Zorgenkinderen Zorgenkinderen

Zorgenkinderen

Lees ook op
X41

X41

13-10-2021 om 16:00

13 jarige zoon met ASS

Hoi,

Mijn zoon van 13 heeft sinds zijn 6de de diagnose ASS gekregen. Wij weten het dus al een tijdje en in het algemeen gaat alles vlotjes: hij volgt gewoon onderwijs en haalt behoorlijke punten, zijn gedrag is ook min of meer in orde. Ik merk dat IK meer en meer moeite heb met zijn anders zijn op social vlak. 
Concreet voorbeeld, hij heeft mij niet gefeliciteerd met mijn verjaardag. Ik weet dat mensen met ASS anders denken, dat hun prioriteiten anders liggen en dat ze niet altijd even goed kunnen aanvoelen wat voor een ander belangrijk is, maar toch, het doet pijn. Vooral omdat hij de verjaardag van zijn papa (wij zijn gescheiden) nooit vergeet. Ik weet dat ik niet zo moet denken, maar stel mij dan de vraag waarom mijn verjaardag minder belangrijk is dan die van zijn papa. Als ik hem de vraag stel, kent hij het antwoord zelf niet. Een tijdje geleden hebben we alle belangrijke verjaardagen in zijn agenda gezet met de uitleg dat het normaal is dat hij ze niet allemaal kan onthouden. Hij kreeg dus wel een 'bericht' via zijn gsm dat het mijn verjaardag was, maar heeft toch geen sms'je gestuurd of zo om mij te feliciteren. Voel mij zo schuldig....wil hem niet meer 'belasten', maar wil hem toch aanleren dat bij een verjaardag felicitaties horen en eventueel een kado (moet geen geld kosten, een zelfgemaakt iets is even veel waard). 
Ik voer dus dikwijls gesprekken met hem en leer hem waarom bij sommige gebeurtenissen sommige acties horen, zoals verjaardag  --> felicitaties.  Probeer hem duidelijk te maken dat mensen zoiets belangrijk vinden, net zoals men 'dank je' zegt als men iets krijgt. Of 'goededag' bij het binnenkomen. 
Maar ik heb het gevoel dat ik niets anders doe dan hem terechtwijzen, de les spellen...enz. Dit terwijl hij bij zijn papa zelden dit meemaakt - papa heeft zelf ASS en ziet meestal het probleem niet...

Hoe ga ik hier best mee om? Voel mij zo schuldig...


BumpyGrasshopper95

BumpyGrasshopper95

14-10-2021 om 12:58

MamaE schreef op 14-10-2021 om 10:21:

[..]

Dat is wel heel makkelijk. Als de telefoon een melding geeft 'je moet nu naar de tandarts' en kind gaat niet, komt er gewoon een rekening hoor. Dan kom je ook niet weg met 13-jarige breinen werken nu eenmaal niet zo. Dat lijkt me ook geen werkbare instelling.

Puberbreinen stellen andere prioriteiten.  De mijne zou braaf naar de tandarts gaan en mijn verjaardag vergeten. 

En mocht ze de tandarts toch vergeten,  dan mag ze deze zelf betalen. 

Herken een heel stuk uit het bericht van Biebeltje. 
Ben zelf eind dertig en heb ook ass. Verjaardagen staan hier allemaal genoteerd op een kalender maar gelukkig is mijn partner er die er op tijd aan denkt. Zelf kan ik gerust enkele weken op voorhand bezig zijn met wat we zouden kunnen doen voor iemands verjaardag, om er die dag zelf totaal niet aan te denken omdat ik met andere dingen bezig ben.
Over je bezorgdheden over uiterlijkheden en sociaal gedrag, denk ik vooral dat je dit een stukje moet kunnen loslaten.
Hier gebeurd het nog regelmatig dat mijn partner zegt dat het tijd wordt om me eens te scheren, of dat ik me moet omkleden omdat werkkleren niet geschikt zijn voor de gelegenheid. Zelf ben ik daar gewoon veel minder mee bezig omdat het mij ook niet uitmaakt hoe een ander gekleed gaat.
Sociaal gedrag wordt wel beter met de jaren, maar er blijven zich toch nog schaamtevolle situaties voordoen.

Zoon (ook ASS) is "pas" 10. Ik heb het grotendeels los gelaten wat hij draagt of hoe hij er uit ziet. Hij draagt het liefst een jogging broek met t-shirt en dat zie ik de komende tijd nog echt niet veranderen. Ik koop dus ook eigenlijk niks waarvan ik al kan aanvoelen dat hij het nooit aan zal doen (spijkerbroek bijvoorbeeld). Hij draagt pas sinds een jaartje schoenen met veters. Daarvoor kon (wilde?) hij niet zelf strikken, dus kreeg hij schoenen met klittenband. En z'n haar mag niet gekamd worden, dus daar haal ik hooguit een keer m'n vingers doorheen. Meestal zit het alsof hij door een orkaan gelopen heeft .

Voorlopig komt hij er nog mee weg en ziet men hem vooral als "eigen"...

Voor de rest is het vooral routines inbouwen (naar bed = uitkleden, tanden poetsen, naar de wc).

Ik denk dat je helemaal niet hebt geaccepteerd dat je zoon ASS heeft, en dat kan natuurlijk, dat is geen oordeel. 

Laat het gaan dat niet feliciteren met je verjaardag te maken heeft met 'geven om' of belangrijk zijn. Daar heeft het niets mee te maken. Je zoon kan sommige dingen (nog) niet. Misschien komen die dingen als hij 30 is en waarschijnlijk lukken bepaalde dingen nooit.

Stel: je zoon is blind en botst regelmatig tegen je aan, zie jij dat dan als een teken van zijn gevoel naar jou? Of als een teken dat hij iets (nog) niet kan en moet leren, moet leren met hulpmiddelen om te gaan. Dat hij uiteindelijk, ook na een hoop oefenen en hulp van jou, hij vast nog zijn leven lang af en toe tegen iemand aanloopt.

Mallebeppie schreef op 14-10-2021 om 10:11:

[..]

Ik ben dat niet met je eens. 13 jarige breinen werken nou eenmaal niet zo.

Bij sommige volwassenen zonder ASS werkt het zelfs zo.  Zonder geintje. Herinnering in mijn agenda gezet, vervolgens denken, o ja, doe ik zo. En het vervolgens vergeten, want druk. Gebeurt mij niet vaak, maar wel eens.

Imi schreef op 14-10-2021 om 12:29:

[..]

Oei, herkenbaar. Mijn zoon (19) had tot voor kort nog steeds de pictogrammen voor "hoe kleed ik me aan in de ochtend" van toen hij een kleuter was in zijn kamer hangen. Zouden picto's of een checklist misschien beter helpen dan het steeds zeggen? Misschien op een whiteboard in zijn kamer?

Nog steeds zijn er hier kleine dingetjes: kijk of je haar er acceptabel uitziet, zit er geen tandpasta om je mond? Het wordt beter, vroeger vergat hij vaak zijn tanden te poetsen. Dat gebeurt nu niet vaak meer.

Heel herkenbaar zeg! Hier ook een zoon met autisme die met broek in zijn sokken kan lopen en nog regelmatig vergeet zijn tanden te poetsen, zeker 's morgens. 
W.b. verjaardagen, wij benoemen het vaak een aantal dagen vantevoren: ...dag is papa/mama jarig, wat ga je voor hem/haar kopen? Iets kopen vind hij lastig en daar hechten we dan niet eens waarde aan. Al komt hij met een chocoladereep, is allemaal prima. Feliciteren doet hij dan ook wel, als hij het cadeautje geeft. Maar is inderdaad aangeleerd. Het komt niet echt uit hemzelf. 

Het maakt inderdaad zo duidelijk hoe ingewikkeld de wereld voor kinderen met ASS in elkaar zit. Hoeveel er van ze verwacht wordt en hoe normaal die dingen voor ons zijn. 

 

MamaE schreef op 14-10-2021 om 10:05:

Niet iedereen vindt verjaardagen even belangrijk. Ik vind het wel apart dat hij wanneer hij een herinnering op zijn telefoon krijgt, hij dan nog vergeet om een sms'je terug te sturen. Dat is iets dat je in mijn ogen wel mag verwachten. Als er herinnering komt voor een andere afspraak, dokter/tandarts/ortho/fysio of zo, kun je die ook niet zomaar negeren. Ook qua beleefdheid kun je van een 13-jarige wel wat verwachten.
Toch zou ik jouw gevoel over zijn anders-zijn niet teveel op hem projecteren. Niet iedereen is hetzelfde en heeft dezelfde behoeftes. Dat jij het jammer vindt als hij bijvoorbeeld weinig vrienden heeft, betekent dat niet dat hij dat zelf ook jammer vindt.

Maar kreeg hij dan een melding dat hij een berichtje moest sturen? Want die logica kan in een ass brein nog wel ontbreken. 'Oh ja, mam is jarig, okee'. Dat wij het logisch vinden dat je dan feliciteert zal hem wrs echt geleerd moeten worden.

Daarom zal hij ook niet weten waaróm hij geen bericht heeft gestuurd. Als iets überhaupt niet in je op is gekomen heb je ook geen bewuste keuze gemaakt om het niet te doen.

Als iemand jarig is moet je feliciteren, als je iemand die je kent tegenkomt zeg je hallo, als je weg gaat doei, daar tussenin hoef je geen hallo meer te zeggen (dus niet 20x op een dag hallo Meesje roepen zoals mijn autistische collega doet, hihi), dat soort dingen zal hem echt geleerd moeten worden.

Edit:  Ik zie dat ik te snel gereageerd heb en dat dit al in andere reacties naar voren komt. Excuus. 'Ga naar de tandarts' is dus iets anders dan 'mam jarig'. Dan zou er moeten staan 'feliciteer mam'. 

X41

X41

15-10-2021 om 11:57 Topicstarter

Bedankt voor alle reacties en nieuwe inzichten.

Ik probeer het positieve extra te benadrukken en hem zijn eigen weg laten gaan, maar stuur bij waar effectief nodig is, bij dingen waarbij hij uitgelachen zou kunnen worden bijvoorbeeld.

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.