Gepest door vriendin van zoon
Beste allemaal,
Mijn zoon is 17 en heeft sinds een half jaar zijn eerste verkering. Harstikke leuk natuurlijk, alleen lijkt zij er een hobby ervan te hebben gemaakt om mij te pesten. Ik weet dat ik heel paranoïde en dramatisch klink, maar ze heeft al meerdere keren mijn zoon tegen mij opgezet. - Bijvoorbeeld toen wij haar voor het eerst zouden ontmoeten hadden wij haar uitgenodigd om bij ons avond te eten. Toen had ze zelf een Tupperware bakje met eten bij zich want ze wist niet of ik wel goed kon koken. Toen heeft ze het opgewarmd in de magnetron en is ze dat gaan eten terwijl de rest van mijn gezin waaronder zoon gewoon met de pot meeaten. Het toetje was zo'n Mona toetje van de maand en dat at ze wel op. Ze zei omdat ik het niet had gemaakt en daarom wist ze zeker dat het lekker was. Mijn zoon en man zeiden beide toen ze weg was dat ze waarschijnlijk een moeilijke eter was en dat ze daarom zo deed. Ik heb mij er toen maar bij neergelegd.
- Het tweede voorbeeld was dat wij voor de verjaardag van zoon een Lego set wilde geven. Ik heb haar toen een appje gestuurd welke wij wilde geven en of ze mee wilde doen. Dat wilde ze niet want ze had zelf al een cadeautje voor hem. Helemaal goed natuurlijk. Toen heeft ze een dag voor zijn verjaardag precies dezelfde Legoset gegeven aan zoon. Zoon helemaal blij, maar zij wist wat wij hem gaven, want ik had in de app de link gestuurd naar wat wij hem zouden geven. Toen moest ik nog halsoverkop naar de winkel om iets anders te halen.
- En het ergste was dat wij als een gezin een weekendje in de kerstvakantie weggingen naar een huisje. Dit doen wij elk jaar en dit zou waarschijnlijk het laatste jaar zijn omdat zoon bijna volwassen is. Toen had zij tegen zoon verteld dat als verrassing wij haar hadden uitgenodigd. Dit hadden wij niet gedaan, maar zoon was zo blij dat wij maar toestemde. Toen een dag voordat wij vertrokken had zij tegen zoon gezegd dat ik had gezegd dat ik haar niet mee wilde hebben en omdat ze geen ruzie wilde maken met mij bleef ze maar thuis. Zoon is heel erg boos geworden op mij. Terwijl ik dat helemaal niet heb gezegd. Uiteindelijk is zoon niet meegegaan en is ons laatste kerstvakantieweekend met het gezin helemaal verpest.
Hoe moet ik hiermee omgaan? Het voelt echt of zij als hobby heeft om mijn zoon tegen mij op te zetten. Ik heb er zelfs nachtmerries van. En ik durf haar er niet op aan te spreken omdat ik bang ben dat ze alles verdraait en ze zoon zo nog meer om haar vinger bindt.
krulliebollie schreef op 12-01-2026 om 16:36:
[..]
Ik zou kunnen bedenken dat iemand een zeer ernstige voedselallergie heeft en (nog) niet durft te vertrouwen op de kookkunsten van mensen die zij niet kent of dat iemand een angststoornis heeft die dermate aanwezige waardoor zij ook niet durft te vertrouwen op de kookkunsten van iemand.
daarnaast hebben mensen die ‘ moeilijke eters’ zijn vaak al zo veel (voor) oordelen moeten doorstaan dat zij dat op zo een manier proberen te voorkomen..,
Ja, dat kan ik me ook bedenken. (Zeker als moeilijke eter
) Maar het gedrag is m.i. wel raar en onaangepast, zeker zonder uitleg. (Zijn neutrale termen voor mij dus ik bedoel het niet veroordelend overigens)
Wat ik er niet meteen bij zou bedenken is dat het een manier zou zijn om mij te pesten. (Maar ik was er niet bij dus kan niet oordelen over toon, sfeer etc)
Ik denk ook dat het meisje het niet op jou persoonlijk gemunt heeft, maar gekke fratsen uithaalt om aandacht van haar vriendje te krijgen. Pubers/jongelui kunnen idd nogal eens rare gedachtegangen hebben. Mijn zoon heeft meerdere vriendinnetjes gehad die echt bizarre dingen deden of verzonnen voor aandacht. Die jongens slikken alles voor zoete koek en het aankaarten is een rooie lap op een stier.
Wat je anders had moeten doen is makkelijk gezegd achteraf, maar vanaf nu zou ik er wel direct op reageren. Geen groot ding van maken, maar je hoeft geen leugens te accepteren of rare dingen zoals met dat kado te pikken.
Het meisje zal buiten jullie zicht ook best rare fratsen uithalen en daar krijgt je zoon vanzelf genoeg van. Mijn zoon zei achteraf ook van die ex vriendinnen; die spoort niet. Terwijl ik er tijdens de verkering niks negatiefs over mocht zeggen.
Het is lastig, maar zo werkt het.
Ik denk dat je jezelf voor nu een plezier doet door te stoppen met denken dat zij jullie relatie onder spanning probeert te zetten. Blijf gewoon lekker in contact met je zoon zoals je altijd deed, en geef haar niet teveel aandacht.
SibellaxMonty schreef op 12-01-2026 om 18:12:
[..]
Als ik het over kon doen had ik het waarschijnlijk zo wel gedaan. Maar haar streken waren zo´n bus van links dat ik gelijk op mijn automatische standje ga en dat is het probleem oplossen zonder dat ik iemand voor het hoofd stoot. Daarnaast ben ik niet bang voor haar, maar ik heb wel het gevoel dat mijn zoon meer haar kant kiest dan de mijne. En dat is niet erg, maar als ik de strijd dan zou aangaan zou ik die waarschijnlijk verliezen en dan maak ik het alleen maar erger. Ik wil de eerste verliefdheid van mijn zoon ook niet verpesten door gelijk in conflict te liggen met zijn vriendin.
Ik kan me heel erg voorstellen dat je overrompeld was. Dergelijke fratsen verzin je toch ook niet?! Logisch dat het je overvalt. Dat je geen zin hebt in gedoe en in eerste instantie probeert de lieve vrede te bewaren, snap ik ook.
Maar je weet inmiddels dat je geen idee hebt waar je aan toe bent met deze dame. Gaat ze vanaf nu rekening houden met anderen of boekt ze straks voor haar en je zoon een weekendje Disneyland - op jouw verjaardag?
In tegenstelling tot sommigen hier, die suggereren dat je een beetje dommetje zou kunnen spelen en vol verbazing aan dat vriendinnetje kan vragen hoe deze situaties nou toch zijn ontstaan, vind ik dat je je eigen verontwaardiging en eventuele andere emoties eerlijk en direct moet benoemen. Liefst in een constructief gesprek (stampvoeten en dergelijke zou ik op een ander moment doen). Ze moeten beiden (!) beseffen welke gevolgen die 'bijzondere' acties voor anderen hebben gehad en dat je dergelijke dingen dus gewoon niet doet.
Ik denk dat het inderdaad een uitdaging kan worden om zo'n volwassen gesprek te voeren, maar het is niet onmogelijk. Spreek vooral uit dat je zo'n gesprek juist wil omdat je het fijn vindt om je zoon zo verliefd te zien en omdat je hoopt dat het goed blijft gaan. Vertel dat je het daarom belangrijk vindt om dingen waar jij (en zij?) mee zitten op een volwassen manier met elkaar te kunnen bespreken. Want als je twijfels, vragen of irritaties niet met elkaar bespreekt, blijft dat wringen en wordt het er uiteindelijk niet gezelliger op. Dat wil je samen voorkomen. Geef ook aan dat het voor iedereen lastig is om van mensen die je nog niet zo goed kent te snappen hoe ze denken en hoe ze zich voelen. Door open en eerlijk met elkaar om te gaan, óók als je iets niet leuk vindt, leer je elkaar beter begrijpen - en dat is heel belangrijk omdat jullie het samen gezellig willen houden en je iedereen het beste gunt.
Mijn advies is: niet doen. Geen gesprek aangaan. En niet gaan zoeken naar mogelijke verklaringen van haar vreemde acties, je gaat verdwalen en houdt jezelf voor de gek. Blijf heel erg aan de oppervlakte. blijf bij wat je ziet, reageer daar heel simpel op als je iets vreemds ziet en laat het daarbij. Reacties in de zin van ja of nee, zonder nadere uitleg. Eventuele dilemma's kun je bespreken met je zoon: ik wil haar uitnodigen, maar zal ik voor haar meekoken of niet, wat denk je? Idem als je nog een keer met elkaar op vakantie wil etc. Vermijd uitleg. Houd het aan de oppervlakte, benoem alleen datgene wat zichtbaar is/was.
Ik heb geen ervaring met zulke dingen maar...
Je bent niet haar therapeut.
Dus als je een gesprek wilt voeren over haar gedrag, is niet veel kans dat het verbeteren zal.
Dus ik sluit mij aan bij tsjor hierboven.
tsjor schreef op 13-01-2026 om 09:10:
Mijn advies is: niet doen. Geen gesprek aangaan. En niet gaan zoeken naar mogelijke verklaringen van haar vreemde acties, je gaat verdwalen en houdt jezelf voor de gek. Blijf heel erg aan de oppervlakte. blijf bij wat je ziet, reageer daar heel simpel op als je iets vreemds ziet en laat het daarbij. Reacties in de zin van ja of nee, zonder nadere uitleg. Eventuele dilemma's kun je bespreken met je zoon: ik wil haar uitnodigen, maar zal ik voor haar meekoken of niet, wat denk je? Idem als je nog een keer met elkaar op vakantie wil etc. Vermijd uitleg. Houd het aan de oppervlakte, benoem alleen datgene wat zichtbaar is/was.
Stel je nou voor om oppervlakkig te reageren op acties die jou persoonlijk raken?
Het is volkomen logisch om gefrustreerd te zijn over dat cadeau en het weekend waarop TO zich had verheugd. Als je het dan laat bij de constatering dat er 'iets vreemds' is gebeurd, doe je jezelf tekort. Wanneer anderen niet (willen) zien dat hun acties jou verdrietig/bang/boos/whatever maken, moet je dat benoemen. Je kan er niet vanuit gaan dat ze begrijpen hoezeer iets jou raakt als je oppervlakkig reageert met: 'Jeetje, dat is uitgerekend het cadeau waar ik het met haar over heb gehad!' of 'Gek joh, dat ze vertelt dat ik haar heb uitgenodigd, ik wilde nou juist nog één keer net als vroeger met alleen ons gezinnetje weg!'
Het gaat niet om irritatie over iemand die voorkruipt bij de kassa waarover je simpelweg kan denken 'Soit, ik wacht wel een paar minuten langer'. Het gaat om een nieuwe situatie binnen je gezin waardoor er thuis ineens over je heen wordt gelopen. Niet één keertje, maar herhaaldelijk. Als je dat in de toekomst wil voorkomen, zal je expliciet aan moeten geven hoe je wil dat iedereen met elkaar om gaat en waarom.
Mijn inschatting is dat jij niet kunt voorkomen dat er een nieuwe situatie in je gezin komt als je zoon verliefd is op dat meisje. Het is namelijk een nieuwe situatie. 'Als je dat in de toekomst wil voorkomen, zal je expliciet aan moeten geven hoe je wil dat iedereen met elkaar om gaat en waarom.' Ah, moeders wil is wet. Bij nieuwe partners komen vreemdelingen in je huis, die de mogelijkheid hebben om zich niet naar jouw wetten te schikken. Dan komen ze namelijk niet meer, en nemen je kind mee. Dat wil niet zeggen dat je het gedrag moet accepteren. Je kunt het begrenzen, niet zo vaak uitnodigen. Je kunt eventuele dilemma's voorleggen aan zoon, hij brengt haar mee, vandaar. En je kunt op een hele directe, heldere, oppervlakkige wijze reageren op haar acties.
En ja, je kunt heerlijk de emoties inschieten en lekker aan de gang gaan met je gevoelens van boosheid of verdriet of verbazing, maar dat werkt alleen als de ander jouw emoties erg vindt en ik vermoed dat vriendin daar niet in geïnteresseerd zal zijn. Zoon wordt daarmee alleen maar voor het blok gezet, tussen twee vuren.
Niet doen dus. Ik stel inderdaad dit voor: '... om oppervlakkig te reageren op acties die jou persoonlijk raken?' Door in de emoties te schieten laat je zien dat ze jou raakt. Dat moet je niet toelaten. In je reactie niet, maar ook in je gevoel niet.
Poezekat schreef op 12-01-2026 om 18:49:
[..]
Misschien lost het probleem zich dan wel vanzelf op als hij gaat studeren en daardoor nieuwe mensen leert kennen.
Ik hoop het. Zijn sociale cirkel is nogal klein. Dus die vriendin werd gelijk al een centraal figuur in zijn leven.
tsjor schreef op 13-01-2026 om 13:56:
Niet doen dus. Ik stel inderdaad dit voor: '... om oppervlakkig te reageren op acties die jou persoonlijk raken?' Door in de emoties te schieten laat je zien dat ze jou raakt. Dat moet je niet toelaten. In je reactie niet, maar ook in je gevoel niet.
Dat zeker niet. Ik vind het ook best gênant dat een 19 jarige zo onder mijn huid kan komen.
Dat is niet gênant. Het zegt veel over jou. Jij zou zelf nooit zo handelen.
ik had er vandaag over met mijn man, dat het mij nog steeds puzzelt, dat wij beiden totaal overrompeld en met stomheid geslagen, bij een vervangende huisarts zaten. Een hork van een kerel, die mij vervolgens wegstuurde met het zou wel een zomergriepje zijn, terwijl het leukemie bleek te zijn. Dat gevoel van overrompeld zijn, zal ik niet meer vergeten. Terwijl wij beiden hoog opgeleid zijn, goede banen hebben en geen probleem hebben met lastige gesprekken.
Het lijkt erop dat dit jou ook overkwam. Je hebt bepaalde verwachtingen van zo’n meisje (en niet eens hele speciale verwachtingen) en als dit dan totaal anders uitpakt, sta je wel even met je mond vol tanden. Je hebt nu wat inzicht gekregen, in hoe zij dingen aanpakt. Laat je verwachtingen los en wees voorbereid.
wat heftig allemaal, ik zie dit inderdaad ook als pesten, maar ook, en dat vind ik nog enger, het uitspelen van je zoon tegen zijn ouders. Ik herken dit gedrag, ik heb een schoondochter die zo is. Ik heb van alles geprobeerd om het contact beter te krijgen, maar wat ik ook doe, ik doe het nooit goed. Ik ben er inmiddels achter, dat als iemand op de een of andere manier een bloedhekel aan je heeft, dat je dit niet kunt oplossen met goede gesprekken. Want wat je ook doet of zegt, alles zal tegen je werken, en verkeerd uitgelegd worden. Ik loop inmiddels op mijn tenen, terwijl ik normaliter iemand ben die graag eerlijk tegen iedereen is, maar dit werkt hier niet. ik hoop echt voor jou dat jouw zoon ooit kan breken met deze vriendin, en dan een gezondere relatie krijgt, want dit voorspelt niet veel goeds voor de toekomst.
en je zoon Lavende! wat zegt hij hiervan? Ziet hij dat ook zo?
Kikki39 schreef op 17-01-2026 om 08:42:
en je zoon Lavende! wat zegt hij hiervan? Ziet hij dat ook zo?
wat ik nu heb opgeschreven, durf ik niet eens te bespreken met hen. Heel voorzichtig gooi ik weleens een balletje op, maar dat gesprek gaat dan al snel de verkeerde kant op. Dus ik hou mijn mond maar, bang om het contact helemaal te verliezen
lavande! schreef op 17-01-2026 om 12:56:
[..]
wat ik nu heb opgeschreven, durf ik niet eens te bespreken met hen. Heel voorzichtig gooi ik weleens een balletje op, maar dat gesprek gaat dan al snel de verkeerde kant op. Dus ik hou mijn mond maar, bang om het contact helemaal te verliezen
Echt triest dit.
lavande! schreef op 17-01-2026 om 12:56:
[..]
wat ik nu heb opgeschreven, durf ik niet eens te bespreken met hen. Heel voorzichtig gooi ik weleens een balletje op, maar dat gesprek gaat dan al snel de verkeerde kant op. Dus ik hou mijn mond maar, bang om het contact helemaal te verliezen
Soms zit er weinig anders op dan voortmodderen en proberen de lijnen een beetje open te houden. Lastig en ook verdrietig.
