Mijn man heeft ongeneeslijke kanker
nooit gedacht dit te posten… 3w terug is er bij mijn man een darmtumor ontdekt. Vorige week kwam het vonnis dat het zodanig is uitgezaaid dat genezing niet meer mogelijk is. Vreselijk natuurlijk. Hij is 54, ik 50, onze kinderen 21 en 18 jaar. Sociaal, sportief, slim, grappig, en nu heeft hij nog maar half jaar tot 3 jaar te leven, met remmende chemo.
Ik ben trots op ons hoe we ermee dealen. Huilen en weer opstaan en doorgaan met het leven.
ik ben eigenlijk op zoek naar lotgenoten.
Bij ons was de diagnose ook meteen het vonnis. Hij was 42, ik 32. We hadden geen kinderen. Als ik je één ding aan kan raden: je wilt natuurlijk er helemaal voor hem zijn, maar blijf vooral ook voor jezelf zorgen en laat ook anderen voor hem zorgen als dat nodig is. Ik heb dat te weinig gedaan. Héél veél sterkte!
We hebben geen professionele hulp gezocht. Aan het begin van het hele proces - toen nog de hoop op genezing bestond - werd al vanuit het ziekenhuis aangeboden dat de kinderen met een psycholoog konden praten. Dat hebben we ze gezegd - ook nadien nog meer dan eens - maar ze hadden er geen behoefte aan. Althans, mijn zoon zei op een bepaald moment dat hij dat misschien wel had, maar zette dat uiteindelijk niet door. Ook na het overlijden hebben we geen professionele hulp gehad. Het is heel verdrietig dat hij overleden is, maar daar gaat ook hulp niets aan veranderen. En voor mezelf heb ik ook niet de indruk dat ik beter met de situatie om zou kunnen gaan met professionele hulp.
Maar dat we op dit moment geen behoefte hebben aan hulp van buitenaf zegt natuurlijk nog niets over de toekomst, niet voor mij maar zeker ook niet voor de kinderen. En iedere situatie is weer anders, dus wat voor ons gezin geldt hoeft niet te gelden voor het jouwe.
Iets anders: ik ben het helemaal eens met MRI. Zorg ook voor jezelf, doe ook dingen voor jezelf. Zeker - en ik hoop dat dit niet te cru klinkt - omdat je niet weet hoe lang dit nog duurt. Ik begrijp dat je nu al feitelijke zorg moet leveren. Hopelijk heeft je man nog een paar jaren voor de boeg. Als je al die tijd alles opzij zet voor hem en jezelf niets gunt hou je het ook niet vol. Of wel, op je tandvlees, en dan krijg je later de rekening dubbel en dwars gepresenteerd.
dank je Temet, ik heb echt veel aan jouw rationele manier van schrijven. Dat is echt mijn straatje.
En MRI, ja daar zal ik op letten. Dank
Hemf, ik haal dit draadje weer naar boven. Ik vroeg me af hoe het gaat met jou. Of eigenlijk: met jullie allemaal.
lieve Hemf, wat een nachtmerrie ook voor jullie. Ik ben geen lotgenoot. Maar wij zitten in een andere nachtmerrie en ik heb mn verhaal ook hier op t forum gezet. Er zijn hier heel veel lieve mensen die steunen. Ook voor jullie.
Ik wil je alleen in deze moeilijke tijd alleen zeggen. Dikke knuffel en armen om je heen. Mensen denken aan jullie❤️
het gaat best goed hier. We zijn nu 3 maanden na het vonnis, en het is geland en een soort van normaal geworden. Dat komt ook omdat de chemo’s ervoor gezorgd hebben dat de ziekte kleiner is geworden en hun zich daarom zoveel beter voelt. En hij heeft ook bijna geen bijwerkingen.
natuurlijk heeft hij kanker, en is daardoor wel sneller moe. Maar tot nu toe is dat alles.
We hebben nu dus een fijne tijd. Ik weet dat dit over een maand heel anders kan zijn, en ik vind het heel verdrietig dat we niet samen oud gaan worden. Maar voor nu gaat het goed met ons.
Karinka, ik heb je bericht gelezen. Wat een nachtmerrie! Zo’n jong meisje, dat wil je niet en is echt verschrikkelijk. Ik hoop dat het hierbij blijft. Heel heel heel veel kracht.
Hemf, wat ontzettend fijn dat de chemo zo goed aanslaat, en dan ook nog met weinig bijwerkingen. Dat geeft de burger moed! Ik neem aan dat hij nu in een chemotraject van een aantal maanden zit en dat er binnenkort gestopt wordt, in elk geval voor enige tijd, klopt dat? En dan kijken of de ziekte zich een tijdje koest houdt?
Hij heeft idd nog 3 kuren en dan wordt er bepaald of er een pauze komt of wat anders.
