Zoontje bijna door auto aangereden
Ik heb een hele lieve, nieuwsgierige zoon van 2 jaar oud. Ik heb vandaag met hem de schrik van mijn leven gehad.
Hij heeft een stepje waar hij vliegensvlug op is. Hij reed 1 meter voor mij uit, op de stoep en besluit uit het niks zijn stuur naar rechts te gooien en vol de weg op te gaan. Ik was te laat om hem te grijpen.. en zie een auto met ik denk wel 30 km per uur op hem af komen. De auto was te laat om te stoppen en ik dacht echt dat hij mijn zoontje frontaal ging raken. Wonder boven wonder, is mijn zoontje gelukkig trager de weg op dan dat de auto is, en de auto rijd op een millimeter langs mijn zoontje. Dit gebeurt allemaal in een seconde. Ik grijp mijn zoontje en barst zelf in huilen uit, ik dacht echt dat hij geraakt zou worden..
Het leek alsof hij pal voor de auto stond.. alsof er een engeltje op zijn schouder zat..
Het lastige is nu, ik heb er al uren buikpijn van. Heb continue wat als scenario's in mijn hoofd.. Hebben jullie zoiets wel is meegemaakt? Ik ben er nog steeds in shock van..
Ja, toen mij dochter 4 jaar was rende ze zomaar ineens de weg op haar ballon achterna. Rakelings tussen twee auto’s . Een chauffeur stapte midden op de weg uit en liet zijn auto gewoon staan. Hij rende op mij af en troostte mij en mijn inmiddels spierwitte dochter. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb er nog weken ( vooral ‘s nachts) last van gehad. Ik heb echt weken gehad dat ik niet kon slapen en dat ik midden in de nacht bij haar bedje ging zitten. Flashbacks, koude rillingen. Het goede nieuws is dat het uiteindelijk beter gaat. Er veel over praten hielp mij. Ik denk dat ik het verhaal wel honderd keer verteld heb. En toen, en toen…… Sterkte
Alice12 schreef op 31-03-2026 om 22:47:
Ja, toen mij dochter 4 jaar was rende ze zomaar ineens de weg op haar ballon achterna. Rakelings tussen twee auto’s . Een chauffeur stapte midden op de weg uit en liet zijn auto gewoon staan. Hij rende op mij af en troostte mij en mijn inmiddels spierwitte dochter. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb er nog weken ( vooral ‘s nachts) last van gehad. Ik heb echt weken gehad dat ik niet kon slapen en dat ik midden in de nacht bij haar bedje ging zitten. Flashbacks, koude rillingen. Het goede nieuws is dat het uiteindelijk beter gaat. Er veel over praten hielp mij. Ik denk dat ik het verhaal wel honderd keer verteld heb. En toen, en toen…… Sterkte
Dankjewel voor het delen. Wat lijkt mij dat ook vreselijk! En fijn dat je het uiteindelijk een plekje hebt kunnen geven..ik hoop ook heel erg dat dit gevoel gaat zakken. Maar het heeft mij ook weer even op scherp gezet, om nog dichter erop te zitten. Ze zijn soms ook zo snel..
Ik had zoon altijd aan een tuigje met een riem.
"Het is toch geen hond!!!" kreeg ik wel eens toegeworpen, maar liever aan de riem dan in een kist.
Op die manier hoeven ze geen handje vast te houden en hebben ze een beetje vrije ruimte.
Het enige echt gruwelijke moment was in zijn eigen bedje toen hij drie was.
Man zag hem ondersteboven in bed liggen, à la Pippi Langkous en riep me erbij. "Kijk dat malle kind nou!" 😄
Even recht willen leggen en dan merken dat hij met zijn hoofd in het dekbedovertrek zit dat strak om zijn nek was gedraaid. Koud lijfje, roodgloeiend, bezweet hoofd.
Ik ben nog nooit zó blij geweest met een kind dat begon te huilen.
Ik stond het karretje vast te maken in de supermarkt. Mijn dochter van nog geen 2 rende naar buiten, recht erop af: fietspad, autorijbaan, tram/taxi/busbaan, en daarna nog een keer die trambaan, autobaan fietspad, avondspits....😱😭. Ik rende achter haar aan en ik gilde; HOU HAAR TEGEN!!!! Een alerte meneer tilde haar op vlak voordat ze buiten was en gaf haar aan mij. Ze is nu 25, altijd een wegrenner gebleven, ik schrik er nog van nu ik het weer opschrijf. Nee, het is niet zomaar weg. Praat erover, heel veel!
