ASS bij meisjes

https://www.viafora.nl/forum/6-puberteit/tiener-op-z-n-kamer?page=83#1260

Dit is het draadje voor jou, de titel dekt de lading niet meer. Het is het clubhuis voor de ouders met kinderen met ASS geworden. Je kunt er alles kwijt. Dingen die goed gaan, dingen die minder goed gaan. Of gewoon even een hoofd om de hoek steken.

Ik heb een dochter van net 11 jaar met autisme (en heb het zelf ook). Sociaal gezien komt ze tot nu toe goed mee. Emotieregulatie is wel een probleem, daarin loopt ze duidelijk achter op haar kalenderleeftijd. 

Dat mensen het niet altijd begrijpen, dat hoort er een beetje bij. Zelf strooi ik liever niet met terminologie, maar geef ik liever aan wat nodig is. Want autisme is voor iedereen anders. 

Met onze dochter van 13 zitten we ook nu midden in de onderzoeken voor een mogelijke ASS diagnose. Sinds groep 3 heeft ze al een ADHD diagnose, en op de basisschool ging het nog wel.

Nu op de middelbare school helaas niet meer, en vragen we ons af of er toch niet meer aan de hand is. Ze kan ook goed maskeren, maar thuis is ze het liefst op haar kamer, in bed. Totaal gesloopt van school. Ik moet wel zeggen dat ze op haar huidige school wel merken dat er meer speelt, op de basisschool hadden ze daar niet veel aandacht voor.

Jullie ook succes met de onderzoeken. 

Het is inderdaad fijn dat school ziet dat dochter het moeilijk heeft. Ze mag ook gebruik maken van een time-out kaart en andere zaken die kunnen helpen. Maar ze is ook een pubertje wat niet anders wil zijn dan andere kinderen. En dat maakt het soms best lastig. 

En als ouder voel ik me soms ook best eenzaam. Aan dochter zie je niet dat er iets met haar is, mensen kunnen soms zo apart reageren als je verteld wat er speelt. Inmiddels weet ik wel tegen wie ik wel iets kan vertellen, en tegen wie niet. 

Mijn dochter is inmiddels al een tijdje volwassen en kreeg haar diagnose pas met 15. Daarvoor zijn we heel wat jaren aan het zoeken geweest naar de juiste hulp. Toen ze 6 was kwamen we voor het eerst bij een jeugdpsycholoog. Zo goed kan ze dus maskeren. Ook na de diagnose werd het begrip vanuit de omgeving helaas niet altijd beter. Bij sommige familieleden de nodige weerstand en regelmatig verwijten over haar stille, norse gedrag, onbeleefd omdat ze na een uurtje ‘gezelligheid’ liever op haar kamer ging zitten.

Hier een zoon waarbij de diagnose pas met 16 jaar is gesteld. Wel had hij in groep 4 al een diagnoe ADD te pakken. En ook heel herkenbaar dat hij buitenshuis altijd de dag wel doorkomt met zijn masker op, maar thuis liefst teruggetrokken op zijn kamer zit. Het wordt de laatste jaren wel beter merk ik wat dat betreft. Hij leert zichzelf steeds beter kennen en voelt zich minder verplicht zich 'beter' voor te doen dan hij is. En weet wanneer het verstandig is te ontprikkelen. Het enige waar hij echt moeite mee blijft houden is beginnen aan dingen, en op tijd hulp vragen. Maar ook wij leren hem steeds beter lezen en kunnen steeds vaker op tijd bij hem aan de bel trekken.

Ik ben altijd naar de buitenwereld heel open geweest over waar hij moeite mee had/heeft en later over zijn diagnose. Zeker is er veel onbegrip, zeker in eerste instantie, maar als je uitlegt waar hij en wij tegenaan lopen is er toch wel veel te winnen merk ik. Vooral de reacties van 'hij moet gewoon...' of 'jullie moeten gewoon..' weet ik daarmee wel te pareren. Er komt dan ook altijd uiteindelijk wel begrip voor de worsteling van ons als ouders in hoeverre je je kind helpt en steunt en wanneer je het 'op zijn bek laat gaan' in de hoop dat ie daarvan wat leert. Als ik uitleg dat dat vooral negatieve ervaringen oplevert en een kind met ASS het dan liever voortaan maar ontwijkt ipv er iets van te leren, dan begint er wel wat te dagen. Sowieso denk ik dat er maar weinig mensen echt blij worden van dat 'vallen en weer opstaan' mantra van veel mensen.

Een grote vriendenkring heeft hij niet, maar wel een beperkt sociaal leven. En hij heeft vanaf zijn 19e wel altijd een relatie gehad. Altijd met meisjes die ook de nodige uitdagingen in het leven hebben, dus wij hebben er eigenlijk altijd wel een kind bij. Die krijgen met liefde een plekje in ons gezin.

Ysenda schreef op 09-05-2026 om 13:11:

https://www.viafora.nl/forum/6-puberteit/tiener-op-z-n-kamer?page=83#1260

Dit is het draadje voor jou, de titel dekt de lading niet meer. Het is het clubhuis voor de ouders met kinderen met ASS geworden. Je kunt er alles kwijt. Dingen die goed gaan, dingen die minder goed gaan. Of gewoon even een hoofd om de hoek steken.

Ik vind het juist goed dat er een topic is specifiek voor meisjes. 

Meisjes worden al heel lang niet goed gediagnosticeerd. Zij zijn vaak beter in het ophouden van een masker.

Pas relatief recent wordt meer nadruk gelegd op het feit dat het in meisjes vaak anders uit.

Dit terwijl veel mensen (inclusief ook nog professionals) het niet zien bij meisjes omdat ze minder aan de "kenmerken" voldoen. Kenmerken die vooral zijn opgeschreven op basis van hoe het zich uit in jongens.

Dus graag vooral juist niet weer onderbrengen in een ander topic dat vooral juist weer met een jongen begint. 

Herkenbaar dat het lang zoeken is geweest. Met vier jaar meldde ik mij al bij de orthopedagoog wegens opvallend gedrag. Mijn vraag was of het ‘niet willen’ of ‘niet kunnen’ was, want dat maakt nogal verschil in de aanpak. En pas met 12 jaar de eerste diagnose en met 14 jaar haar een-eeiige tweelingzus. Dat was het moment dat de sociale contacten veranderen van ‘samen spelen/doen’ naar ‘samen kletsen/chillen’ en daar vielen ze buiten de boot. 

Mijn oudste, 14 jaar heeft net de diagnose ass gekregen. Ze heeft heel lang aangepast. Op de lagere school werd het in de laatste klas wel zichtbaar dat ze het moeilijk had, maar er speelde nog meer en waarschijnlijk hoogbegaafd. Dat overlapte allemaal. 
Thuis was het wel pittig altijd, maar naar de buitenwereld was er weinig te zien.
De brugklas was teveel voor haar, daar viel het doek zeg maar. Deze diagnose geeft duidelijkheid, maar heel veel voegt het nog niet toe. Ik ben aan het oriënteren op medicatie voor haar volle hoofd. Helaas wil ze er zelf nog niet aan...

Mijn dochter heeft pas op 26 jarige leeftijd de diagnose gekregen, vanaf jongs af aan hulp gezocht, meerdere keren.Ze baalt er erg van, tegen zoveel aangelopen, nooit goede hulp gekregen, nu al bijna jaar thuis met burn out.Jongste is op 9 jarige leeftijd jaar lang in dagbehandeling geweest en onderzocht, maar omdat ze op het laatst wel ging aankijken kreeg ze niet de diagnose, terwijl het bij haar nog duidelijker is ,ze zegt het zelf ook, ze werkt nu met autistische clienten en herkent alles, maar zij weet goed haar energie te verdelen, thuis moet ze vaak ontprikkelen en zich terugtrekken.

Onze dochter heeft op 10-jarige leeftijd de diagnose ASS gekregen. Ze is inmiddels 15. Op de basisschool ging alles eigenlijk best goed. Ze had vriendinnetjes en vond het leuk om naar school te gaan. In de brugklas ging het helemaal mis. Ze was bang gepest te worden, haar beste vriendin kreeg andere vriendinnen en liet haar als een baksteen vallen en in de klas zaten een stuk of wat jongens die voor veel rottigheid zorgden. Ze kreeg last van angsten. We hebben alle zeilen bij moeten zetten om haar toch iedere dag naar school te krijgen en ze heeft daarvoor ook therapie gehad. De therapeuten zijn ook op school geweest om daar aan te geven wat ze nodig heeft om zich veilig en geaccepteerd te voelen. Dat heeft wel geholpen. Twee jongens zijn in een andere klas geplaatst en onze dochter kreeg een vast contactpersoon en mocht in de pauzes en vrije uren gebruik maken van een begeleide plek. Mijn ervaring is dat je je als ouder het beste coöperatief alsmede ook assertief opstelt. Daarmee bereik je het meest. 

Mijn dochter is nu 14, diagnose op haar 10e. Maar al in gesprek en op zoek naar hulp sinds dat zij ongeveer 6 was. 

Ik herken veel van wat je schrijft, al zal ieder het anders ervaren.