16 november 2026
Anouk (31) dacht dat ze haar eetstoornis achter zich had, tot ze zichzelf hoorde zeggen: 'Je hebt bijna niks op'
Anouk (31) is moeder van een peuter van bijna drie en worstelde als tiener jarenlang met een eetstoornis. Ze dacht dat ze dat hoofdstuk had afgesloten, tot haar dochter de laatste maanden steeds kieskeuriger begon te eten en oude angsten weer de kop opstaken. Dit is haar verhaal: geen advies, maar herkenning.
Ik was veertien toen het begon, en pas ergens in mijn twintiger jaren was ik eindelijk zo ver dat ik niet meer elke dag aan eten dacht. Het herstel duurde jaren, met vallen en opstaan, met therapie die soms hielp en soms niet, en met een lichaam dat ik langzaam weer als van mezelf ging voelen. Toen ik zwanger werd, dacht ik eerlijk gezegd: dit hoofdstuk is dicht. Ik had er vrede mee, ik at normaal, ik keek niet meer naar calorieën of spiegels op de manier waarop ik dat ooit deed.
Nu ben ik moeder van een dochter van bijna drie, samen met mijn vriend Daan. De laatste maanden is ze kieskeuriger gaan eten dan ze was. Eerst dacht ik er niets van, peuters doen dat, hoorde ik overal. Maar het begon klein: een bordje pasta dat blijft staan, een avondeten dat ze na twee happen wegduwt, een ontbijt dat ze overslaat omdat ze "geen trek" heeft. Op zichzelf onschuldige momenten, die in een ander gezin waarschijnlijk niemand zouden zijn opgevallen.

Bij mij deden ze dat wel. Als ik haar bordje zie staan met de helft nog erop, voel ik iets in mijn borst dat ik niet meteen kon benoemen. Paniek, denk ik, hoewel dat woord te groot klinkt voor wat het eigenlijk is: een soort alarm dat afgaat, ook al zeg ik mezelf voor dat een peuter van twee die soms weinig eet meestal niets hoeft te betekenen voor later. Ik probeerde mezelf gerust te stellen: dit is normaal peutergedrag, dit zie je overal, dit gaat vanzelf weer over. Maar een ander deel van mij vroeg zich steeds af of ik spoken zag, of dat ik iets herkende dat ik liever niet had willen herkennen.
Ik heb het niet hardop gezegd tegen Daan, in elk geval niet in het begin. Ik was bang dat ik overdreven zou klinken, dat hij zou denken dat ik van een leeg bordje een probleem maakte dat er niet was. Dus hield ik het voor mezelf, zoals ik vroeger ook veel voor mezelf hield. Tot ik mezelf op een avond betrapte.
Je hebt bijna niks op, hoor
Ze zat aan tafel, speelde met haar vork, en ik hoorde mezelf zeggen: "Je hebt bijna niks op, hoor." Niet streng, niet hard, maar met een ondertoon die ik meteen herkende: dezelfde ondertoon die ik als kind zo vaak had gehoord. Ik schrok ervan. Dit was niet hoe ik over eten wilde praten met mijn dochter. Ik wilde juist dat eten voor haar nooit die lading zou krijgen die het voor mij had gehad.

Laat haar toch, straks wordt ze nog te dik, zei mijn moeder
Een paar weken later aten we bij mijn moeder. Mijn dochter had net twee happen van haar bord gegeten en schoof het toen weg. Ik wilde net iets zeggen, neutraal, toen mijn moeder zich ermee bemoeide. "Laat haar toch, straks wordt ze nog te dik," zei mijn moeder, terwijl ze met haar hand over het buikje van mijn dochter streek alsof ze het even controleerde. De zin kwam zo vanzelfsprekend uit haar mond dat ik even niet kon reageren. Het was precies het soort opmerking dat ik als kind zelf had gehoord, over mijn eigen buik, mijn eigen bordje, mijn eigen lichaam dat blijkbaar altijd in de gaten gehouden moest worden.
Ik voelde mijn hart sneller gaan. Aan tafel bleef het stil, mijn dochter keek van mij naar haar oma en weer terug, zonder te begrijpen waarom de sfeer plotseling veranderde. Ik kon kiezen: stil blijven, zoals ik altijd had gedaan, de lieve vrede bewaren en er later met Daan over klagen. Of nu iets zeggen, voor het eerst, tegen mijn eigen moeder.
Zo praten we niet over haar lichaam
"Zo praten we niet over haar lichaam," zei ik, rustiger dan ik me voelde. Mijn moeder keek me aan alsof ik overdreef, zei dat ze het toch alleen maar lief bedoelde, dat ze zich gewoon zorgen maakte. Het werd geen ruzie, maar ook geen gesprek waarin we elkaar meteen begrepen. Wel voelde ik voor het eerst dat ik een grens had getrokken die ik als kind nooit had kunnen trekken.
Thuis besloot ik het eetgedrag van mijn dochter ook te bespreken met de jeugdverpleegkundige, niet omdat ik dacht dat er iets mis was, maar omdat ik behoefte had aan een blik van buitenaf, iemand die kijkt naar hoe mijn dochter groeit en zich ontwikkelt, zonder de bagage die ik er zelf bij draag. Het gaf geen zekerheid in de zin van een definitief antwoord, maar wel een beetje rust naast alles wat er in mijn hoofd speelde.
Ik weet dat ik niet perfect ben in dit proces. Soms betrap ik mezelf nog op een blik die te lang op haar bordje blijft hangen, op een gedachte die sneller gaat dan ik zou willen. Maar zwijgen voelt niet meer vanzelfsprekend, niet tegen mezelf en niet tegen mijn moeder, en dat is misschien het enige wat ik nu al zeker weet.