Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?

Het kan wel zijn dat hij echt zo rustig is. Dat weet je zelf het beste denk ik, jij kent hem al je hele leven.
Maar dat zwijgen kan wel moeilijk zijn. Mijn vader is oud en nu mijn moeder is overleden realiseer ik me steeds meer dat mijn vader mij eigenlijk nauwelijks iets heeft verteld over zijn familie en zijn leven. Ik probeer daar wel eens met hem over te praten want we zijn samen de laatsten van onze familie, maar echt van harte gaat dat niet bij hem. Ik hoor van andere mensen die hem bezoeken soms dat ze zo’n goed gesprek met hem hebben gehad, maar ik weet eigenlijk niet zeker of ze dan aardig proberen te zijn naar mij of dat hij tegen hen wel echt meer praat. 

Oh wat rot zeg. Ik vind het niet gek dat jullie met elkaar even volledig van slag zijn na zulk nieuws. En  de realiteit is dat iedereen daar op zn eigen manier mee omgaat. De één wordt heel stil, de ander gaat juist veel praten, of schiet in de regelmodus. Ook heel veel huilen en niet weten wat te doen is een normale reactie op een abnormale gebeurtenis zoals deze. Net zoals lichamelijk en/of geestelijk instorten. 

Mijn advies aan jou zou zijn: accepteer dat je het heel moeilijk hebt met het nieuws dat je vader niet meer beter wordt, dat verdriet mag er zijn. Maar probeer daarnaast ook te genieten van het feit dat hij er NU, op dit moment, nog wel is. Blijf de dingen die je al deed gewoon doen (dagelijks langsgaan) en overleg daarnaast met je ouders of er iets is dat je nu voor hen kunt doen. Helpen met praktische zaken, meedenken over regelzaken, je moeder ontlasten zodat die haar rust kan pakken, etc. Als ze niets weten kijk je zelf wat nodig/helpend is en stel je dat voor.

Je vader is er nu nog, dus gedachten over wat je hem nog wilt zeggen en hoe dat zou moeten kun je nu best nog eventjes parkeren. Al is het maar totdat de ergste schrik en emoties zijn gezakt. Probeer in het hier en nu te zijn met je aandacht en niet te ver vooruit te denken. Dat maakt je angstig en gestresst en levert niets positiefs op.

Als je merkt dat je zelf helemaal ontregelt van wat er nu gaande is met je vader (en je moeder) of je maakt je zulke grote zorgen om hen dat je dat niet aankan, overweeg om dan naar de huisarts te gaan en dit te bespreken. De huisarts denkt dan met je mee wat er nodig is en kan hulp voor jou (bv de poh ggz in de praktijk) en mogelijk ook voor je ouders (als zij dezelfde huisarts hebben) regelen. 

Heel veel sterkte!!

TO, dit is een enorm heftige tijd voor jou. Misschien wel de heftigste tijd in je leven. Toch kun je wellicht ook kracht halen uit de wirwar aan emoties die je nu hebt. En blijk je uiteindelijk ook sterker te zijn dan je denkt!
Toen mijn vader ernstig ziek was en overleed was ik ook heel verdrietig, maar eigenlijk ook dankbaar voor het verdriet, hoe raar dat ook klinkt. Het verdriet gaf aan hoe veel ik van m hield en hoeveel hij voor me betekend had. 
Toen mijn moeder al snel daarna Alzheimer bleek te hebben was dat bijna nog verdrietiger. Maar het bracht ook kracht naar boven, nu moest ik als volwassene zorgen dragen voor mijn moeder, zorgen dat ze op een fijne plek terecht kwam, zorgen dat ze zich veilig voelde, zorgen voor alle praktische zaken. Dit hele proces hoorde voor mij ook bij het 'volwassen worden'. 
Ik zou voor jou ook wensen dat je naast de wanhoop en t verdriet toch ook de kracht in jezelf kunt vinden om hier mee om te gaan, dwars door t verdriet heen je liefde voor je ouders te voelen en uit te stralen en om te zetten in iets 'moois'. En dan hoef je echt niet van alles te zeggen of te doen wat niet natuurlijk voelt voor jullie. Er zijn voor ze is genoeg!
Heel veel sterkte gewenst!

Ik ben inmiddels beide ouders verloren, dus ik herken veel van wat je schrijft. Wat ik ook bij andere reacties las: schrijf eventueel iets op een mooie kaart en zeg dat hij die later mag lezen, als je weer thuis bent. Dat haalt wat druk van het moment af.
Ook al had ik een prima band met mijn vader, ik heb nooit letterlijk gezegd: “Ik ben trots op jou” of “Blij dat je mijn vader bent.” Dat klinkt ook meteen zo zwaar alsof hij nu al bijna dood is ofzo. Maar wij waren wel van het knuffelen, dus dan sloeg ik mijn armen om hem heen. Misschien wil je ook iets van hem weten, van vroeger of iets recents. Maar zelfs als je daar de tijd voor hebt, blijf je altijd dingen vergeten te vragen. Dat is helemaal niet erg. Misschien is het fijn om samen fotoalbums te bekijken bijvoorbeeld?
Wat nu erbij komt, met je moeder die het zo moeilijk heeft, maakt het extra zwaar. Ik zou er vooral gewoon zijn. Ook al zit je moeder stil in de stoel, waarschijnlijk vol verdriet en in haar eigen gedachten. Je kunt haar dingen uit handen nemen: koken, opruimen, misschien een potje kaarten met je vader, contact houden met de huisarts, of in de tuin bezig zijn. Desnoods doe je daar ook af en toe iets voor jezelf. Maar gewoon er zoveel mogelijk zijn kan al steun geven, voor haar en voor je vader.
Het zal een zware tijd worden, maar weet dat je dit aankunt, en weet dat iedereen een keer zijn ouders zal verliezen en dat je daar echt uiteindelijk mee om kunt gaan, hoe naar dat ook is.

In dit soort dingen verschillen mensen enorm in behoefte. De vader van mijn beste vriendin is overleden toen wij rond de 30 waren en is daarvoor 5 jaar ziek geweest. De eerste jaren had hij weinig last en kon nog veel, maar het laatste jaar was enorme aftakeling. Zij gaf uit zichzelf weinig informatie/updates. Had ook niet zo veel behoefte aan contact of erover praten met andere mensen. Ik heb haar toen gezegd dat ik er graag voor haar wilde zijn en dat ze zelf mocht aangeven wat zij nodig had van mij. 
Ik heb er wel regelmatig naar gevraagd, maar ook weer niet elke week. Want ook al was vanaf het begin duidelijk dat haar vader niet te genezen was, de situatie was wel stabiel. En aan het einde ook heel lang 'stabiel slecht'. 

Ik zou duidelijk zijn in je verwachtingen. Gewoon vragen of mensen koffie willen drinken of wandelen omdat jij de behoefte hebt je verhaal kwijt te kunnen. Onuitgesproken verwachtingen eindigen 99% van de tijd in teleurstelling.

Wat is er nodig aan zorg en wat kun jij daarvan op je nemen? Zijn er andere mensen in de omgeving van je ouders die een deel op zich kunnen nemen? Ga anders praten met de huisarts en de gemeente om verlichting in de zorg. Of zoek mogelijkheden zoals maaltijden aan huis, iemand die af en toe komt schoonmaken, wijkverpleging etc. 
Helaas geen tips om je ouders beter te maken. 

Is dit iets wat je herkent van je moeder? Dat ze nogal extreem en dramatisch reageert op dingen? Ik vind het nogal wat dat je vader ongeneeslijk ziek is, maar je moeder nu alle zorg en aandacht 'opeist'. 
Eens met IMI-x2: ga dingen dóen: hulp organiseren, praten. En zorg dat niet alles alleen nog maar hierover gaat. Je partner en kinderen kunnen een fijne afleiding zijn: dus blijf vooral ook leuke dingen doen samen! 

Mini39 schreef op 22-03-2026 om 18:57:

nu wordt het nog lastiger. Mijn moeder is ingestort en kan het niet hendelen. Ze heeft zo'n hoofdpijnen die ondraaglijk zijn en kan niks verdragen, zit alleen nog in de stoel. Aantal jaren geleden is ze al een keer opgenomen geweest. Ik ben nu zo bang en weet het allemaal niet meer dit kan er niet ook nog eens bijkomen. Is dit voir iemand herkenbaar?

Ik begin te begrijpen waarom je zo van slag bent door het a.s. overlijden van je vader.
Kan het zijn dat zij vaker afhaakt bij moeilijke situaties? Je zegt ergens dat je ook nog een zus hebt. Kun je steun vinden bij haar, of hoe gaat zij ermee om? 

Voor mij is het behoorlijk herkenbaar - de hele situatie eigenlijk, wil ik online niet teveel over kwijt - en ik wil best met je praten via een pb. 

Ik denk dat praten niet zo heel erg belangrijk is, zeker niet als jullie het toch al niet gewend zijn. Wat valt er te zeggen? Een aangekondigd overlijden is vreselijk zwaar, dat is zo. Dat kun je uit en ten treure tegen elkaar zeggen, maar het wordt niet minder zwaar. 
Hoe gaat het nu met je vader? Weet je wat zijn levensverwachting is? Is hij fysiek nog in staat om iets te doen, bijvoorbeeld zorgen voor eten?
Ik ben ervan overtuigd dat er veel liefde ligt in een pan soep, een opgemaakt bed en een bloemetje op tafel. Dat zegt soms meer dan woorden kunnen zeggen. 

IMI-x2 schreef op 26-03-2026 om 08:36:

Als jullie niet gaan praten over de situatie rondom je vader, gaat dit niet goed komen. En als jullie uitvallen, wie is er dan voor je vader?

Kom uit de apathie en hup, aan het werk. Bel de huisarts, regel hulp. Niet alleen pillen en thuiszorg, maar vooral ook praten (met huisarts, poh of psycholoog), jullie alledrie.
Heb je voor jezelf die brief aan je vader al geschreven? Dat is waarschijnlijk best lastig, maar een heel goede manier om een beetje orde te scheppen in de chaos in je hoofd.

Ik vind dit een beetje makkelijk gezegd, want daar moeten de ouders van TO ook nog aan meewerken. TO zegt dat vader nogal op zichzelf is en dat ze 'nuchter' zijn - wat mij betreft een ander woord voor je niet kunnen/willen uiten. Zonder hier teveel willen uitweiden over mijn eigen privésituatie kan ik zeggen dat hulpverlening voor de ouders niet op gang komt als zij zelf niet willen. In dat geval kan TO alleen nog hulp zoeken voor zichzelf - en dus niet voor haar ouders. 

(En dan heb ik de ervaring dat wachten op beschikbaarheid van poh of ggz voor jezelf érg lang duurt en je moet boffen met een netwerk dat bekend is met therapeuten en het vinden van vergoede zorg op korte termijn).