Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
ach keraje, gecondoleerd. Inderdaad je wil niemand zo zien lijden, nu heeft je vader rust. Dat herken ik ook.
Maar de pijn dat het nooit meet zo is als eerst, het binnen lopen, hem.in de stoel zien zitten, nooit meer op vakantie, gewoon daar lekker zitten is weg en komt nooit meer terug, dat voelt enorm zwaar, bij hun had ik mijn beste gevoel. De mooite herrinneringen liggen daar.
ik voel me gewoon heel leeg, zie alles zwaar. De hele dag wil ik iets doen om me beter te voelen. Als ik wakker wordt voel ik me al ellendig en weet ik niet wat ik moet doen. Kersje heb jij dat ook?
Mini39 schreef op 27-06-2026 om 09:30:
ik voel me gewoon heel leeg, zie alles zwaar. De hele dag wil ik iets doen om me beter te voelen. Als ik wakker wordt voel ik me al ellendig en weet ik niet wat ik moet doen. Kersje heb jij dat ook?
Ben je al voor jezelf bij de huisarts geweest?
Mini39 schreef op 27-06-2026 om 09:30:
ik voel me gewoon heel leeg, zie alles zwaar. De hele dag wil ik iets doen om me beter te voelen. Als ik wakker wordt voel ik me al ellendig en weet ik niet wat ik moet doen. Kersje heb jij dat ook?
Nee, zo ervaar ik het niet. Natuurlijk ben ik heel verdrietig en ga ik mijn vader enorm missen, maar laat het verdriet en de rouw ook gewoon toe, ontloop het niet.
Hij zit de hele dag wel in mijn hoofd, maar ben vooral ook dankbaar dat ik hem zo lang in mijn leven heb mogen hebben.
Ik ben gelukkig vrij positief ingesteld, mijn glas is altijd halfvol, dus dat helpt er waarschijnlijk wel aan bij.
Ysenda schreef op 27-06-2026 om 10:54:
[..]
Ben je al voor jezelf bij de huisarts geweest?
Nee, want dan zou ze de praktijkondersteuner of medicatie voorstellen. Het is pas 5 weken geleden, dus medicatie wil ik niet. Psycholoog ben ik al bij en ook een soort coach. Uiiteindelijk iunnen zij ook niks. Wandelen, gedachte verzetten, verdriet toelaten enz dat weet ik allemaal wel.
Kersje schreef op 27-06-2026 om 11:08:
[..]
Nee, zo ervaar ik het niet. Natuurlijk ben ik heel verdrietig en ga ik mijn vader enorm missen, maar laat het verdriet en de rouw ook gewoon toe, ontloop het niet.
Hij zit de hele dag wel in mijn hoofd, maar ben vooral ook dankbaar dat ik hem zo lang in mijn leven heb mogen hebben.
Ik ben gelukkig vrij positief ingesteld, mijn glas is altijd halfvol, dus dat helpt er waarschijnlijk wel aan bij.
Fijn dat je dat hebt kersje...Dat positieve heb ik helaas niet zo zeer, die tijden die ik altijd met ze gehad heb krijg ik nooit meer terug.Bij mij is het natuurlijk ook nog wel zo dat ik heel erg met mijn moeder zit.
Mini39 schreef op 27-06-2026 om 13:21:
[..]
Fijn dat je dat hebt kersje...Dat positieve heb ik helaas niet zo zeer, die tijden die ik altijd met ze gehad heb krijg ik nooit meer terug.Bij mij is het natuurlijk ook nog wel zo dat ik heel erg met mijn moeder zit.
Ben zelf inderdaad ook wel blij met mijn positieve instelling, juist ook omdat ik al bijna 7 jaar zelf ongeneeslijk ziek ben door dezelfde k-ziekte.
Kersje schreef op 27-06-2026 om 15:49: [..] Ben zelf inderdaad ook wel blij met mijn positieve instelling, juist ook omdat ik al bijna 7 jaar zelf ongeneeslijk ziek ben door dezelfde k-ziekte.
Gecondoleerd met het verlies van je vader en veel sterkte.
Mini39 schreef op 27-06-2026 om 13:19:
[..]
Nee, want dan zou ze de praktijkondersteuner of medicatie voorstellen. Het is pas 5 weken geleden, dus medicatie wil ik niet. Psycholoog ben ik al bij en ook een soort coach. Uiiteindelijk iunnen zij ook niks. Wandelen, gedachte verzetten, verdriet toelaten enz dat weet ik allemaal wel.
Het is niet pas 5 weken, het is je algehele beeld van reageren al vanaf het begin.
Misschien is een lage dosering medicatie juist wel wat je nodig hebt.
je bedoeld dat ik te heftig reageer hierop? Ik weet ook niet wat normaal is en wat niet. Volgens mij las ik hier ook iemand die haar vader had verloren en er ook zoveel moeite mee had. Ben gewoon heel veel bij mijn ouders geweest en met mijn moeder is het ook nog crisis. Mijn psycholoog zegt dat dit erbij hoort dat ik me zo voel en dat ik niet had kunnen verwachten dat het nu al beter gaat, dit heeft tijd nodig. Zij zegt dat ik geen medicatie nodig heb.
Been there. Realiseer je dat je in een rouw proces zit (al voor overlijden begonnen). En dat helen tijd nodig heeft. Wat mij hielp en ook een bewezen methode is, is jezelf toestaan om elke dag 15 minuten vol je verdriet en gedachtes aan je vader toe te laten. Heel bewust. Huil. Voel. Denk. En daarna je leven leiden en veel dingen doen. Vooral ook nieuwe dingen. Stap voor stap zul je merken dat de intensiteit van het verlies, afneemt.
Geef het tijd.
Xxx
Mini39,
Krachtig dat je je open opstelt op dit forum. En dat je een psycholoog hebt gezocht. Je krijgt hier veel adviezen waar je over na kunt denken. Mensen kunnen zich alleen vergissen, want ze kennen jou en je situatie niet. Hou het overzichtelijk, zou ik willen zeggen.
Het rouwen is persoonlijk en per situatie anders. Ga uit van eigen kracht.
Ik kwam laatst tegen dat het lichaam ook aandacht nodig heeft. Ademhalingsoefeningen kan bijvoorbeeld helpen om spanning te ontladen. Hoop dat het verdriet met de tijd dragelijker wordt. Het is een normale menselijke reactie, geen ziekte… Check Manu Keirse zijn podcasts!
Mini39 schreef op 27-06-2026 om 09:30:
ik voel me gewoon heel leeg, zie alles zwaar. De hele dag wil ik iets doen om me beter te voelen. Als ik wakker wordt voel ik me al ellendig en weet ik niet wat ik moet doen.
Is schrijven iets voor jou? Bv de dag beginnen met je gevoel op te schrijven,verdriet,gemis,herinneringen, geuren,plaatsen,ervaringen het maakt niet uit wat. Focus je daarna op een andere taak,andere bezigheden van de dag en gun jezelf later op de dag nog een moment om te schrijven. Zo zou je jezelf een beetje kunnen "trainen" bewust met je verdriet/gemis om te gaan maar ook wat meer bewuster met de andere bezigheden van alle dag. Misschien maakt dat het wat minder zwaar voor je.
ik zal.het eens proberen linn, wie weet kan dat helpen.
Ik ben het even kwijt, maar heb je zelf een gezin Mini? Hoe veel verdriet ik ook had, ik had nooit de ruimte om daar erg mee bezig te zijn met een gezin, baan, hond, sporten en een sociaal leven. Natuurlijk is het belangrijk om de tijd te nemen om te rouwen, maar dat hoeft niet elke dag de hele dag. Geef jezelf elke dag een beperkte periode de tijd om te rouwen. Huil, schreeuw, stomp in een kussen, en daarna raap je jezelf weer bij elkaar en ga je door met je leven.
Volgens mij heb je dat advies destijds ook al van iemand gehad mbt je moeder. Ja, het is heel naar voor haar dat het zo slecht met haar gaat, maar het is niet jouw taak om 24/7 voor haar te zorgen of bij haar te zijn. Ze is een volwassen vrouw, die voor zichzelf moet zorgen. En dat geldt ook voor jou. Ik heb het idee dat jij dat nooit geleerd hebt, als een volwassen vrouw je eigen leven leiden. Te vergroeid met je ouders om gezond los te komen. Om te leren je eigen verdriet te dragen. Begrijp me goed, dat is geen verwijt, maar het lijkt me wel goed om je daarvan bewust te zijn en eraan te werken.
Misschien iets om met je psycholoog te bespreken?
Verder kan ook ik je Manu Keirse aanraden. Zowel de podcasts als zijn boeken.
Heel veel sterkte, je hebt het echt zwaar. En daarom gun ik je zo dat je los kan komen, echt volwassen worden en daarmee je emoties beter leert handelen.
