Home » Vraagbaken » Ben ik te streng als ik zeg dat ik de dochter van mijn vriend niet meer wil zien 16 jr

Ben ik te streng, als ik zeg dat ik de dochter van mijn vriend niet meer wil zien? (16 jr)

Door:

Ietje Heybroek

Ik ben 21 jaar en heb nu vier jaar een relatie met mijn vriend van 35 jaar. Uit een eerdere relatie heeft hij een dochter van bijna 16 jaar en samen hebben we een zoontje van bijna 2 en een dochtertje van 3 jaar. Door problemen wonen we niet meer officieel samen maar we hebben nog wel een hechte relatie.

Het gaat eigenlijk heel goed, behalve op het gebied van de dochter van mijn vriend. Ik heb het altijd goed met haar kunnen vinden en dingen voor haar gedaan die haar ouders eigenlijk moesten doen (naar de dokter, de ggd, de oogarts, enz.) Ik ging met haar naar de stad en de bios; ik deed van alles met en voor haar.

Ik heb nu besloten dat ik haar te oud vind om weekenden bij ons slapen en vakanties bij ons door te brengen. Ook negeert ze ons totaal. Ze draagt haar bril niet (tegen onze wil in) en ze fietst nog laat over straat, terwijl wij haar hebben gezegd dat wij haar liever brengen, zodat ze tenminste geen risico's neemt.

Ik heb jeugdzorg ingeschakeld omdat haar moeder geen regels stelt en zij niet luistert. Ze laat zich nooit zien bij haar broertje en zusje, terwijl ze om de hoek op school zit en het halve schooljaar uitval heeft gehad.

Dat zijn allemaal dingen die me irriteren en die me vertellen dat ze in feite schijt aan ons heeft. Kortom: ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen ligt, maar het helpt toch niets. Daarom had ik besloten dat ze niet meer verplicht hoefde te komen maar gewoon kon komen als ze me even belde, want ik wilde nu eens zelf kunnen beslissen of ik zin in haar had.

Nu heeft mijn vriend achter mijn rug om met haar afgesproken. Ze heeft grote ruzie met hem gehad. Hierdoor was ik haar en haar onschuldige zielige gedoe zo zat, dat ik heb gezegd dat ik haar voorlopig even niet wilde zien, om na te kunnen denken over hoe nu verder te gaan.

Nu zitten de moeder van mijn vriend, en zijn ex, en zijn ex-schoonouders met zijn dochter van alles te verzinnen om mij om te praten, en om te stoken tussen mijn vriend en mij, wat ze tot nu toe gelukkig niet is gelukt.

Mijn vraag: ben ik nu te streng als ik zeg dat ik haar helemaal niet meer hoef te zien?

Antwoord: 

Veel mensen hebben moeite om een relatie te hebben met een partner die al een of meerdere kinderen uit een eerdere relatie heeft. U bent verliefd geworden op hem en niet op zijn kind. Het kost tijd om samen een stiefgezin te vormen: gemiddeld 4 tot 7 jaar. En af en toe kunt u het gevoel hebben dat u buitengesloten wordt, als uw vriend er is met zijn dochter. Samen hebben zij immers al een geschiedenis van 16 jaar.

Helaas kan niemand een vader zijn kind onthouden. Het is natuurlijk moeilijk voor u, maar een vader zal over het algemeen toch zijn dochter willen blijven zien. Stelt u zich maar voor dat iemand u zou vragen om uw kinderen niet meer te zien. Dat is een onmogelijke vraag.

Boos

Ik kan me goed voorstellen dat u – na alles wat u gedaan heeft voor uw stiefkind – boos bent, nu zij zich niet meer aan de regels houdt. Misschien komt het omdat ze in de puberteit zit en pubers overtreden nu eenmaal regels. Ze vragen om grenzen. Is ze misschien boos omdat u Bureau Jeugdzorg hebt ingeschakeld?

Een tijdje terug deed u nog veel met haar en dat ging goed. U zou zich kunnen afvragen of u haar niet meer wilt zien, of dat u gewoon boos op haar bent.

Praten

Ik zou adviseren om met haar te praten, als u dat nog kunt, en haar te vertellen wat u dwars zit. Misschien kunt u haar vragen waarom ze zich niet meer aan de regels houdt. En misschien vertelt zij u dan dat zij het moeilijk vindt dat haar ouders gescheiden zijn, en dat ze zich daardoor zo raar gedraagt. Lastig gedrag van jongeren kan namelijk betekenen dat ze niet goed weten hoe ze met een situatie om moeten gaan.

En bedenk, tenslotte, dat heel veel stiefouders zich meer irriteren aan hun stiefkinderen dan aan hun eigen kinderen!

Sterkte ermee!

Ietje Heybroek

heeft een praktijk voor ouder/kind-relaties. Ze is gespecialiseerd in de hulp aan stiefouders en stiefkinderen. Zie verder: www.oudersenkinderen.nl .

Reacties

Hallo,

Hallo,

Ik ben zelf 21 jaar. Mijn vriend is 31 en mijn stiefdochter word dit jaar 9. Gelukkig is mijn stiefdochter niet in de puberteit. Ze is niet moeilijk en vind mij ook erg lief.

Ik woon inmiddels een jaar samen met mijn vriend en ik vind het soms erg lastig. Ik werd thuis namelijk best verwend en hoefde niet erg veel te doen.. Ik had mijn huiswerk, mijn kamer en ik deed de vaatwasser. Af en toe moest ik een keer stofzuigen, maar That's it. Samenwonen was dus een grote stap, maar het huishouden doen is geen probleem.

Zelf zit ik op school, werk ik, heb geen auto maar wel een paard waar ik elke dag 12 km heen en terug voor moet fietsen, een kat, puppy, vriend en schoonvader die MS heeft. En natuurlijk een stiefdochter. Mijn vriend "werkt" thuis. Hij zorgt voor zijn vader en werkt aan een webshop sinds kort.

Toen ik ging samen wonen is mij beloofd dat ze minimaal eens in de 2 weken een weekendje weg is. Helaas wilt ze niet en dan krijgt ze ook haar zin. Ze gaat nu misschien eens in de 2 MAANDEN een weekendje weg. De laatste tijd vind ik dit heel moeilijk omdat zij best druk is, mag erg laat naar bed (slaap vaak eerder dan haar) en is tot die tijd ook heel aanwezig. Nogmaals, ze is geen moeilijk kind en vind mij ook lief. Dit geld ook voor andersom, maar ik ben zo druk de laatste tijd..

Mijn vriend en ik zijn pas een jaar samen en hebben nu al bijna geen seks leven meer. Ik had vaker seks toen ik single was, en zelfs in mijn vorige relatie waar ik ongelukkig in was, had ik meer seks. Hierdoor, doordat ik veel werk, en mijn stiefdochter nu eenmaal langer wakker is dan ik.. voelt het niet als een relatie. Het voelt meer alsof we huisgenoten zijn. We kussen nog wel, en als ik het aangeef komt hij ook wel bij mij zitten, maar dan wel vaak op zijn laptop of telefoon ondertussen.

Ik zou graag willen dat mijn stiefdochter wat vaker naar haar moeder of oma ging. Zodat ik beter slaap, want soms blijf ik tot half 1 op terwijl ik er om 6u uit moet de volgende ochtend, juist zodat we nog een uurtje tijd voor elkaar hebben. En zodat het af en toe weer een keer kan voelen als een relatie.

Is het normaal dat ik dit verwacht?
Ik spreek mijn vriend hier ook vaker op aan, maar maakt nog wel eens valse beloftes zoals vandaag. Hij is de hele dag paintballen, en hij zou haar meenemen. Word ik vanmorgen wakker, een kwartier voordat hij gaat. Vraag ik of ze al is aangekleed, hoor ik dat hij haar toch bij mij laat..
Terwijl ik eigenlijk al dingen gepland had. Hij is onderhand vaker kinderloos als ik.

Ligt dit eraan dat ik vroeger best wel verwend ben?
Is het omdat het niet mijn echte dochter is?
Is het omdat ik pas 21 ben en misschien nog niet volwassen genoeg om een kind op te voeden?

Hallo, ik zal beginnen met

Hallo, ik zal beginnen met mezelf even voor te stellen. Ik ben X, 20 jaar oud, ik ben samen met een schat van een man, die 20 jaar ouder is als mij. Maar, hij heeft 3 kinderen (13jr,25jr en 17jr). Mijn man en ik zijn 2 handen op 1 buik, de hele week door lachen we, hebben we leuke gesprekken, kortom, we delen alles met elkaar. Tot zondag... Zondag is de dag dat de kinderen komen... De 2 jongste (meisjes) zijn de ergste, zeker de middelste. Zij is brutaal tegen me, negeert me, en kan het niet zien als ik "HAAR" papa nogmaar een hand geef. We zijn nu 2jaar samen en door er telkens problemen zijn als die kinderen er zijn, spreek mijn man nauwelijks nog tegen me op zondag. Niks is goed wat ik zeg of doe, als ik men mond open doe hebben we ruzie. Alles wat ik hem vraag is te veel en alles gebeurd met een gezucht of gezaag. De kinderen luisteren ook helemaal niet. Bv. We halen drinken in huis (literflessen) omdat het zo schrokoppen zijn moeten we dat wel doen, want blikjes zijn niet te betalen op die manier. Als ik ze zeg neem maar een glas cola, gaan er gewoon naar de papa en vragen ze of ze een blik cola krijgen, en ja natuurlijk krijgen ze dat, want de kindjes zijn heilig. Ook elke activiteit we doen, voel ik me steeds het 5e wiel aan de wagen. En ik weet dat iedereen denkt "praat erover met elkaar" maar nee, als ik mn mond open doe over die kinderen hebben we binnen de 5 minuten ruzie. Hij zegt dan : over mijn kinderen wil ik geen slecht woord horen, wat het ook mag zijn. En daar stopt ons gesprek dan telkens. Mijn vriend wil doodgraag nog een kindje, en ik ook, hij verlangt er echt naar dat we 1 gezien vormen en geloof me, ik wil dat ook, maar hoe kan ik een gezin vormen met drie verwende rotkinderen die alles naar hun hand zetten? Is het normaal dat het nog niet zo goed gaat omdat we pas 2jr samen zijn? Of kan ik beter weggaan van hem... Want zoals het nu is wil ik echt niet verder leven. :( rotkinderen!

Ten eerste: je kunt je vraag

Ten eerste: je kunt je vraag beter bij het forum stellen dan onder een artikel. Ik zou het even copy-pasten als ik jou was!
Ten tweede: misschien even wat aan je spelling doen. In combinatie met 'ouder DAN MIJ' en 'rotkinderen' kom je niet echt beschaafd over. Dat ben je misschien ook gewoon niet, kan natuurlijk.
Ten derde: Ja, ga weg bij deze man en deze drie kinderen! Ik meen dit uit de grond van mijn hart. Jij gunt de kinderen weinig, je gunt ook zowel vader als kinderen geen goede relatie met elkaar. Dit is geen goede match.
En vooral: geen kinderen krijgen met deze man! Misschien wel met niemand!
Succes verder.

Lees verder