20 november 2026
Sven (31): 'Mijn dochter (2) weigerde haar stamppot en mijn schoonmoeder kon haar mond weer eens niet houden'
Sven (31) is vader van een peutertje dat nogal kieskeurig eet. Samen met zijn partner kiest hij voor een rustige aanpak zonder dwang, tot een familiediner bij de schoonouders ineens over veel meer gaat dan eten alleen. Dit is zijn persoonlijke verhaal, geen advies voor hoe het zou moeten.
Ons dochtertje van twee is, laten we zeggen, selectief. De ene week eet ze alleen maar pasta met kaas, de week erna wil ze daar niet meer naar kijken en moet het per se rijst zijn. Mijn partner en ik hebben samen besloten dat we haar niet dwingen. We zetten eten op tafel, ze proeft als ze wil, en als ze iets niet lust, is dat zo. Geen strijd, geen chantage met toetjes, gewoon rustig blijven. Het werkt voor ons, al duurt het soms wat langer voor ze iets nieuws durft.
Bij mijn schoonouders zijn de etentjes meestal gezellig. Er wordt gelachen, er is altijd te veel eten, en iedereen bedoelt het goed. Maar juist dat 'goed bedoelen' zit soms in de weg. Mijn schoonmoeder heeft, zeg maar, een uitgesproken mening over hoe je kinderen opvoedt, gebaseerd op hoe zij het vroeger deed. Meestal lacht ze het weg als wij iets anders doen, maar je voelt de onderstroom wel.
Bij ons aten kinderen gewoon wat er op tafel kwam, punt uit
Afgelopen zondag zaten we met zijn allen aan tafel: mijn schoonouders, wij en onze dochter, die net weer een nieuwe fase van eigenzinnigheid was ingegaan. Er stond stamppot op tafel, iets wat ze normaal wel lust, maar die avond schoof ze haar bordje demonstratief van zich af. Niemand zei iets, tot mijn schoonmoeder, met die milde maar besliste toon die ik inmiddels ken, zei: "Bij ons aten kinderen gewoon wat er op tafel kwam, punt uit." Ze zei het niet boos, meer als een soort vaststelling, maar ik voelde mijn nek warm worden.
Het rare is dat ik op dat moment niet eens boos werd op mijn dochter, of op het eten. Ik werd vooral onzeker over mezelf. Alsof die ene zin meteen al onze keuzes van de afgelopen twee jaar in twijfel trok. Ik voelde irritatie, een beetje schaamte dat ik blijkbaar zo makkelijk te raken ben, en ergens ook die kleine, vervelende vraag: doe ik het wel goed?
Mijn partner legde haar hand even op mijn knie, een beweging die ik inmiddels ken
Ik wist niet goed wat te doen. Enerzijds wilde ik opkomen voor hoe wij het doen, voor mijn partner, voor onze dochter die heus niet verwend is maar gewoon een eigen smaak aan het ontdekken is. Anderzijds was het zondagavond, iedereen had er zin in, en een welles-nietes over opvoeding leek me niet de juiste afsluiting van een gezellige avond. Dus zei ik eerst niets, schoof wat aardappelpuree op mijn eigen bord en hoopte dat het gesprek vanzelf verder zou gaan.
Dat gebeurde niet helemaal. Mijn schoonmoeder voegde er nog iets aan toe, iets over 'tegenwoordig alles maar goedvinden', en ik merkte dat ik toch antwoord gaf, rustiger dan ik me voelde: dat we haar niet dwingen, maar dat ze echt heus wel van alles eet, op haar eigen tempo. Mijn partner legde haar hand even op mijn knie, een beweging die ik inmiddels ken, een soort 'laat maar, het is goed zo'. Het hielp, al voelde ik me er ook een beetje bij in de steek gelaten, alsof ze liever had gezien dat ik gewoon stil bleef.
Opvoeden betekent soms ook dat je iets terugzegt tegen de generatie vóór je
Na die avond heb ik er met mijn partner over gepraat, in de auto naar huis, eerst een beetje stilletjes. Ze zei dat ze het knap vond dat ik iets zei, maar dat ze zelf liever de vrede had bewaard. Ik snap dat wel, ik wil ook niet elke keer in de clinch met mijn schoonmoeder. Maar ik merkte ook dat het me iets leerde: opvoeden betekent soms ook dat je iets terugzegt tegen de generatie vóór je, niet om gelijk te krijgen, maar om duidelijk te maken waar je voor staat. Al voelt dat bij mijn schoonouders nog steeds ongemakkelijker dan bij wie dan ook.
Ik weet niet of ik het de volgende keer weer zo zou doen. Misschien had ik het losser kunnen laten, misschien had ik juist eerder iets moeten zeggen in plaats van pas bij de tweede opmerking. Ik zoek nog steeds naar de juiste toon tussen opkomen voor onze manier van opvoeden en gewoon een fijne avond hebben met familie. Hoe doen andere ouders dat eigenlijk, als hun eigen ouders of schoonouders hardop twijfelen aan de keuzes die ze maken aan tafel?