Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Dat spijt me te horen.
Ik denk dat als jouw moeder onder goede zorg is ( ga in contact via de huisarts met de vorige behandelaar. Het duurde toen even, maar ze is zo opgeknapt toen! ) dat het jou ook lucht gaat geven.
De tijd die er nu is, "moet" voor je vader zijn, om hem te ondersteunen. Daarna zijn je moeder en jij aan de beurt.
Huilen is helend, maar als het verlammend werkt, kun je je jezelf daar in begrenzen. Jij vast beter dan je moeder.
Wat ik deed was :
-het gevoel er laten zijn
-accepteren: ik bén verdrietig en dat is prima en een normale reactie op een abnormale gebeurtenis
-ik mag een kwartier huilen en dan ga ik een kop koffie maken. Ben je buiten als het je overvalt? Zeg dan: ik mag 3 straten huilen, daarna is het klaar.
- zeg: ik buig, maar ik breek niet. Ik kan dit. Het hoeft niet makkelijk te zijn, ik kan moeilijke dingen doen
-je kunt dit, we gaan er bijna allemaal meerdere keren doorheen. Je kunt dit. Je lijf is gebouwd om te overleven.
Huilen houdt altijd ook weer op. Niemand huilt 24 uur per dag weken achter elkaar. Ik heb mijn moeder en schoonmoeder verloren en mijn vader zit in een verpleeghuis. Als ik verdriet heb, huil ik gewoon en als ik uitgehuild ben ga ik weer wat anders doen.
Je denkt dat je straks niet zonder ze kunt leven, maar dat kun je wel en dat ga je dan ook doen. Als je moeder goed wordt geholpen, dan overlijdt je vader en zijn jullie er nog. Het is niet fijn dat jullie hem dan moeten missen, maar het is niet anders en dan maak je er het beste van.
Het is heel naar wat je meemaakt. Natuurlijk is het zo dat de meeste mensen meemaken dat hun ouders overlijden. Maar voor veel mensen is dat ook wel een nare ervaring. Het kan een heel heftige en stressvolle periode zijn, het ziekteproces van je vader en dan nu die crisis van je moeder er overheen. Als je het niet trekt, zou ik een paar dagen verlof nemen of me ziek melden. Maar niet te lang, want de structuur van je werk kan je ook helpen om op de been te blijven.
Even over werken.
Ik heb zelf een ziekbed en sterfgeval in mijn zeer directe omgeving gehad en heb vrijwel de gehele periode doorgewerkt (alleen in de laatste fase niet, omdat ik zorg moest verlenen), na het overlijden ben ik ook heel snel weer begonnen. Dat was omdat dat voor mijzelf (en trouwens ook voor mijn omgeving) beter was. De hele dag thuis zitten met niks anders om aan te denken dan ziekte, dood en rouw, daar knapt een mens niet van op.
Ik kon dat doen, omdat ik een ontzettend soepele werkgever en heel aardige collega's heb, en werk heb dat ik heel erg naar eigen inzicht kan verrichten. Dus ik was binnen een week na de uitvaart weer voltijds op het werk aanwezig, maar dat wil niet zeggen dat ik voltijds productief was. In mijn werk kan dat, en voor mij werkte dat goed (voor mijn werkgever ook, half werk is altijd nog meer dan helemaal geen werk).
Als je werk hebt met weinig 'regelmogelijkheden' kan dat anders liggen. Als je chirurg bent, of trambestuurder, dan kan je niet even een half uurtje afdwalen, want dan gebeuren er ongelukken. Dan is "voltijds aanwezig maar maar half productief" niet echt een optie.
Ik zou nadenken over wat je wel aan werk kunt doen. Heb je werk met veel mogelijkheden voor eigen invulling? Ga gewoon naar je werk en vraag begrip van je collega's dat er op sommige momenten minder uit je handen komt. En anders kan je misschien kijken of je ander werk kan doen bij je werkgever, of een deel van je eigen taken wel kan doen en andere taken niet. Maar probeer je gewone dingen wel zoveel mogelijk te blijven doen, dat verzet de zinnen, je hoort ook nog eens wat anders dan narigheid, en dat is beter voor je geestelijke gezondheid.
En voor je vader lijkt het me ook wel plezieriger, eerlijk gezegd, dat niet iedereen de hele tijd maar om hem heen loopt te huilen de hele dag. Natuurlijk mag het verdriet er zijn, en worden geuit, maar niet 24/7, 7 dagen per week, dat is niet vol te houden.
ik snap jullie en lees alles. Ik kan niet oceral op reageren. Wat ik nu niet aan kan is dat mijn moeder zoveel pijn heeft en niet meer wilt leven en dit in een paar weken tijd. Het is zo'n proces van jaren geweest en ik zie dit nu heel moeilijk in en denk dat ze hier niet uitkomt. Ik weet dat het eerder wel is gelukt, maar nu zitten we in andere omstandigheden. Nu zitten we al dat er iets moet gebeuren omdat dit zo niet kan. Dus dadelijk ook nog alletwee het huis uit terwijl mijn vader zo graag wilt blijven.
Waarom ik zo reageer is dat ik inderdaad veel op ze heb geleund, waarom weet ik niet. Ik vond het altijd zo fijn bij ze en verveelde me snel en ging dan weer naar hun. Ik kon altijd bij ze terecht.
Die pijn herkennen sommige dan wel, maar dat is toch ondraagelijk? Soms zakt het wel weer wat, maar ik.kan er niks aan doen dat het zo sterk is dat verdriet. (Bij mijn vader ben ik ook niet aan het huilen.)
Misschien is het toch een goed idee voor jou om een psycholoog te raadplegen op dit punt en niet alleen de praktijkondersteuner. Het lijkt erop dat je niet goed bent losgekomen van je ouders. Slaat 39 in je nickname op je leeftijd trouwens?
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 08:08:
ik snap jullie en lees alles. Ik kan niet oceral op reageren. Wat ik nu niet aan kan is dat mijn moeder zoveel pijn heeft en niet meer wilt leven en dit in een paar weken tijd. Het is zo'n proces van jaren geweest en ik zie dit nu heel moeilijk in en denk dat ze hier niet uitkomt. Ik weet dat het eerder wel is gelukt, maar nu zitten we in andere omstandigheden. Nu zitten we al dat er iets moet gebeuren omdat dit zo niet kan. Dus dadelijk ook nog alletwee het huis uit terwijl mijn vader zo graag wilt blijven.
Waarom ik zo reageer is dat ik inderdaad veel op ze heb geleund, waarom weet ik niet. Ik vond het altijd zo fijn bij ze en verveelde me snel en ging dan weer naar hun. Ik kon altijd bij ze terecht.
Die pijn herkennen sommige dan wel, maar dat is toch ondraagelijk? Soms zakt het wel weer wat, maar ik.kan er niks aan doen dat het zo sterk is dat verdriet. (Bij mijn vader ben ik ook niet aan het huilen.)
Je kan wel blijven roepen dat je het niet aankan, dat je niet meer kan werken en vragen blijven stellen hier over dat het toch ondragelijk is maar je leest en weet ook dat iedereen hier een keer in zijn leven mee te maken krijgt. Je bent in die zin niet de enige die dit meemaakt.
Kennelijk voel jij dit zo intens dat je je innerlijke stem niet aanspreekt die zegt " ik kan dit, ik kan hiermee gaan leren dealen, ik kom hier wel doorheen".
Dat zal je echt zelf moeten gaan doen. En daar zul je voor jezelf de juiste hulp bij moeten gaan zoeken.
dat weet ik dat ik het zelf moet doen. En hulp heb ik al, alleen duurt dat allemaal zo lang. Uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen, niemand neemt het verdriet weg.
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 09:40:
dat weet ik dat ik het zelf moet doen. En hulp heb ik al, alleen duurt dat allemaal zo lang. Uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen, niemand neemt het verdriet weg.
Accepteer dat dit niet met 1 huilbui over is. Het is een heel proces wat tijd kost waar je doorheen gaat.
Schrijf op een briefje " ik kan dit, ik kom hier wel doorheen, weet nog niet helemaal hoe maar ik kom er wel doorheen" en plak dit op je badkamerspiegel zodat je dit elke dag ziet en leest.
Toen mijn vader steeds slechter werd zei mijn broer ook wel eens tegen mij 'ik kan dit niet, word gek al pa overlijdt hoor'...en na zijn dood zei hij dat ook nog wel eens tegen mij. Dat hij niet had verwacht dat hij niet 'gek' was geworden.
Laat het maar over je heen komen. Ik merkte dat ik erg in de regelstand sprong. Ik vond het fijn om alles goed te regelen voor iedereen. (uitvaartondernemer bellen en dat soort zaken) en andere familieleden gingen de hele tijd eten regelen voor iedereen die langskwam. Ik moest als enige verre familie telefonisch gaan inlichten omdat niemand dat durfde (nee, ik wèl zeker, maar toch lukt het allemaal) en ik zat voorheen ook echt iedere week bij mijn ouders. Gewoon omdat ik ze zo leuk en gezellig vond. Achteraf ben ik blij dat ik daar altijd zo veel was, mooie herinneringen.
Toen mijn vader overleed stortte mijn moeder niet in maar het was wel een soort verlammend voor haar, wij hebben meer geregeld dan zij zelf deed, het is ook heel wat voor iedereen.
Maar nogmaals, ik denk dat je in je hoofd een nieuwe stem zou moeten proberen te programmeren, die zegt "ik kan dit, ik mag verdrietig zijn, iedereen is verdrietig bij een overlijden en ook heel veel mensen zullen gedachten hebben van 'dit kan ik niet aan'... en toch je kan dat gewoon"
Ik heb gesproken bij de uitvaarten van mijn ouders (en ik ben enorm verlegen en had er echt zo'n spanning over, en het verbaasde me dat het zo goed ging en hoe fijn ik me voelde dat ik het tóch gedaan had)
Dus ja, samenvattend. Alle gevoelens mogen er zijn, praat hier van je af, vraag hulp voor bij je ouders thuis, familieleden of desnoods een beste vriendin van jou die je helpen kan, je komt er echt doorheen. Het is denk ik al goed dat je erover praat.
Iedereen reageert anders op het overlijden van ouders en andere naaste familieleden. Het verdriet erover mag er zeker zijn en geuit worden. En wat meerdere mensen hierboven ook al schreven, je kan meer aan dan je zelf denkt. Bij de uitvaart van mijn vader heeft mijn zus een gedicht voorgelezen, ze had nooit verwacht dit te kunnen en ook mijn zoon heeft iets voorgedragen. Beiden deden dit weer tijdens de crematie van mijn moeder, afgelopen jaar. En ieder regelde hetgene waar hij/zij goed in was, we kijken er met een goed gevoel op terug, al is het gemis er uiteraard nog wel.
mijn ouders kunnen nu niet meer alleen blijven, al een aantal keren gevallen. We moeten dit zelf op gaan lossen, dus om de beurt slapen ofzo. Ik heb gekeken naar particuliere nachthulp, kosten 16000 p/m. Thuishulp kan niet komen in de nacht. Heeft iemand nog enig idee hoe dit een beetje op te kunnen vangen? Is er nog ergens hulp te krijgen in dit geval wat we nog niet weten?
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 14:07:
mijn ouders kunnen nu niet meer alleen blijven, al een aantal keren gevallen. We moeten dit zelf op gaan lossen, dus om de beurt slapen ofzo. Ik heb gekeken naar particuliere nachthulp, kosten 16000 p/m. Thuishulp kan niet komen in de nacht. Heeft iemand nog enig idee hoe dit een beetje op te kunnen vangen? Is er nog ergens hulp te krijgen in dit geval wat we nog niet weten?
Misschien navragen bij de huisarts of praktijkondersteuner? Bij mijn vader kwam destijds 1 nacht iemand van de Buurtzorg (doen ze normaal gesproken nooit) en voor de nacht erna was iemand anders geregeld, via hen, maar dat was niet meer nodig. Dus ik denk daardoor dat er nog mogelijkheden moeten zijn maar dat kan per regio verschillend zijn.
hebben we gesprek voor gehad, is er niet. Alleen in de laatste fase
Ik was ook kapot van verdriet toen mn moeder haar diagnose en prognose kreeg hoor. Ik ben wel iemand die dan gaat handelen. Mn moeder en man (gelukkig) ook. Het lijkt me voor jou wel lastig dat je ouders ook lamgeslagen zijn. Hoewel dat op zich wel een begrijpelijke reactie is, en op zich ook niet erg,hetzij tijdelijk. Misschien moeten jullie het er gewoon even laten zijn? Bijvoorbeeld een week? Even alles laten bezinken, en verdrietig zijn. Ik weet niet of dat lukt met de onrust die nu heerst,ook met je moeder. Maar probeer het "wat moet/kan ik doen" even te parkeren.
En dan komen dingen Misschien vanzelf, al dan niet vanuit je vader/ouders zelf.
Maar het leven gaat wel door. En bij het niet trekken vroeg ik mezelf af: wat gebeurd er als ik het niet trek? Nou, niks eigenlijk. Ik ben er nog, alles doet het nog. Ik ben blijven werken, maar mn baas wist wat er speelde en dat er niet altijd even veel uit mn handen kwam. En dat was oké.
Wij gingen eerst nog wat dingen doen die mn moeder graag wilde, en daarna ging ze zelf haar uitvaart regelen. Waar wij bij hielpen. De uitvaartonderneming is ookal heel vroeg betrokken, zeker een jaar voor ze overleed. Uren heeft ze met hen gepraat, dat vond ze heel fijn, en wij voelden ons ook gesteund.
Ik zag vreselijk op tegen het moment dat ze zou overlijden, dat vloog me vreselijk aan. Hoofdpijnen ,gespannen nek. Van de huisarts kreeg ik een kalmerend middel. Achteraf vond ik die periode zwaarder dan na het overlijden. Toen kwam er rust. Ik mis haar wel natuurlijk, maar het heeft een plek.
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 14:38:
hebben we gesprek voor gehad, is er niet. Alleen in de laatste fase
Dat is nonsens. Sorry dat ik het zo bot zeg, maar er is echt veel mogelijk aan ondersteuning. Er is desnoods 24-uurs thuiszorg. Terug naar de huisarts! Is dit dezelfde als uit je vorige draadje, over je moeder? Daar hadden jullie destijds toch ook weinig aan? Dan zou ik nu alsnog op zoek gaan naar een andere (betere) huisarts.
Ja, het is een hoop werk voor een huisarts om van alles te regelen, en soms moet hzij de regels een beetje buigen, maar er is echt wel veel mogelijk. Neem ook (zelf) contact op met de gemeente voor huishoudelijke hulp via de WMO. Zorg dat je zelf aanwezig bent bij het gesprek, dan kun je met de vertegenwoordiger van de gemeente ook kijken wat er vanuit de gemeente opgestart kan worden. Dat kan ook dagbesteding of een maatje voor je vader zijn, ik noem maar wat. Maar dat er niks kan tot hij gaat overlijden is echt gewoon niet waar.
Ik snap dat het allemaal heel zwaar is, maar je moet echt je eigen boosheid, kracht, energie of hoe je het ook maar noemen wil, in gaan zetten om dingen te regelen. Verdriet kan je nog jaren hebben, maar er moet NU actie ondernomen worden.
Sterkte hoor.
