Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Mini39 schreef op 25-05-2026 om 16:48:
mijn vader is helaas overleden en zaterdag hebben we de uitvaart gehad, heel verdrietig. Kan er moeilijk mee omgaan.
Hoe kan ik dit nu het beste aanpakken met mijn werk, wanneer gingen jullie weer werken voor degene dit heeft meegemaakt? Ik merk dat ik er enorm tegenop zie.
Gecondoleerd, Mini. Mijn vader is onlangs overleden. Ik heb daarna nog ruim een maand niet gewerkt. Ik kon onbetaald verlof opnemen.
maar in hoeverre kan ik bepalen om een paar weken een paar uur of halve dagen te gaan werken?
IMI-x2 schreef op 25-05-2026 om 17:16:
[..]
Gecondoleerd, Mini. Mijn vader is onlangs overleden. Ik heb daarna nog ruim een maand niet gewerkt. Ik kon onbetaald verlof opnemen.
En had je het nodig. Vond je het fijn?
Mini39 schreef op 25-05-2026 om 17:17:
[..]
En had je het nodig. Vond je het fijn?
Wat is nodig? Het was goed om even de tijd te nemen om het besef dat hij er niet meer was, wat te laten landen. Toen ik weer ging werken, was ik al een stuk minder wiebelig dan een maand daarvoor. Het blijft lastig om "over te gaan tot de orde van de dag", maar het moet op een gegeven moment gewoon wel gebeuren.
Mini39 schreef op 25-05-2026 om 17:16:
maar in hoeverre kan ik bepalen om een paar weken een paar uur of halve dagen te gaan werken?
Vraag eens aan HR of er regelingen zijn. Zo niet, overleg eens met je huisarts.
Mini39 schreef op 25-05-2026 om 17:16:
maar in hoeverre kan ik bepalen om een paar weken een paar uur of halve dagen te gaan werken?
Gecondoleerd!
M.b.t je vraag: kan je dat niet gewoon overleggen met je werkgever of leidinggevende? Zij zijn er natuurlijk ook bij gebaat dat je niet langdurig uitvalt, dus zullen vast met je willen meedenken.
Mijn vader overleed op maandag. Zaterdag begrafenis, maandag daarop weer aan t werk, voor mij meestal 6 uur/dag. De tussenliggende week dus vrij van mijn werk, alles rond de begrafenis kunnen regelen terwijl ik grootste deel van de tijd bij mn moeder was, ca 2 uur rijden van thuis. Was n hectische maar mooie week
gecondoleerd Mini en heel veel sterkte gewenst 🌹
Helaas bestaat er geen standaard handleiding voor rouw, dus probeer vooral met je werkgever tot een compromis te komen die voor beide werkt.
Gecondoleerd Mini39, wat een rare tijd is het nu hè. Eerst al in de tijd dat je vader ziek was, tussen overlijden en de uitvaart is ook zo raar.
Mijn moeder is onlangs ook overleden en eerlijk, ik was blij om weer te gaan werken. Weer een beetje ritme krijgen. En natuurlijk zijn er ook nog wel wat tranen gevallen, maar ookal was ik 3 weken later begonnen dan waren ze nog wel gevallen. Maar het belangrijkste is hoe het voor jou voelt.
Gecondoleerd Mini,
Jij bepaalt in overleg met je leidinggevende wanneer je weer aan het werk kunt gaan. Dat is voor iedereen anders, dus jij moet bepalen wat voor jou het beste is.
Mijn vader is in januari overleden. Hij is op een zaterdag begraven. Ik moest eigenlijk de zondag er na werken maar die heb ik vrij gekregen. Maandag ben ik weer aan het werk gegaan. Voor mij was de afleiding van het werk juist fijn. Maar iedereen is anders, dus doe waar jij je goed bij voelt.
Ook van mij gecondoleerd Mini. Je hebt heel wat achter de rug, dus het is logisch dat je rust nodig hebt. Als je niet in staat bent om te werken, kun je je natuurlijk altijd ziek melden. Het doet er daarbij niet echt toe wat jouw werkgever daarvan vindt. Er zijn wat dat betreft geen vaste regels. Als werken voor jou vanwege stress of vermoeidheid als een te grote belasting voelt, dan is dit wellicht een goede optie.
Gecondoleerd Mini en veel sterkte met je moeder ook. Hoe is zij eronder?
Volgens mij is er geen norm hoe lang je vrij neemt/ziek meldt na het overlijden van een naaste, is dat belangrijk ook? Ik kan me ook zo voorstellen dat het nogal uitmaakt wat voor werk je doet: voor de klas wil je echt niet in tranen uitbarsten en emotioneel wiebelig zijn, maar bij een baan als postbode of vrachtwagenchauffeur lijkt me dat alweer minder een probleem bijvoorbeeld.
Gecondoleerd Mini.
Je kunt er moeilijk mee omgaan. Dat is normaal. Hopelijk heb je goed contact met vrienden en familie. Bijf je gevoelens toelaten. Anders kan je vast komen te zitten. Misschien kun je de podcast luisteren met Manu Keirse, een Vlaamse rouw expert? Dat hielp mij. Neem je eigen ruimte, ook op werk, als dat kan. Zou open en duidelijk aangeven bij je manager wat je nodig hebt. Meer flexibele uren, meer thuis, wat goed voelt.
Het beste, lief zijn voor jezelf, perfect bestaat niet
ik vind het heel.pittig, heel veel moeilijke momenten. Bijna de hele dag door ben ik er toch wel aan mijn vader aan het denken. Het blijft altijd nog onwerkelijk, kan het nog steeds niet geloven. Die momenten komen nooit meer terug, wat voelde ik me altijd fijn bij ze, bijna bij niemand anders heb ik dat gevoel. Al kwam ik er maar een uurtje binnen wandelen. Het "nooit" meer voelt zo zwaar. Ik weet gewoon niet goed hoe mee om te gaan, huil elke dag nog wel, soms een dagje niet. Ik kan bijna niet in de avond op de bank gaan zitten, dan ga ik maar weer fietsen of terras, lopen of wat dan ook..want wat voel ik me eenzaam en leeg op de bank, terwijl mijn man naast me zit...Die pijn, gaat dat weg? En wat hielp bij jullie?
Ik heb wel eens ergens gelezen over rouw over een geliefde, dat je ´het gat´, de lege plek die je voelt de lege plek moet laten. Als je er in gedachten bent doet het pijn. Je keer er steeds terug en moet accepteren dat het steeds weer pijn doet. Wat je daarbij mag bedenken is dat het met liefde voor die persoon te maken heeft. Het lost het daarmee natuurlijk helemaal niet op. Maar het geeft er dan meer betekenis aan voor jezelf.
Wat kan helpen misschien, als je bedenkt dat het dan maar moet blijven die lege plek die pijn zal blijven doen, dat je dat accepteert, dat je er dan makkelijk ook wel eens van kan weg bewegen.
Mijn vader is 3 weken geleden helaas ook overleden, 6 maanden na zijn diagnose slokdarmkanker 😢💔
Nog steeds zit ik vooral in de regelmodus mbt mijn moeder, contracten op haar naam zetten, auto overschrijven etc.
In deze weken voel(de) ik me vooral geleefd, al hebben er genoeg tranen gevloeid inmiddels. Ik ben 7 maanden geleden verhuisd naar een appartement naast mijn ouders, aan de ene kant fijn nu voor mijn moeder, maar voor mij iets lastiger qua afstand nemen. Niet dat ik bewust afstand wil nemen, maar ik ben nu eenmaal met periodes heel graag alleen.
Ik heb nog steeds iedere minuut vd dag het gevoel dat mijn vader ff om het hoekje komt kijken bij mijn dakterras of dat ik hem zie als ik even bij mn moeder binnenloop om te checken hoe het met haar gaat of haar eten breng. Vrij logisch lijkt mij, het is allemaal nog zo vers en rauw…..
Toch voel ik vooral ook veel opluchting, hij heeft de laatste maand van zijn leven echt mensonterend geleden, dát vond ik serieus het allerzwaarst. Ben zo blij dat hij nu niet meer lijdt en ik merk dat dat mijn verdriet wat verzacht op dit moment.
En verder heeft het, heel cliché, gewoon tijd nodig, want ik mis hem enorm. En ben vooral erg dankbaar dat ik hem zo lang in mijn leven heb mógen hebben ❤️
