Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Het kan wel zijn dat hij echt zo rustig is. Dat weet je zelf het beste denk ik, jij kent hem al je hele leven.
Maar dat zwijgen kan wel moeilijk zijn. Mijn vader is oud en nu mijn moeder is overleden realiseer ik me steeds meer dat mijn vader mij eigenlijk nauwelijks iets heeft verteld over zijn familie en zijn leven. Ik probeer daar wel eens met hem over te praten want we zijn samen de laatsten van onze familie, maar echt van harte gaat dat niet bij hem. Ik hoor van andere mensen die hem bezoeken soms dat ze zo’n goed gesprek met hem hebben gehad, maar ik weet eigenlijk niet zeker of ze dan aardig proberen te zijn naar mij of dat hij tegen hen wel echt meer praat.
ja dat is moeilijk he Sandra. Gisteren heeft hij gelukkig wel weer wat verteld over het verleden. Andere dagen was hij helemaal stil. In de avond ben ik iedere keer ook wat aan het verzinnen wat ik op papier zet om hem te laten lezen en overdag of als ik hem zie denk ik , nee dit zou heel raar zijn.
Mini39 schreef op 17-03-2026 om 07:03:
ja dat is moeilijk he Sandra. Gisteren heeft hij gelukkig wel weer wat verteld over het verleden. Andere dagen was hij helemaal stil. In de avond ben ik iedere keer ook wat aan het verzinnen wat ik op papier zet om hem te laten lezen en overdag of als ik hem zie denk ik , nee dit zou heel raar zijn.
Probeer over dat rare gevoel heen te stappen. Doodgaan IS raar. Raar is niet erg. En anders benoem je dat in gevoel in je brief. Geeft niks. Nu kun je nog dingen zeggen/schrijven. Straks niet meer.
Als het moeilijk is om te zeggen dat je van hem houdt en dat je verdrietig bent, is opschrijven alvast een klein beetje gemakkelijker.
