Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Brachiosaurus schreef op 29-10-2026 om 13:40:
[..]
Sorry was miss niet tercht, ik las het op een niet fijne toon. Ben zelf ook beetje in paniek.
Nee dat snap ik helaas maar al te goed
Ik weet dat ik kort door de bocht kan zijn .😊
Nogmaals sterkte
Brachiosaurus schreef op 29-10-2026 om 13:43:
[..]
Nou idd, jemig waar doe ik (wij dan, als ouders) goed aan..
Het is zo complex en onmogelijk. Ik maak me zelf natuurlijk ook ongerust.
Toen ik vanmorgen zei dat ze miss niet meer naar school kon wanneer ze niet ging eten, dan zei ze : boeie dan ga ik toch niet.
Ze wil liever dan dat niet eten.
Maandag naar de huisarts voor weeg en meet en lichamelijk onderzoek moment. En de verwijzing naar de kinderarts
Het is balanceren op een heel dun lijntje maar volg je gevoel. Als je denkt dat school goed is voor haar, ook al is het misschien niet helpend voor andere dingen, dan doe je dat. Neem de regie over wat jij denkt dat goed is voor haar. En nee je doet het nooit 100% doet en je zult genoeg twijfels hebben of achteraf denken dat een andere stap handiger was geweest maar waar je nu inzit is zo enorm complex en zwaar dat is gewoon niet goed te overzien. Elke stap telt. Elke dag is er weer een.
Wat ontzettend zwaar voor jullie allemaal. Wat school betreft zou ik haar wel laten gaan als ze het daar fijn heeft. Alle lichtpuntjes zijn meegenomen en het ontlast jullie een paar uur per dag.
En misschien kunnen jullie als ouders bepaalde gesprekken doen, zodat ze niet overal bij hoeft te zijn. Het is voor haar al ingewikkeld genoeg waarschijnlijk en wat Damoontje ook al zei, zoveel personen waar je mee moet praten is ook echt belastend. Onze dochter heeft het een tijdlang mentaal ook erg moeilijk gehad en toen had ze maar 1 persoon waar ze mee sprak (psychosomatisch therapeut waar ze een hele fijne klik mee had), de rest zoals school, gemeente, ambulante begeleiding, POH etc. deden wij. En dan bespraken wij het kort met dochter en namen dat mee in een vervolggesprek.
