12 jarige dochter weigert ergens anders te slapen

Niet ieder kind vind het leuk om ergens anders te slapen. En het is ook niet iets wat 'moet' hè, dus ik zou het lekker los laten. Kan ook best dat het op den duur beter gaat.

Mijn jongste dochter is ook het liefst thuis. Zelfs met (één van) ons erbij slaapt ze elders gewoon niet goed. Ze is wel op kamp geweest en naar buitenlandse sporttoernooien, maar dat vraagt dan altijd heel erg veel van haar. Ze is nu 17 en zegt ook: gaan jullie maar op vakantie, dan blijf ik lekker thuis!

Mijn oudste zoon had dit toen hij klein was ook heel sterk. Die hebben we nog wel eens opgehaald van kamp. Maar hij is er helemaal overheen gegroeid. Hij is nu 25, werkt als marinier en kan echt óveral slapen.

Dus ja, het is niet te voorspellen hoe het verder gaat. 

Zie het niet als iets dat je 'op moet lossen', maar als iets dat bij jouw kind hoort

Klassieke heimwee misschien?

Roos57 schreef op 09-06-2026 om 14:23:

Hier ook een kind dat zo was . Woont nu samen . 😜

haha, en nu mag de partner niet meer weg

Ik kon op mijn 20ste nog geen eens ergens anders slapen. Vooral de wc vond ik zo´n gedoe. Straks moet je poepen en dan horen ze dat. Dat was mijn grootste angst.

Broadway schreef op 09-06-2026 om 14:33:

[..]

haha, en nu mag de partner niet meer weg

😂

Wat valt er op te lossen? Oftewel: waarom moet ze persé ergens anders slapen?

Haar dus niet meer opgeven voor kamp en ook maar even niet samen weggaan, tot ze aangeeft wel ergens anders te willen slapen.

Ik zou kijken wat er mogelijk is. Maar ook je eigen grenzen aangeven. Het kan natuurlijk niet dat jullie als ouders nooit meer weg kunnen. Of dat je als gezin niet op vakantie kunt. Je hoeft echt niet mee te gaan in dit gedrag. Want wie zegt dat het zomaar ooit zal verdwijnen? En dan zitten jullie de komende jaren aan huis gekluisterd? Ik zou onderscheid maken in zaken die haar zelf betreffen (dus niet opgeven voor een kamp of logeren zonder noodzaak). Maar wel je eigen dingen blijven doen (zoals een avond weg met je partner, bezoek aan een bruiloft of feestje). En bijvoorbeeld ook vakanties. Kijk naar oplossingen zoals iemand bij jullie thuis die oppast (grootouders, een oppas, de buurvrouw met een babyfoon). Zet zelf een babyfoon neer met verbinding met jullie telefoon. En oefen met overdag alleen thuis zijn. Ga bijvoorbeeld overdag samen weg. Lukt dat wel? En ga met haar in gesprek. Ze is 12! Geen kleuter meer waar toezicht nodig is. Waarschijnlijk zit of gaat ze naar de middelbare school en dat vraagt meer zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Daar mag ze aan leren wennen. Ik zou dus niet accepteren en afwachten. Maar in gesprek en oefenen. 

Izza schreef op 09-06-2026 om 15:43:

Ik zou kijken wat er mogelijk is. Maar ook je eigen grenzen aangeven. Het kan natuurlijk niet dat jullie als ouders nooit meer weg kunnen. Of dat je als gezin niet op vakantie kunt. Je hoeft echt niet mee te gaan in dit gedrag. Want wie zegt dat het zomaar ooit zal verdwijnen? En dan zitten jullie de komende jaren aan huis gekluisterd? Ik zou onderscheid maken in zaken die haar zelf betreffen (dus niet opgeven voor een kamp of logeren zonder noodzaak). Maar wel je eigen dingen blijven doen (zoals een avond weg met je partner, bezoek aan een bruiloft of feestje). En bijvoorbeeld ook vakanties. Kijk naar oplossingen zoals iemand bij jullie thuis die oppast (grootouders, een oppas, de buurvrouw met een babyfoon). Zet zelf een babyfoon neer met verbinding met jullie telefoon. En oefen met overdag alleen thuis zijn. Ga bijvoorbeeld overdag samen weg. Lukt dat wel? En ga met haar in gesprek. Ze is 12! Geen kleuter meer waar toezicht nodig is. Waarschijnlijk zit of gaat ze naar de middelbare school en dat vraagt meer zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Daar mag ze aan leren wennen. Ik zou dus niet accepteren en afwachten. Maar in gesprek en oefenen.

Ze kunnen wel op vakantie, want TO schrijft dat als één van de ouders erbij is, het wél goed gaat.
Het gaat zo te lezen ook niet om overdag of 's avonds.

Bij ons was het kamp gelukkig dichtbij en konden we haar ‘s avonds ophalen en ‘s ochtends weer brengen. Anders had ze geen kamp gehad, want ze slaapt ook nergens anders dan thuis of bij haar grootouders. Mega heimwee, niks aan te doen. 

prima toch. Lekker thuis laten slapen dan. 
Komt vanzelf. Echt. 

Duckie73 schreef op 09-06-2026 om 16:29:

Dan geen kamp. Het is geen eerste levensbehoefte. 12 is nog echt jong, het is geen 16. Daarnaast waar moet je als ouder heen dan? Als je uiteten gaat ben je toch voor 21:00 terug.

geen idee hoe laat jij dan gaat eten, maar wij zijn na een diner extern toch meestal niet voor half 11 thuis. Je zit zo al tot half 10, 10 uur aan tafel. 7 uur aan tafel, en dan moet je ook nog vroeg uit je werk, je moet nog naar het restaurant, half uurtje in de auto + parkeren, dan is het nog dichtbij, eten: voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, beetje kletsen, genieten van je glaasje drinken. afrekenen, weer naar huis rijden. 

Hoe gaat ze helemaal los dan? Wat doet ze dan?

mana_sutiyuq schreef op 09-06-2026 om 16:58:

[..]

geen idee hoe laat jij dan gaat eten, maar wij zijn na een diner extern toch meestal niet voor half 11 thuis. Je zit zo al tot half 10, 10 uur aan tafel. 7 uur aan tafel, en dan moet je ook nog vroeg uit je werk, je moet nog naar het restaurant, half uurtje in de auto + parkeren, dan is het nog dichtbij, eten: voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, beetje kletsen, genieten van je glaasje drinken. afrekenen, weer naar huis rijden.

Maar uit eten gaan is toch geen probleem? Ik lees alleen dat dochter niet ergens anders wil slapen.