Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Als er geen psychische hulp op gang komt en ze valt flauw zou ik morgenochtend meteen de huisarts bellen. Die kan er achteraan gaan bij de GGZ. Wat een onzin dat ze niks kunnen als een kind van 14 geen ‘intrinsieke motivatie’ heeft. Nee duh, daarom gaat het mis met haar!
Hier in de praktijk hebben we een POH GGZ jeugd. Zelf een nog jonge dame. Die krijgt in dit soort situaties vaak meer voor elkaar dan een ouder/oudere hulpverlener. Gewoon omdat de drempel lager is door haar leeftijd.
Advies van Tsjor vind ik ook goed. Ervaringsdeskundigen kunnen hier best een verschil maken.
Sterkte, wat zul je je machteloos voelen.
Dank je wel. Fijn om jullie berichten te lezen , dat helpt me echt.
Hoe gaat het nu Brach?
Mijn ervaringen met GGZ zijn ook niet positief. Uiteindelijk had ik er een probleem bij en kon ik - geluk bij een ongeluk - bij een andere instantie verder behandeld worden.
De gemiddelde puber van 14 wil al niet zo veel. Laat staan een depressieve puber. Wat nou intrinsieke motivatie... Vervelend ook dat zo'n gesprek met de psychiater maar 1 x is. Het kost een berg energie, je geeft je bloot en daarna zie je zo'n persoon nooit meer. Helaas heb ik ook de ervaring dat het bij GGZ vaak gebeurt dat je iemand 1 x ziet, diegene de situatie beoordeelt en doorverwijst naar een volgende, al dan niet.
Verder vind ik de tip van Jonagold een goede.
Brachiosaurus schreef op 12-09-2026 om 14:26:
Dochter zegt nu dat ze helemaal geen hulp meer wil, duurt te lang en ze vind t allemaal wel best. ggz zegt ja zonder intrinsieke motivatie kunnen we niet helpen.
Okay, dus nu wachten tot ze zoveel afvalt dat ze naar het ziekenhuis moet ofzo.
Ik snap t niet zo goed.
Maar goed vanmorgen een flauwvallende dochter en ik zit nu even alleen, beetje in paniek.
Dat is wel heel naar. Intrinsieke motivatie helpt wel, maar ik dacht toch dat anorexia ook zonder motivatie behandeld dient te worden. Misschien nog eens bellen?
Edit: hierboven wordt iets gezegd over verder kijken naar andere organisaties. Zou ik zeker doen. Met de GGZ heb ik wisselende ervaringen. In de ene provincie goed, toen ging ik verhuizen was het in de andere provincie vrij waardeloos. Die deden om te beginnen al niet aan kleur en goede verlichting in het gebouw, waardoor je van het gebouw zelf al depressief wordt. En de behandelaar ging maar een beetje zitten zwijgen tot ik ging praten. Terwijl de diagnose al eerder gesteld was. En tegen me zwijgen beslist niet in het behandelplan zat. Gelukkig uiteindelijk groepstherapie gekregen, hoewel dat ook eigenlijk niet hielp. Maar het was beter dan die zwijger. Later via het hbo nog eens groepstherapie gekregen, bij het hbo in eigen beheer. Dat werkte veel beter.
Ik heb gelukkig wel erg goede ervaringen jeugd ggz organisatie. Maar ik hoor inderdaad erg wisselende verhalen. Die van mijn kinderen en ons gezin zijn aan alle kanten gewoon top.
hoe gaat het nu inderdaad?
Mwah. Het moeilijke om naar een andere organisatie gaan kijken is denk ik dat de gemeente en deze instelling bepalen waar je heen moet.
Anders moeten we denk ik gaan kijken naar zelf betalen maar dat is op dit moment niet heel realistisch.
En verder erg belangrijk, de dame waar dochter met veel tegenzin heen gaat, vind dochter wel leuk.
Ze zou me maandag bellen, maar dat wordt morgen pas.
Dochter had dus vanmorgen gesprek maar daarna niet meer naar school. Maar school is denk ik een bijzaak dit jaar...
Ik heb vandaag dr lievelingstoetje gemaakt, hopelijk heeft ze er zo zin in.
Het gaat met ups en downs, de stemming, het eten, het zelfbeschadigen.
Bedankt weer, fijn om jullie berichten te krijgen.
Het klopt dat de gemeente afspraken heeft met bepaalde organisaties. Maar dat moet je niet lam leggen. Als jij, of zelf of via de huisarts, een traject vindt waarvan jij denkt dat het wel zou kunnen helpen kun je altijd kijken of de gemeente dan wel de zorgverzekeraar dat wil betalen. Heb je wel eens gekeken bij het Leontienhuis naar programma's en kosten? Geen idee of Zevenhuizen in jullie buurt ligt. zij adviseren voor het herstelprogramma een PGB aan te vragen. Is ook een mogelijkheid.
Ik moet er wel aan toevoegen dat het verhaal wat ik hoorde over de VU in België (anorexia) gaat over iemand die alles zelf betaalde, daardoor zijn twee zaken heeft moeten opgeven en een extra hypotheek op zijn huis heeft genomen. Maar het resultaat is wel dat hij nu opa is geworden en dat hij anders zijn dochter had moeten begraven. Geen advies om het ook zo te doen, maar de eerlijkheid van het verhaal maakt dat ik dit er wel bij moet vertellen.
Ja daar hebben we ook al over nagedacht hoor. Maar voor nu wel blij met de klik die er is tussen dochter en hulpverleenster. Het gaat aleen zo langzaam allemaal. In maart aangemeld, in mei intake. En nu werd ik van de week gebeld dat we met "spoed" een veiligheidsplan moeten maken.
Lachwekkend als t niet zo triest is.
https://www.leontienhuis.nl/agenda-en-aanmelden/
Ik plaats even een link van het Leontienhuis. Je kunt er met al je vragen terecht, ook over de verschillende hulpinstanties, de routes, etc.
Ik zocht even wat een veiligheidsplan is. Ik ken wel signaleringsplan, misschien komt dat op hetzelfde neer. Wel vervelend dat het nu zo snel in elkaar gedraaid moet worden maar ook wel fijn als dat er is.
bij ons gaf het veiligheidsplan aan alle kanten rust. Ik heb inderdaad gehuild toen het ingevuld werd, maar juist mijn dochter had er baat bij. Een soort rust dat het haar handvatten gaf om als ze paniek had en die gevoelens zou krijgen ze wist wat ze zou kunnen doen.
Ja het stomme is, er zit dan weer een nieuw persoon bij, ivm wisseling van baan en ik denk dat dochter dan toch niks gaat zeggen.
Ze moest ook bloedprikken van de psych ivm eventuele tekorten. Maar dat gaat ze ook niet doen. (Paniekaanvallen en naaldenangst). We moeten ook naar een dietist, maar dat wil ze ook niet.
Dus dat gaat lekker. Ook geen school vandaag, dochter had zoveel uitval. Ze moet met de taxi. En die rijdt pas aan t einde van de dag, half 4 en ze zou om 12 uur uit zijn. Zo mist ze echt al veel school, ik moet mezelf echt even vertellen dat dat niet erg is.
Kan ze iets kalmerends (zoals valium) krijgen voor een bloedafname? En dan laten prikken door iemand die ervaring heeft met kinderen en/of angstige mensen? Desnoods aan huis?
Nou ik kan mij wel voorstellen dat dat frustrerend is. Als één van jullie mee gaat met bloedprikken, zou dat helpen? Of idd laten prikken aan huis.
Is er iets wat ze nog leuk vindt? Dat je kunt zeggen: We gaan eerst bloedprikken en rijden daarna naar XXX (een leuk museum, koffie in de stad, whatever).
Wat irritant met school. Een jongere die lekker in haar vel zit kan wel wat uurtjes overbruggen op school maar met een depressie voel je je dan heel ellendig.
IMI-x2 schreef op 22-09-2026 om 12:21:
Kan ze iets kalmerends (zoals valium) krijgen voor een bloedafname? En dan laten prikken door iemand die ervaring heeft met kinderen en/of angstige mensen? Desnoods aan huis?
Ja ga ik vragen, wordt vanmiddag teruggebeld door de huisarts.
Damoontje schreef op 22-09-2026 om 12:29:
Nou ik kan mij wel voorstellen dat dat frustrerend is. Als één van jullie mee gaat met bloedprikken, zou dat helpen? Of idd laten prikken aan huis.
Is er iets wat ze nog leuk vindt? Dat je kunt zeggen: We gaan eerst bloedprikken en rijden daarna naar XXX (een leuk museum, koffie in de stad, whatever).
Wat irritant met school. Een jongere die lekker in haar vel zit kan wel wat uurtjes overbruggen op school maar met een depressie voel je je dan heel ellendig.
We gaan sowieso allebei mee, dochter wil graag dat ik mee ga, maar zkh is 20 minuten rijden en ik heb geen rijbewijs. Vorige keer hebben we een afspraak gemaakt, in het zkh, dat ze wat extra tijd namen etc. En verdovende zalf. Maar vraag me af of we haar uberhaupt zover krijgen.
Eerst bloedprikken, en dan iets doen, dat lukt haar niet, te veel prikkels en spanning, ze wil daarna zsm naar dr kamer. Dat maakt alles nog ingewikkelder.
School is echt vervelend wat dat betreft, nu standaard 2 dagen per week maar tot 12 les. Dan gaat ze dus niet. En dat snap ik, ik ga dr nu niet 3,5 uur laten wachten op de taxi. Maar goed, tis te hopen dat ze wel over gaat...
Ik las dat je dochter last heeft van migraines. Deze kunnen juist ook getriggerd worden door de pil. Ik weet natuurlijk niet waarom ze de pil neemt, maar misschien kan ze eens proberen om te stoppen met de pil of een andere pil proberen, om te kijken of dat helpt?
