Kind mee op vakantie?
Hoi allemaal,
Ik heb hier wel eerder geschreven over mijn dochter.
Helaas gaat het met mijn dochter niet goed en is thuis geëscaleerd door oplopende spanning op school.
Ze heeft een laag zelfbeeld
Wil minimaal eten
Heeft continu paniek aanvallen en wil de deur niet meer uit
Haar stress niveau zit structureel te hoog
Inmiddels is ze aangemeld bij GGZ (crisis)
Tot vorige week reageerde ze haar stress af op mij (ik was haar rode lap) ze deed mij pijn en kneep mij flink. (Hiermee is ze bekend wanneer ze hoog in spanning is)
Het traject wat wij gestart zijn is intens en vraagt veel van ons als gezin.
Naast mijn dochter hebben wij een ander kind. Ook zijn vakantie staat nu in het teken van hulpverlening en afspraken.
Nu hebben wij een verre reis met onze kinderen gepland.
Nu hebben wij de keus om te annuleren, dochter mee te laten gaan of dochter gaat naar opa en oma, daar voelt ze zich veilig en ze vind ook fijn om er te zijn.
Ons dilemma is enorm. Wanneer dochter ons enige kind was geweest hadden wij er niet over getwijfeld om de reis te annuleren. Echter heb ik ook een ander kind in huis die zich al een jaar verheugd op de reis en zijn teleurstelling zou groot zijn.
Ik wil mijn dochter niet thuis laten, maar ik wil mijn andere kind ook geen verdriet doen en het is ook zijn vakantie en alles draait nu al om mij . dochter. Dit is niet erg en doen wij uit liefde. Maar gun mijn andere kind ook zijn vakantie.
Wij hebben advies gevraagd vanuit de hulpverlening, zij geven aan dat wij hierin onze eigen keus moeten maken.
Hoi allemaal,
Wij moesten het allemaal even laten bezinken en laten landen.
Uiteindelijk is ze ook iov met de hulpverlening meegegaan op vakantie, in het vliegtuig vond ze bijna dat wij haar er ingeluisd hadden
De eerste week van onze vakantie was zwaar en dochter had steeds korte lijntjes met de hulpverlening. Zij hebben ons en onze dochter er doorheen getrokken.
Na de eerste week zagen wij dat ze steeds meer kon gaan ontspannen en er meer ruimte kwam voor haar en ons gezin en hebben wij met elkaar 2 hele fijne weken gehad.
Inmiddels zijn wij alweer een paar weken thuis en zien wij dat de spanning weer aan het opbouwen is.
Zo loopt ze sinds vorige week weer structureel weg en pakt ze de trein naar een willekeurig station.
Ook is ze begonnen met automutilatie zo heeft ze haar been open gekrabt met als resultaat een wond van 10x5 cm en snijd zichzelf met scherpe voorwerpen.
School lijkt bijna een onmogelijke opgave en ze roept door de klas dat ze dood wil.
Eten doet ze minimaal, met hulpverlening is afgesproken dat wij het laten gaan met resultaat dat ze met een beetje geluk tussen de middag een boterham eet daarbij de opmerking ik bepaal.
School begint heel duidelijk aan te geven dat ze niet meer kunnen voldoen aan haar zorgvraag.
wat fijn dat de vakantie voor het grootste deel een positieve ervaring is geworden voor jullie.
Maar wat ontzettend verdrietig om te lezen dat het nu zo escaleert. Ik hoop echt dat de hulpverlening kan helpen om de juiste stappen te zetten. Het zal vreselijk moeilijk zijn om te weten te komen wat deze stappen zijn en wat jullie daarvoor moeten doen
Lieveliefde schreef op 26-09-2026 om 13:22:
Hoi allemaal,
Wij moesten het allemaal even laten bezinken en laten landen.
Uiteindelijk is ze ook iov met de hulpverlening meegegaan op vakantie, in het vliegtuig vond ze bijna dat wij haar er ingeluisd hadden
De eerste week van onze vakantie was zwaar en dochter had steeds korte lijntjes met de hulpverlening. Zij hebben ons en onze dochter er doorheen getrokken.
Na de eerste week zagen wij dat ze steeds meer kon gaan ontspannen en er meer ruimte kwam voor haar en ons gezin en hebben wij met elkaar 2 hele fijne weken gehad.
Inmiddels zijn wij alweer een paar weken thuis en zien wij dat de spanning weer aan het opbouwen is.
Zo loopt ze sinds vorige week weer structureel weg en pakt ze de trein naar een willekeurig station.
Ook is ze begonnen met automutilatie zo heeft ze haar been open gekrabt met als resultaat een wond van 10x5 cm en snijd zichzelf met scherpe voorwerpen.
School lijkt bijna een onmogelijke opgave en ze roept door de klas dat ze dood wil.
Eten doet ze minimaal, met hulpverlening is afgesproken dat wij het laten gaan met resultaat dat ze met een beetje geluk tussen de middag een boterham eet daarbij de opmerking ik bepaal.
School begint heel duidelijk aan te geven dat ze niet meer kunnen voldoen aan haar zorgvraag.
Mooi dat jullie het toch nog aangedurfd hebben. En zo toch nog een paar mooie weken samen hebben gehad.
Je dochter kwam dus na 1 week in een andere omgeving tot rust en dit heeft een aantal weken doorgewerkt ! Dit is een heel positief iets, een lichtpuntje want ook al is het leven geen vakantie er is mischien een tussenweg mogelijk waardoor je dochter minder overvraagd wordt. Welke druk ervaarde zij niet op vakantie die ze in het dagelijks leven wel ervaard? Is er een mogelijkheid om dit in het dagelijks leven vaker te creeëren?
Hulpverlening die zegt dat dochter mee moet op vakantie en dan haar de eerste week er door heen loodst ?
Niet mijn ervaring met hulpverlening.
En nu gaat het weer erg mis . Is daar een reden voor ? Wat ervaart dochter thuis wat ze op vakantie niet ervaarde ? Wat geeft ze zelf aan ?
uiteindelijk hebben wij de keus gemaakt dat dochter mee is gegaan op vakantie en niet de hulpverlening. Echter hebben wij er wel voor gekozen om haar mee te nemen in de hoop dat een andere omgeving en rekening houdend met haar en iedereen goed zou doen.
Ik denk zeker dat het goed is geweest met elkaar. Wij en ook onze dochter hadden deze vakantie niet willen missen. Achteraf is onze dochter ook erg blij dat ze mee is gegaan.
Wij zien weer een oplopende spanning, er is na de vakantie voor een nachtje een vriendin komen logeren en daarnaast moet ze weer naar school waar ook meer van haar verwacht wordt.
Wanneer wij thuis niks van haar vragen, lees ze hoeft niks te doen en zij "bepaald" dan lijkt het beter te gaan.
Dit betekent voor haar dat wij haar geen eten aan mogen bieden en ze ligt bij voorkeur de hele dag in haar bed.
Gisteren zijn wij als gezin gaan wandelen en hebben een poos op het terras gezeten.
Je ziet tijdens de wandeling de spanning oplopen omdat wij naar het terras gaan en er misschien nog wel wat gaan eten.
Haar stemmen zeggen dat ze niks mag nemen en niet mag genieten.
Positief vinden wij dat zij mij fysiek geen pijn meer doet. In hoge spanning probeert ze met name mij te knijpen en krabben.
Gisteren heeft ze het een aantal keer geprobeerd. Ik kon benoemen dat het pijn doet en niet mag, ze stopte er direct mee.
Jammer is echter wel dat ze mij structureel uitscheld voor kuthoer.
Ik zou ophouden met haar eten aan te bieden. Überhaupt niet meer vragen en bij bestellen op een terras haar bijvoorbeeld geen kaart geven en dus overslaan. Ook tijdens eetmomenten thuis niet meer aan tafel roepen. Ze moet dit met hulpverlening gaan oplossen. Dat kunnen jullie niet meer voor haar doen. Waarschijnlijk gaat ze richting een opname. Maar het is echt aan haar. En daarvoor is gespecialiseerde hulpverlening nodig die jullie niet kunnen bieden.
Wat betreft uitschelden en fysiek geweld dat is wat anders. Heeft niets te maken met een eetstoornis ook en is echt gedrag. Daar mag je haar op aanspreken. Ik zou haar ook direct wegduwen als ze jou fysiek pijn doet. Met daarbij dat doet pijn!
En heel fijn dat een vakantie een tijdelijke opleving was. Maar het leven is geen vakantie. En het dal waarin ze nu valt is weer diep.
Uitschelden is even erg als knijpen/fysiek pijn doen, dus ook meteen benoemen en dan weglopen.
het eten hebben wij inmiddels los gelaten. Je merkt wanneer haar spanning hoger is dat het eten meer een "ding" is voor haar.
In basis roepen wij haar aan tafel. Ik vind dit ook wel een moment om even in te checken bij elkaar.
Ik benoem niet actief dat we gaan eten maar wel dat wij aan tafel gaan zitten. Je merkt dan dat ze niet veel eet, maar ze eet.
Zoals wacht ze heel lang om te gaan eten, uiteindelijk pakt ze een boterham, doet er een dikke laag salade op en eet er vervolgens nog een cracker achteraan. Ik / wij zijn haar zeker aan het begrenzen met het fysiek pijn doen / schelden.
Je merkt ook dat je een dikkere huid krijgt en het is ook iets van het nieuwe normaal hier.
Lieveliefde schreef op 27-09-2026 om 14:15:
Ik / wij zijn haar zeker aan het begrenzen met het fysiek pijn doen / schelden.
Je merkt ook dat je een dikkere huid krijgt en het is ook iets van het nieuwe normaal hier.
Dat zijn verschuivende grenzen en dat gaat vaak ongemerkt van kwaad naar erger. Stop het nu!
heel eerlijk, ik weet niet hoelang wij dit nog vol gaan houden. Wij houden enorm veel van ons kind, maar hier lopen wij volledig op leeg. Wij zijn continu hyper allert, durven haar de deur niet uit laten gaan. Roept in de klas ik wil dood, wanneer ze weg loopt (de laatste keren vanaf school en vanuit behandeling bij GGZ) zitten wij continu in de stress. Ze neemt geen telefoon mee, geen bankpas helemaal niks. Vorige week mochten wij haar midden in de nacht vanaf de andere kant van het land ophalen en waren wij half 6 's morgens thuis.
Ze is ook lvb toch? Het verbaast me dat de ggz instelling haar nog behandelt. Doorgaans knippen die de banden direct door indien geconstateerd wordt dat er een verstandelijke beperking in het spel is en wordt je geadviseerd en ook wel gemiddeld vanuit zorgplicht om naar een ander soort instelling over te stappen met kennis en ervaring die dit met zich meebrengt .
.Ze zit op randje LVB met een verbaal iq van 100 en een performaal iq van 80. Wellicht is dit de reden dat GGZ er toch bij betrokken is.
Veel van haar gedrag en de overvraging herken ik. Ik zou dus toch ook echt gaan oriënteren in die hoek qua hulp. Het zou zo maar eens kunnen dat ook al valt ze op het randje, ze daar toch beter bij past qua zienswijze en hulp. Wat is haar sociaal emotionele ontwikkelingsleegtijd en hoe is haar adaptief vermogen getoetst? Die zouden weleens lager kunnen liggen en ten grondslag kunnen liggen aan de problematiek.
