Zoontje bijna door auto aangereden
Ik heb een hele lieve, nieuwsgierige zoon van 2 jaar oud. Ik heb vandaag met hem de schrik van mijn leven gehad.
Hij heeft een stepje waar hij vliegensvlug op is. Hij reed 1 meter voor mij uit, op de stoep en besluit uit het niks zijn stuur naar rechts te gooien en vol de weg op te gaan. Ik was te laat om hem te grijpen.. en zie een auto met ik denk wel 30 km per uur op hem af komen. De auto was te laat om te stoppen en ik dacht echt dat hij mijn zoontje frontaal ging raken. Wonder boven wonder, is mijn zoontje gelukkig trager de weg op dan dat de auto is, en de auto rijd op een millimeter langs mijn zoontje. Dit gebeurt allemaal in een seconde. Ik grijp mijn zoontje en barst zelf in huilen uit, ik dacht echt dat hij geraakt zou worden..
Het leek alsof hij pal voor de auto stond.. alsof er een engeltje op zijn schouder zat..
Het lastige is nu, ik heb er al uren buikpijn van. Heb continue wat als scenario's in mijn hoofd.. Hebben jullie zoiets wel is meegemaakt? Ik ben er nog steeds in shock van..
Ja, toen mij dochter 4 jaar was rende ze zomaar ineens de weg op haar ballon achterna. Rakelings tussen twee auto’s . Een chauffeur stapte midden op de weg uit en liet zijn auto gewoon staan. Hij rende op mij af en troostte mij en mijn inmiddels spierwitte dochter. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb er nog weken ( vooral ‘s nachts) last van gehad. Ik heb echt weken gehad dat ik niet kon slapen en dat ik midden in de nacht bij haar bedje ging zitten. Flashbacks, koude rillingen. Het goede nieuws is dat het uiteindelijk beter gaat. Er veel over praten hielp mij. Ik denk dat ik het verhaal wel honderd keer verteld heb. En toen, en toen…… Sterkte
Alice12 schreef op 31-03-2026 om 22:47:
Ja, toen mij dochter 4 jaar was rende ze zomaar ineens de weg op haar ballon achterna. Rakelings tussen twee auto’s . Een chauffeur stapte midden op de weg uit en liet zijn auto gewoon staan. Hij rende op mij af en troostte mij en mijn inmiddels spierwitte dochter. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb er nog weken ( vooral ‘s nachts) last van gehad. Ik heb echt weken gehad dat ik niet kon slapen en dat ik midden in de nacht bij haar bedje ging zitten. Flashbacks, koude rillingen. Het goede nieuws is dat het uiteindelijk beter gaat. Er veel over praten hielp mij. Ik denk dat ik het verhaal wel honderd keer verteld heb. En toen, en toen…… Sterkte
Dankjewel voor het delen. Wat lijkt mij dat ook vreselijk! En fijn dat je het uiteindelijk een plekje hebt kunnen geven..ik hoop ook heel erg dat dit gevoel gaat zakken. Maar het heeft mij ook weer even op scherp gezet, om nog dichter erop te zitten. Ze zijn soms ook zo snel..
Ik had zoon altijd aan een tuigje met een riem.
"Het is toch geen hond!!!" kreeg ik wel eens toegeworpen, maar liever aan de riem dan in een kist.
Op die manier hoeven ze geen handje vast te houden en hebben ze een beetje vrije ruimte.
Het enige echt gruwelijke moment was in zijn eigen bedje toen hij drie was.
Man zag hem ondersteboven in bed liggen, à la Pippi Langkous en riep me erbij. "Kijk dat malle kind nou!" 😄
Even recht willen leggen en dan merken dat hij met zijn hoofd in het dekbedovertrek zit dat strak om zijn nek was gedraaid. Koud lijfje, roodgloeiend, bezweet hoofd.
Ik ben nog nooit zó blij geweest met een kind dat begon te huilen.
Ik stond het karretje vast te maken in de supermarkt. Mijn dochter van nog geen 2 rende naar buiten, recht erop af: fietspad, autorijbaan, tram/taxi/busbaan, en daarna nog een keer die trambaan, autobaan fietspad, avondspits....😱😭. Ik rende achter haar aan en ik gilde; HOU HAAR TEGEN!!!! Een alerte meneer tilde haar op vlak voordat ze buiten was en gaf haar aan mij. Ze is nu 25, altijd een wegrenner gebleven, ik schrik er nog van nu ik het weer opschrijf. Nee, het is niet zomaar weg. Praat erover, heel veel!
laatst zwenkte mijn kleuter uit naar links op de fiets. Juist toen er een bus voorbijkwam. Die was wel al wat uitgeweken, gelukkig precies genoeg.
Heb toen (weer) kleuter stevig toegesproken over rechts blijven rijden.
Begint langzaam tot kleuter door te dringen. Maar als mama schrik je dan wel flink.
Zeespiegel schreef op 01-04-2026 om 06:17:
laatst zwenkte mijn kleuter uit naar links op de fiets. Juist toen er een bus voorbijkwam. Die was wel al wat uitgeweken, gelukkig precies genoeg.
Heb toen (weer) kleuter stevig toegesproken over rechts blijven rijden.
Begint langzaam tot kleuter door te dringen. Maar als mama schrik je dan wel flink.
Een kleuter is nog te klein om op de openbare weg te fietsen ook al fietst mamma of pappa er naast
ik heb t zelf ooit gehad toen ik nog studeerde. Ik oversteken met de fiets, links staat een vrachtwagen voor t stoplicht stildie de 80 km weg qua zicht blokkeert. En als ik optrek dendert er op de andere strook een vrachtwagen door rood die ik dus niet had (kunnen) zien aankomen. Ik ben me nog nooit zo rot geschrokken, als ik een seconde eerder of hij later was geweest, had ik t niet naverteld. dat gevoel is me nog de hele dag bijgebleven, ik stond te trillen op mn benen. En nooit vergeten, ik kan het nog zo ophalen. Laat staan als het een van je kinderen betreft....gelukkig had ik geen weglopers maar pfff wat zit een ongeluk soms in een klein hoekje. Ik kan me je gevoel heel goed voorstellen dus praat erover en negeer t niet! Gelukkig is het goed afgelopen
Bolmieke schreef op 01-04-2026 om 07:16:
[..]
Een kleuter is nog te klein om op de openbare weg te fietsen ook al fietst mamma of pappa er naast
Een kleuter moet soms wel als je nog een kind hebt wat niet meer in het voorzitje past. En het hangt ook erg van je kind en de route af, m.i.
laatst nog, dochter van 12 weggetrokken op zebrapad. Er stond een auto te wachten, liet ons netjes voorgaan. Achter de auto rijdt heel hard een fatbike over het zebrapad zonder te kijken of te stoppen. Ik heb mijn dochter een flinke duw gegeven om op tijd de overkant te halen zonder onder die fiets te liggen. We waren allebei erg geschrokken.
Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat is altijd zo eng.
Ik zou er veel over praten als ik jou was. Dat is wat helpt en met de tijd wordt het langzaam minder.
Mijn dochter was nog jong, ik weet niet meer hoe jong precies. We fietsten op een tweerichtingfietspad links langs de hoofdweg en moesten een zijstraat kruisen om direct daarna op de fietsoversteekplaats bij het stoplicht, als dat groen was, rechtsaf de hoofdweg over te steken. Dus ik zeg "we moeten hier naar rechts" en onmiddellijk slaat dochter af naar rechts, recht voor het over de hoofdweg optrekkende autoverkeer. De vrouw in de eerste auto had gelukkig goede reflexen en remde direct, ik was te geschokt en teveel met dochter bezig om die bestuurster te laten blijken hoe ontzettend dankbaar ik haar was. Ik schrok me te pletter.
Bolmieke schreef op 01-04-2026 om 07:16:
[..]
Een kleuter is nog te klein om op de openbare weg te fietsen ook al fietst mamma of pappa er naast
Dat is hoe je een kind leert fietsen.
Theekopje schreef op 01-04-2026 om 07:30:
laatst nog, dochter van 12 weggetrokken op zebrapad. Er stond een auto te wachten, liet ons netjes voorgaan. Achter de auto rijdt heel hard een fatbike over het zebrapad zonder te kijken of te stoppen. Ik heb mijn dochter een flinke duw gegeven om op tijd de overkant te halen zonder onder die fiets te liggen. We waren allebei erg geschrokken.
Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat is altijd zo eng.
Ik zou er veel over praten als ik jou was. Dat is wat helpt en met de tijd wordt het langzaam minder.
Ja het onbegrijpelijk dat voor een fatbike of electrische fiets geen bromcertificaat nodig is. Hier rijden veel kinderen op een fatbike, die nog wel eventjes rechts inhalen enzo. Gewoon de verkeersregels niet kennen maar wel vol misplaatst zelfvertrouwen hard rijden.
Als je te klein was om het begrip snelverkeer te begrijpen werd je bang gemaakt, de ouder verstrakte dan en dan hoorde je een angstige, bezwerende, paniekerige stem. "Hier blijven, handje vast. Kijk naar mij". En het kwam niet in je op om niet te gehoorzamen. Het waren volwassenen en jij een klein kind.
Later werd me verteld hoe ik moest oversteken en toen ze me vertrouwden mocht ik ineens alles zelf: ook spelen buiten, ook boodschappen doen "kijk dit is een heel drukke straat dus dan moet je eerst goed naar links en naar rechts kijken en dan snel naar de vluchtheuvel. Kan je dat?" Enz. En zodra je dat door had mocht je alleen. Omdat je alles alleen deed was het geen uitzondering en geen geintje. Buiten de directe leefomgeving, het eigen stukje straat, was je een verkeersdeelnemer en dan speelde je niet.
Bovendien hielden veel auto's in als ze je zagen. En als er een stopte deed ook een ander dat.
Ouders hadden gewoon geen tijd om het anders te doen.
Ik denk ook, zo lezend, dat kind instructies verwacht en dus beoordeelt hij alles niet zelf. De "baas van het groepje", jij dus, geeft die instructies dus denkt het kind niet zelf na. En dan schiet hij ineens weg omdat hij zelf de situatie niet beoordeelt maar jij. Als hij alles zelf beoordeeld had dan was hij er meer attent op geweest om én op de veiligheid te letten én op de route. Vermoedelijk zat hij dus over andere dingen te kletsen of na te denken zonder op te letten omdat jij alles zou doen.
Bolmieke schreef op 01-04-2026 om 07:16:
[..]
Een kleuter is nog te klein om op de openbare weg te fietsen ook al fietst mamma of pappa er naast
wat is volgens jou wel een geschikt moment om te leren fietsen? de zomer voordat ze naar de middelbare school gaan?
