Mijn man heeft ongeneeslijke kanker

Bij ons was de diagnose ook meteen het vonnis. Hij was 42, ik 32. We hadden geen kinderen. Als ik je één ding aan kan raden: je wilt natuurlijk er helemaal voor hem zijn, maar blijf vooral ook voor jezelf zorgen en laat ook anderen voor hem zorgen als dat nodig is. Ik heb dat te weinig gedaan. Héél veél sterkte!

We hebben geen professionele hulp gezocht. Aan het begin van het hele proces - toen nog de hoop op genezing bestond - werd al vanuit het ziekenhuis aangeboden dat de kinderen met een psycholoog konden praten. Dat hebben we ze gezegd - ook nadien nog meer dan eens - maar ze hadden er geen behoefte aan. Althans, mijn zoon zei op een bepaald moment dat hij dat misschien wel had, maar zette dat uiteindelijk niet door. Ook na het overlijden hebben we geen professionele hulp gehad. Het is heel verdrietig dat hij overleden is, maar daar gaat ook hulp niets aan veranderen. En voor mezelf heb ik ook niet de indruk dat ik beter met de situatie om zou kunnen gaan met professionele hulp.
Maar dat we op dit moment geen behoefte hebben aan hulp van buitenaf zegt natuurlijk nog niets over de toekomst, niet voor mij maar zeker ook niet voor de kinderen. En iedere situatie is weer anders, dus wat voor ons gezin geldt hoeft niet te gelden voor het jouwe. 

Iets anders: ik ben het helemaal eens met MRI. Zorg ook voor jezelf, doe ook dingen voor jezelf. Zeker - en ik hoop dat dit niet te cru klinkt - omdat je niet weet hoe lang dit nog duurt. Ik begrijp dat je nu al feitelijke zorg moet leveren. Hopelijk heeft je man nog een paar jaren voor de boeg. Als je al die tijd alles opzij zet voor hem en jezelf niets gunt hou je het ook niet vol. Of wel, op je tandvlees, en dan krijg je later de rekening dubbel en dwars gepresenteerd.