Een uitje met de auti's
Ik vraag het me wel eens af... ben ik nou gek?
Mijn dochter (pdd-nos-je) zit in het speciaal onderwijs: cluster 4. Mijn zoon (klassiek autist) zit in het regulier met een rugzakje.
Beiden zijn dus kids om rekening mee te houden, het gaat allemaal niet vanzelfsprekend, zeker het sociaal emotionele deel, leren doen ze gelukkig goed tot nu toe.
Ik heb toch nogal wat verwachtingen gehad van het speciaal onderwijs, maar ze vallen een voor een weg, eigenlijk ben ik ronduit teleurgesteld in de mogelijkheden.
Waar het nu eigenlijk om gaat zijn de uitstapjes, en vieringen, die het voor ieder kind een beetje leuk moeten maken op school. Niet voor de auti's, die snappen er vaak niks van. En vooral in het speciaal onderwijs wordt de laatste tijd geregeld de plank flink mis geslagen!
Nu weer de aankondiging om naar de bioscoop te gaan ???!!! zelfs als we met alleen ons gezin gaan vergt dat nogal voorbereiding en begeleiding, maar de school pakt dit aan met 6 klassen tegelijk... allemaal met de auto, dan een stuk lopen, dan een plekje zoeken in de bios, licht dat uit gaat, geluid dat altijd te hard is, en daarna weer de hele bende terug naar school. Vaak ga ik mee met uitstapjes, ik vind het leuk, en voor mijn kinderen is het een steun als ik erbij ben, maar in dit geval heb ik helemaal afgezegd; voor mezelf EN mijn dochter. Ik vind dit het onmogelijke vragen van mijn kind. Juf ziet dit gelukkig ook wel, en ze mag thuis blijven.
Eigenlijk vind ik dat geen oplossing, maar goed, we doen het dan maar zo.
En dan nog eens de vraag: ben ik nou gek? of doen die andere kinderen in het cluster 4 het allemaal zo goed? zijn mijn kinderen dan zo extreem? en is het vreemd om van een cluster 4 school te vragen een alternatief te bieden voor de kids die dit niet aankunnen? dat alternatief bieden ze overigens niet, nu niet, en met seizoensvieringen ook niet, een carnavalsviering met de hele school met als enige uitweg "ga maar terug naar je klas als het te druk is" om dan daar een boekje te lezen of te computeren...
Gelukkig kunnen we zelf best wel eens een uitje met de kinderen, maar meestal zijn we beter voorbereid dan school 
groetjes Tess
Kamp?
Ik kan me je zorgen voorstellen. Hoe oud is je zoon? en is dit een schoolkamp?
Het meest gehoorde argument hier is dat je je kinderen ook een beetje los moet durven laten, en dat ze vaak meer kunnen dan je denkt... helaas gaat het voor die van mij niet op, ik kan meestal heel goed inschatten wat ze wel en niet kunnen. Laat het ook wel eens met opzet mislopen, alleen al om aan juf te bewijzen dat het echt niet gaat! dan is ze volgende keer weer lekker flexibel (hou ze maar thuis).
Tess
Soort school?
Nikus, zit jou zoon in het regulier onderwijs, of speciaal? Hier zijn ook overal wel schoolverlaters kampen, ik moet er niet aan denken... maar mijn kids zijn nog een stukje jonger. Bij mijn zoon op school weet ik dat er een kamp gaat, zelfs een hele week! en bij mijn dochter zou ik het niet weten. Maar ze komen, zoals al eerder gezegd, met steeds gekkere uitjes in het speciaal onderwijs, dus het zou me niks verbazen. En dan weer naar het kind wijzen als het niet lukt, of naar de ouders, die het kind te beschermd opvoeden, bah! het is net zoiets als een blinde vragen mooi te gaan kleuren, en dan te mopperen dat hij niet binnen de lijntjes blijft.
Ik voel me gewoon gefrustreerd, had juist in het speciaal onderwijs wat meer begrip verwacht, maar juist hier word mij zo pijnlijk duidelijk gemaakt hoe anders mijn kind is.
groetjes Tess
Kamp = leuk! ook voor asperger kid!
hier positieve ervaring met kamp!
deze school heeft een uitgebreid outdoor education programma (sorrie voor het engels) - vanaf groep 3 (vind ik ook wel heel erg vroeg hoor!) gaan ze 2 nachtjes en later een hele week weg. Wij kwamen er in vanaf de tweede middelbare school.
brrr! mijn lieve grote zoon, moest gaan lopen in de bergen - in de sneeuw - met alles op zijn rug mee sjouwen - ook nog twee dagen mountain biken... ik zag het niet zitten!
maar...
hij voelt zich prima in de klas, de leraren weten wat zijn behoeftes zijn (zijn knuffel mee en geen geintjes over maken - af en toe effies alleen zijn en ja, hij mag wel zijn gameboy mee op kamp - en goed in de gaten houden dat hij niet oververmoeid raakt)
toch tijdens zijn eerste kamp een telefoontje vroeg in de morgen - mam ik wil echt naar huis... snikkend... toch overtuigd om vol tehouden, was nog een dag en nacht -
apetrots was hij en opgelucht.
vorige maand is hij weer op kamp geweest; dit keer 2 dagen lopen langs de kust, weer met alles op zijn rug en kamperen en koken onderweg; en vervolgens twee dagen surfen (jawel, we wonen in dit prachtige australie!) uitgangspunt: 'ik heb er helemaal geen zin in: ik houd niet van lopen, niet van kamperen en niet van surfen!' zucht. toch ga je maar!
was super!!!
voorbereiding van kind, van begeleiders en goed weten wat precies je kind nodig heeft onderweg (dus ook heel goed weten wat er gaat gebeuren) en het kan een succes worden ...
maar ooooo wat is dat loslaten moeilijk ...
dat bewuste telefoontje - ik moest ook wel even snikken hoor... ik wist dat hij in goede handen was, maar als je kind zo graag naar huis wil....
sterkte!
enne - als je denkt dat je kind het echt niet aankan - niet doen
met zes klassen naar de bioscoop - lijkt me niet echt handig van die school hoor!
Ik wil serieus genomen worden
Ik wil gewoon serieus genomen worden door de school, zeker een school die beweert zoveel over autisme te weten!
Een bioscoop bezoekje met 6 klassen is echt niet handig! mijn dochter is snel overprikkeld, en dan vooral door geluid, de keuze kon dus niet slechter zijn.
Leuk berichtje nog van ozzieozzie, EN hoopgevend, mijn zoon gaat over een aantal jaren ook op kamp met de school, ik wil daar nu nog niet aan denken hoor, maar heb toch wel hoop dat hij het tegen die tijd kan.
Kamperen is ook echt anders dan die korte uitstapjes. Ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden dat mijn twee auti's WEL graag kamperen, terwijl ze van huis uit niet vooruit te branden zijn voor een uitstapje. Onze tent is vertrouwd, en ja, er zijn veel dingen anders, en er zijn veel prikkels, maar dat zijn prikkels die (voor hen) goed te behapstukken zijn; er is geen drukte of lawaai, tenminste niet op de campings die wij opzoeken. Tja, een recreatie team is aan hen niet besteed, maar dat kun je gemakkelijk uit de weg gaan, niemand dwingt je om mee te doen. Zo ook andere kinderen, als je twee keer nee zegt komen ze meestal geen 3e keer meer.
Maar goed, in onze eigen uitstapjes en vakanties houden we veel rekening met de kinderen, en wat ze wel of niet verdragen, zo blijft het ook leuk voor iedereen. En ik word gewoon heel boos dat een school daar totaal overheen walst! want zelfs ALS er een uitje is dat ik wel geschikt vind voor mijn dochter, ga ik nog mee als hulpmoeder, en valt mij nog altijd op hoe miserabel de voorbereiding is... ik zou het thuis op die manier niet aandurven gaan met mijn twee kids, laat staan met 35??
groetjes Tess
Het geslaagde uitje! 
Ook even een leuk berichtje, want ik ben zo blij dat alles goed is gegaan! gisteren ons eerste kinderfeestje; meiske werd 8. Er kwamen 2 kindjes uit haar klas, en natuurlijk broerlief... 4 kids om rekening mee te houden.
De uitnodigingen op tijd gegeven, tijd afgebakend: niet te lang, activiteiten: niet te veel.
Na de taart vertrokken we naar het bos (ja, hier lekker op loopafstand), voor het schatgraven, en een pick- nick. Verder niet meer nodig gehad dan de bomen en het zand dat er al lag ze hebben heerlijk gespeeld. Na 1,5 uur terug naar huis; 4 kindjes moe en vol zand... ze zaten heerlijk rustig aan de keukentafel, ieder los van elkaar een spelletje te spelen en het was doodstil, een grappig gezicht, is dit het kinderfeest? Maar ze hebben alle 4 genoten, ze willen wel een schoolklasje met z'n vieren, dat zou pas leuk zijn... ach ja, heerlijk, maar helaas echt niet te realiseren. Een tweede feestje kan natuurlijk wel een keer!
groetjes Tess
