.
Die palliatieve chemo was natuurlijk niet direct een lolletje, maar het was goed te doen en heeft nog zo'n anderhalf jaar met een behoorlijke kwaliteit van leven opgeleverd, waarin we ook nog dingen konden ondernemen (niet dat we wilde dingen zijn gaan doen, dat ook weer niet). Ik heb wel eens mensen denigrerend horen doen over "een palliatief traject", alsof dat iets minderwaardigs zou zijn, en ik vind dat volkomen onterecht. Hopelijk is jouw man meer tijd gegund, want dat is ook denkbaar.
Ieder gezin gaat weer anders om met zoiets, dus ik kan jullie alleen maar veel sterkte wensen. Maar als ik toch praktische tips mag geven: als er dingen geregeld moeten worden, doe het nu. Check de financiële situatie. Zorg dat jij overal tijdig de wachtwoorden en inloggegevens van hebt (dat ging bij ons niet helemaal goed). Bespreek of hij al zijn losslingerende digitale foto's ergens op éen plek wil zetten waar jij erbij kan (ik was te laat met dat verzoek, toen kon hij het niet meer opbrengen want het was bij hem een te grote klus) - dat soort dingen.
Jullie zijn getrouwd waardoor sommige dingen al automatisch geregeld zijn, wij waren samenwoners dus er moesten wat extra dingen bekeken worden.
Het is heel vervelend om dat soort dingen te moeten doen, maar het is nog veel vervelender om die dingen te moeten doen na een overlijden.
Nog een tip. Zelf heb ik veel gehad aan het boek "Leven toevoegen aan de dagen"' van Sander de Hosson en Els Quaegebeur, dat gaat over palliatieve zorg en over het stervensproces (en met name dat laatste was voor mij heel nuttig). Ik kan me ook heel goed voorstellen dat andere mensen niets van dit boek moeten hebben, maar misschien heb jij er wel wat aan.
Heel veel sterkte
Ik zou nu lekker samen genieten met je kinderen van de tijd die je nog hebt. Het kan ook heel therapeutisch zijn voor je man dat hij zijn eigen uitvaart al regeld. Hoe staat je man erin? Heeft hij het geaccepteerd? Zo ja, dan moet je zelf ook de schouders er onder zetten en het volste uit de beperkte tijd halen die jullie nog hebben. En daarnaast regel alle praktische dingen goed zoals rekeningen, de hypotheek, pension en het huis. Dat is voor je man ook makkelijker leven dat hij daar geen stress over heeft.
Verwijderd op verzoek plaatser
Wat verschrikkelijk heftig en verdrietig, voor jullie allemaal.
Heel veel sterkte gewenst en hopelijk hebben jullie nog een fijne tijd met elkaar zonder al te veel pijn en ellende.
Lizzyliz schreef op 29-06-2026 om 22:39:
Wat vreselijk voor jullie. Zo verdrietig. Hoe moet je verder? Niet te bevatten, het overkomt je zomaar ineens. Hopelijk kan hij nog lang chemo’s en/of immuuntherapie krijgen.
Een paar maanden geleden kreeg ik zelf te horen dat ik een agressieve vorm van kanker had. Operabel of palliatief zouden scans uit moeten wijzen. Na een week kregen we de uitslag en bleek het operabel. Maar in de tussentijd hebben we geleefd tussen hoop en vrees, een eindeloze nachtmerrie was het. Met een puberdochter die mij heel hard nodig heeft, kon ik toch niet doodgaan? Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn hele leven. Ik kon er niet eens over praten, alleen met mijn man, die net zo bang was als ik.
Ik voel enorm met jullie mee. Heel veel sterkte gewenst
Die week voor de uitslag vond ik ook de zwaarste, echt niet te doen. Gek genoeg voel ik me nu beter dan tijdens die week.
wat zullen jullie opgelucht zijn geweest toen bleek dat het operabel is!
Temet schreef op 30-06-2026 om 09:12:
Lotgenoot hier. Wel verliep het bij ons anders: toen de tumor werd ontdekt, leek genezing nog mogelijk. Operatie, daarna chemo om de cellen die mogelijk nog in de buikholte rondzwierven, aan te pakken. Alles leek goed te gaan. Binnen een jaar bleek de kanker echter toch terug. Toen leek er nog de mogelijkheid te zijn voor een zgn Hipec-operatie, maar toen ze daaraan begonnen bleek dat er zoveel uitzaaiingen in de buikholte zaten dat die behandeling geen zin had. De operatie werd toen afgebroken. Dat was januari 2023. Vanaf dat moment werd het traject palliatief en werd ingezet op levensverlenging met een zo goed mogelijke kwaliteit van leven. Er zijn verschillende soorten chemo ingezet. Hoe lang zoiets kan, is afhankelijk van het verloop van de ziekte en hoe effectief die chemo is. Mijn partner is uiteindelijk overleden in november 2024.
Die palliatieve chemo was natuurlijk niet direct een lolletje, maar het was goed te doen en heeft nog zo'n anderhalf jaar met een behoorlijke kwaliteit van leven opgeleverd, waarin we ook nog dingen konden ondernemen (niet dat we wilde dingen zijn gaan doen, dat ook weer niet). Ik heb wel eens mensen denigrerend horen doen over "een palliatief traject", alsof dat iets minderwaardigs zou zijn, en ik vind dat volkomen onterecht. Hopelijk is jouw man meer tijd gegund, want dat is ook denkbaar.
Ieder gezin gaat weer anders om met zoiets, dus ik kan jullie alleen maar veel sterkte wensen. Maar als ik toch praktische tips mag geven: als er dingen geregeld moeten worden, doe het nu. Check de financiële situatie. Zorg dat jij overal tijdig de wachtwoorden en inloggegevens van hebt (dat ging bij ons niet helemaal goed). Bespreek of hij al zijn losslingerende digitale foto's ergens op éen plek wil zetten waar jij erbij kan (ik was te laat met dat verzoek, toen kon hij het niet meer opbrengen want het was bij hem een te grote klus) - dat soort dingen.
Jullie zijn getrouwd waardoor sommige dingen al automatisch geregeld zijn, wij waren samenwoners dus er moesten wat extra dingen bekeken worden.
Het is heel vervelend om dat soort dingen te moeten doen, maar het is nog veel vervelender om die dingen te moeten doen na een overlijden.
Nog een tip. Zelf heb ik veel gehad aan het boek "Leven toevoegen aan de dagen"' van Sander de Hosson en Els Quaegebeur, dat gaat over palliatieve zorg en over het stervensproces (en met name dat laatste was voor mij heel nuttig). Ik kan me ook heel goed voorstellen dat andere mensen niets van dit boek moeten hebben, maar misschien heb jij er wel wat aan.
Heel veel sterkte
Dank voor je verhaal. Hoe oud waren jullie en de kinderen toen?
Wij zijn nogal regelneven, dus alles wat je aanhaalt hebben we al afgerond zelfs… Hij is nu bezig aan brieven voor de kinderen.
het boek ga ik lezen. Hoe gaat het nu met jullie?
Hemf schreef op 30-06-2026 om 17:36:
[..]
Dank voor je verhaal. Hoe oud waren jullie en de kinderen toen?
Wij zijn nogal regelneven, dus alles wat je aanhaalt hebben we al afgerond zelfs… Hij is nu bezig aan brieven voor de kinderen.
het boek ga ik lezen. Hoe gaat het nu met jullie?
En heel zakelijk, hoe deed jij dit met werk? Ik heb eerst 2w thuis gewerkt toen ze de tumor ontdekten, en sinds hét vonnis heb ik vrij gekregen van mijn werk. Eerst 2 weken en dan kijken we verder. Ik zie niet voor me hoe ik nu fulltime zou kunnen werken. Al die afspraken, en hij is niet altijd fit dus ik zorg ook best veel, verder wil ik de kinderen in de gaten houden..
Toen de diagnose gesteld werd, in '21, was hij 55 en ik 53. Onze kinderen waren toen 12 en 16.
Bij ons is het natuurlijk geleidelijker gegaan, niet bij de diagnose ook meteen het vonnis. Dat is bij jullie wel anders.
Ik weet niet eens meer precies hoe ik het gedaan heb in de week na de diagnose, ik ben bij de gesprekken met de artsen meegeweest maar niet met de onderzoeken voor zover ik me herinner.
Het is in die jaren steeds zo geweest dat ik ben meegegaan naar alle gesprekken met de arts of verpleegkundig specialist. Niet naar onderzoeken en ook niet naar chemo (voor zover hij die in het ziekenhuis kreeg - hij heeft ook andere gehad, die kreeg hij thuis). Ik kon hem ook niet rijden omdat ik toen nog geen rijbewijs had. Ik hoefde van hem ook niet per se mee naar die onderzoeken.
Ik haalde de uren die ik kwijt was met die afspraken etc dan later in - mijn werk leent zich daar toevallig goed voor, bovendien kon ik voor die afspraken vaak op de fiets heen en weer dus het viel nogal mee.
Op een gegeven moment heb ik deels zorgverlof opgenomen omdat dat compenseren niet meer ging, ik heb nog een tijdje deels thuis gewerkt en deels zorgverlof gehad en uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Dat was vrij kort voor zijn overlijden en duurde tot kort na de uitvaart. Ik had/heb een erg flexibele werkgever en erg flexibel werk. Iedereen had ook begrip voor de situatie en begreep dat ik er niet altijd met mijn hoofd bij was. Dat kan natuurlijk niet altijd.
Het klinkt alsof jij (in deeltijd) zorgverlof moet opnemen. Dat kan wel enige teruggang in inkomen betekenen want de werkgever hoeft dat niet volledig door te betalen (mijn werkgever deed dat trouwens wel). Dan kan je met een gerust hart mee naar al die afspraken en ook alle tijd nemen die nodig is voor die zorg.
Er zit een maximum aan dat zorgverlof (google maar eens en check ook je cao als die er is). Hopelijk leeft je man nog zo lang dat je niet genoeg hebt aan dat maximum maar dan kan je in de tussentijd uitzoeken of een deel van de zorg misschien door anderen kan worden gedaan of dat je ervoor kiest om (tijdelijk) de omvang van je contract aan te passen als je door je verlof heen bent. Heb je een beetje een goede HR-afdeling? Daar zou ik eens mee om tafel gaan zitten. Je hoeft niet alles in een keer te regelen hè, het kan ook in stapjes: eerst zorgverlof voor x uren per week en dan na een, twee maanden eens kijken of er iets aangepast moet worden.
Je zou ook eens kunnen kijken of zo'n lotgenotenclub praktische tips heeft. Je hebt vast al de nodige contactgegevens gehad van allerlei ondersteunende organisaties/afdelingen waar je raad kan vragen.
Temet schreef op 01-07-2026 om 18:13:
Toen de diagnose gesteld werd, in '21, was hij 55 en ik 53. Onze kinderen waren toen 12 en 16.
Bij ons is het natuurlijk geleidelijker gegaan, niet bij de diagnose ook meteen het vonnis. Dat is bij jullie wel anders.
Ik weet niet eens meer precies hoe ik het gedaan heb in de week na de diagnose, ik ben bij de gesprekken met de artsen meegeweest maar niet met de onderzoeken voor zover ik me herinner.
Het is in die jaren steeds zo geweest dat ik ben meegegaan naar alle gesprekken met de arts of verpleegkundig specialist. Niet naar onderzoeken en ook niet naar chemo (voor zover hij die in het ziekenhuis kreeg - hij heeft ook andere gehad, die kreeg hij thuis). Ik kon hem ook niet rijden omdat ik toen nog geen rijbewijs had. Ik hoefde van hem ook niet per se mee naar die onderzoeken.
Ik haalde de uren die ik kwijt was met die afspraken etc dan later in - mijn werk leent zich daar toevallig goed voor, bovendien kon ik voor die afspraken vaak op de fiets heen en weer dus het viel nogal mee.
Op een gegeven moment heb ik deels zorgverlof opgenomen omdat dat compenseren niet meer ging, ik heb nog een tijdje deels thuis gewerkt en deels zorgverlof gehad en uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Dat was vrij kort voor zijn overlijden en duurde tot kort na de uitvaart. Ik had/heb een erg flexibele werkgever en erg flexibel werk. Iedereen had ook begrip voor de situatie en begreep dat ik er niet altijd met mijn hoofd bij was. Dat kan natuurlijk niet altijd.
Het klinkt alsof jij (in deeltijd) zorgverlof moet opnemen. Dat kan wel enige teruggang in inkomen betekenen want de werkgever hoeft dat niet volledig door te betalen (mijn werkgever deed dat trouwens wel). Dan kan je met een gerust hart mee naar al die afspraken en ook alle tijd nemen die nodig is voor die zorg.
Er zit een maximum aan dat zorgverlof (google maar eens en check ook je cao als die er is). Hopelijk leeft je man nog zo lang dat je niet genoeg hebt aan dat maximum maar dan kan je in de tussentijd uitzoeken of een deel van de zorg misschien door anderen kan worden gedaan of dat je ervoor kiest om (tijdelijk) de omvang van je contract aan te passen als je door je verlof heen bent. Heb je een beetje een goede HR-afdeling? Daar zou ik eens mee om tafel gaan zitten. Je hoeft niet alles in een keer te regelen hè, het kan ook in stapjes: eerst zorgverlof voor x uren per week en dan na een, twee maanden eens kijken of er iets aangepast moet worden.
Je zou ook eens kunnen kijken of zo'n lotgenotenclub praktische tips heeft. Je hebt vast al de nodige contactgegevens gehad van allerlei ondersteunende organisaties/afdelingen waar je raad kan vragen.
Dank je wel. Ook al zo jong, en je kinderen al helemaal. Hoe gaat het nu met jullie?
Ik besefte ineens dat ik nog niet gereageerd had op je laatste vraag, waardoor het zou kunnen lijken alsof ik die niet durf te beantwoorden ofzo.
Het gaat best ok met mij en de kinderen, gelukkig.
Wat ik je nog wil aanraden: ontzie jezelf. Ook als het lijkt alsof je redelijk normaal functioneert, is je concentratie en de ruimte in je hoofd waarschijnlijk minimaal. Neem dus zo weinig mogelijk hooi op je vork, maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk en hou er rekening mee dat je vergeetachtig etc wordt en nog wel een tijdje zult blijven.
En ik dacht dat dit bij mij ook nog met de overgang te maken kon hebben, alleen had een mannelijke collega een tijdje terug flinke narigheid in de familiesfeer en die kreeg precies dezelfde verschijnselen: een brein als een gatenkaas. Dat doet zich dus ook voor als je niet bewust met de problemen bezig bent, en het houdt ook wel een tijd aan.
Temet schreef op 07-07-2026 om 10:05:
Ik besefte ineens dat ik nog niet gereageerd had op je laatste vraag, waardoor het zou kunnen lijken alsof ik die niet durf te beantwoorden ofzo.
Het gaat best ok met mij en de kinderen, gelukkig.
Wat ik je nog wil aanraden: ontzie jezelf. Ook als het lijkt alsof je redelijk normaal functioneert, is je concentratie en de ruimte in je hoofd waarschijnlijk minimaal. Neem dus zo weinig mogelijk hooi op je vork, maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk en hou er rekening mee dat je vergeetachtig etc wordt en nog wel een tijdje zult blijven.
En ik dacht dat dit bij mij ook nog met de overgang te maken kon hebben, alleen had een mannelijke collega een tijdje terug flinke narigheid in de familiesfeer en die kreeg precies dezelfde verschijnselen: een brein als een gatenkaas. Dat doet zich dus ook voor als je niet bewust met de problemen bezig bent, en het houdt ook wel een tijd aan.
Dank je! 
. En ik was idd bang dat je de vraag niet durfde te beantwoorden omdat het zo slecht met jullie gaat 
ik ben ook begonnen in dat boek, wel fijn te lezen idd.
Hebben jullie professionele hulp gezocht? Dus rouwtherapie oid?
sorry voor al de vragen…
