Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Hoe gaat het deze week met jou en je ouders?
slecht, hetzelfde eigenlijk. We zijn wel.oo zoek naar meer hulp.
Heeft er iemand hier ervaring met het plaatsen van trapliften? Zou je me dan aub een pb willen doen?
Mini39 schreef op 03-04-2026 om 18:25:
slecht, hetzelfde eigenlijk. We zijn wel.oo zoek naar meer hulp.
Heeft er iemand hier ervaring met het plaatsen van trapliften? Zou je me dan aub een pb willen doen?
Ja hier, maar zelf gekocht, dus weet niet of je dat zoekt.
Je kunt soms via de wmo in aanmerking komen voor een traplift. Dat kun je navragen. Een traplift kan behoorlijk prijzig zijn als je die zelf moet aanschaffen. Als je vader echt terminaal is en je moeder geen traplift nodig heeft, dan kan het wel zijn dat je deze maar heel kort kan gebruiken. Kun je niet een bed beneden neerzetten? Je kunt via de hulpmiddelenbanken zoals medipoint en vegro een hooglaag bed lenen.
dat is al geregeld.
Is hier toevallig iemand ggz verpleegkundige die ik een pb mag sturen?
ik zit er nu en heb de koptelefoon opgezet en kijk op de computer tv. Ik hoor haar op de achtergrond praten dat het zo niet gaat en dat ze het niet uithoudt. Ik voel me enorm schuldig zo, maar ik hou het niet vol.
Mini39 schreef op 04-04-2026 om 19:14:
ik zit er nu en heb de koptelefoon opgezet en kijk op de computer tv. Ik hoor haar op de achtergrond praten dat het zo niet gaat en dat ze het niet uithoudt. Ik voel me enorm schuldig zo, maar ik hou het niet vol.
Mini, als de koptelefoon jou helpt om het te verdragen en niet om te vallen, zeker gebruiken.
Dat jij niet omvalt is de hoogste prioriteit nu. Anders kan je niet eens voor je moeder en vader zorgen.
Je doet het goed!
Ik heb meegelezen. Maakte me in het begin wel zorgen om je emoties, maar heb gezien dat je in de actiestand gekomen bent. Je leest volgens mij alle berichten met tips goed en gaat er achteraan. Petje af!
Hou vol. Zorg goed voor jezelf. Dan kan je ook het beste voor je ouders zorgen.
En een schuldgevoel is naar, maar doe het toch ondanks je schuldgevoel. Je zult zien dat je dat schuldgevoel beter kunt verdragen dan je misschien denkt. Echt, het lukt je wel. Je kunt niet anders om overeind te blijven. Veel sterkte.
ik doe het wel, maar het is eigenlijk ook ondraaglijk. Ik hoor het wel door de koptelefoon heen, maar ik was denk ik anders de avond niet doorgekomen. Maar het is zo zielig, ze heeft zoveel pijn. En niemand kan helpen. Ik vind het onmenselijk.
Mini39 schreef op 04-04-2026 om 21:02:
ik doe het wel, maar het is eigenlijk ook ondraaglijk. Ik hoor het wel door de koptelefoon heen, maar ik was denk ik anders de avond niet doorgekomen. Maar het is zo zielig, ze heeft zoveel pijn. En niemand kan helpen. Ik vind het onmenselijk.
Het is zeker ontzettend moeilijk om te zien dat ze zoveel pijn heeft, veel sterkte.
ze wilt niet meer het bed uit. Zijn we nog verder van huis als ze in bed blijft liggen. Ik weet het niet meer.
Maar heel even: je moeder klaagt aan een stuk door over ondraaglijke pijnen, jij gaat erbij zitten met een noisecancelling apparaat op je hoofd omdat je het anders niet trekt. Is dat geen reden om de crisisdienst te bellen? Of desnoods 112?
en wat denk je dat zij doen? Huisarts heeft al gezegd ze niks kunnen doen. Ik ben het met je eens hoor, het is niet om aan te zien en toe te kijken, maar dat roep ik al de hele tijd. En ggz is al hele week geweest en doen verder ook niks alleen paar stappen lopen, wat helemaal niet gaat. Die koptelefoon is bij mij ook geen oplossing, want heb de hele nacht dat beeld (en dat geroep door koptelefoon heen) van haar gezicht in mijn hoofd en dat ik "rustig" tv aan het kijken ben en haar negeer.
Drukte je moeder (ongewild) vroeger ook altijd een stempel op het gezin? Zal dat nu ook meespelen hoe jij, je zus en vader reageren op haar?
nee, niet dat ik weet. Maar hoe bedoel.je hoe wij op haar reageren? Hoe zou jij reageren dan?
Ik bedoel het zo dat als ze vroeger ook last had van pijnen en dat steeds hardop liet weten dan zoek je als kind en als partner een manier om daar mee om te gaan. Er ontstaat dan een bepaalde dynamiek die misschien niet altijd helpend is.
Hoe ik zou reageren? Ik zou mij terugtrekken want dat was voor mij de manier om met moeilijk gedrag van mijn ouder om te gaan. Ik heb pas later geleerd om grenzen aan te geven en mezelf emotioneel te beschermen maar daar heb ik dus wel heel wat sessies bij de psycholoog voor gehad
