Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Dat klinkt niet fijn. Dit lijkt verder te gaan dan de normale pubertijdperikelen. Het is nu niet aan jou om er iets mee te doen, maar aan de eigen ouders. Ze lijkt diep ongelukkig en de ouders zouden moeten uitzoeken of en wat er onder dit gedrag zit.
Dat kinderen zich terugtrekken is op zich niet vreemd, en dat ze niet alles meer samen willen doen, is ook niet gek. Maar ik twijfel tussen 'normale pubertijdsdingen' en dat er toch wat meer onder haar gedrag zit. Dat ze depressief is, of is er anders iets gebeurd. Ik denk meer aan dat laatste.
Jij kunt het contact met haar niet verbeteren. Zij geeft aan dat zij geen klik met jou heeft .
Het is aan haar vader en moeder om haar te begeleiden .
Ik zou mij richten op mijn eigen leven en kinderen.
Ik zou met vriend zelf afspreken of vriend laten komen met zoon .
Hoe het verder gaat ? Je hebt geen glazen bol . Bekijk het per dag zou ik zeggen.
En hoe kut ook . Ik zou altijd voor mijn eigen gezin gaan .Mijn kinderen zouden hier nooit onder gaan lijden. Dan einde relatie.
Waarom raakt het jou zo hard? Voel je je afgewezen of maak je je zorgen om haar? Haar eigen vader en moeder mogen haar wel wat beter in de gaten houden. Je hoort zoveel over online misbruik, dat ik er niet gerust op zou zijn dat ze in het donker in haar kamer met ‘vrienden’ aan het chatten is.
'Zij geeft aan dat zij geen klik met jou heeft .' Is niet relevant. Sommige, veel pubers maken zich los door zich af te zetten tegen, ouders zijn dan de eerstaangewezenen, meestal omdat men ervan uitgaat dat die toch wel van je blijven houden. In die zin is de vriendin van vader een veilige keuze om je tegen af te zetten, iedereen zal dat 'begrijpen'. Maar het is net zo onbegrijpelijk als je afzetten tegen je eigen ouders.
Ik zou er dus vooral geen punt van maken. Niet relevant.
Het is overigens niet nodig om met lichaamsdelen te gaan gooien. 'Hoe vervelend ook' of 'Hoe naar ook' of 'Hoe spijtig ook' zijn goede alternatieven en zo zijn er nog wel meer alternatieven te bedenken. Met lichaamsdelen gooien klinkt in mijn oren nogal puberaal.
Dit klinkt veel erger dan gewoon puber gedrag. Ze trekt zich volledig terug uit het gewone leven ook van haar eigen vader en broer. School gaat niet goed. Ik zou beginnen om dit los te zien van jou of jouw kinderen. Dit is iets waar de ouders wat mee moeten. Of niet maar dat is niet aan jou. Je kunt je partner aanmoedigen met haar in gesprek te gaan. Of zijn ex (indien mogelijk) hierover te spreken.
Wat wel jouw belang is zijn je eigen kinderen en je eigen welzijn. Dat is uiteindelijk jouw prioriteit. En jouw kinderen zou ik uit de ongezonde situatie bij jouw vriend thuis halen. Want wat ze ook zeggen. Dit is voor hen niet goed. Ik zou kijken of je partner bij jou thuis kan komen ipv dat jullie daarheen gaan. En je kunt kijken of er gezamenlijke activiteiten met alleen die jongen mogelijk zijn. Dat meisje wil duidelijk niet (ze is natuurlijk welkom). Maar wil ze met haar vader ook nog wel iets ondernemen of op vakantie? Heeft ze buiten die donkere kamer überhaupt activiteiten (sport, bijbaan, hobby of fysiek vrienden contact).
Overleg met je partner wat hij wil qua vakantie. Gaat hij alleen met zijn kinderen. Of blijft dochter elders en gaan jullie als gezin met zoon. En lukt dit alles niet dan zou ik lekker met je eigen kinderen gaan. Misschien kan je later nog een keer weg met alleen je partner en zonder kinderen.
tsjor schreef op 30-03-2026 om 10:22:
'Zij geeft aan dat zij geen klik met jou heeft .' Is niet relevant. Sommige, veel pubers maken zich los door zich af te zetten tegen, ouders zijn dan de eerstaangewezenen, meestal omdat men ervan uitgaat dat die toch wel van je blijven houden. In die zin is de vriendin van vader een veilige keuze om je tegen af te zetten, iedereen zal dat 'begrijpen'. Maar het is net zo onbegrijpelijk als je afzetten tegen je eigen ouders.
Ik zou er dus vooral geen punt van maken. Niet relevant.
Het is overigens niet nodig om met lichaamsdelen te gaan gooien. 'Hoe vervelend ook' of 'Hoe naar ook' of 'Hoe spijtig ook' zijn goede alternatieven en zo zijn er nog wel meer alternatieven te bedenken. Met lichaamsdelen gooien klinkt in mijn oren nogal puberaal.
Help me even, met lichaamsdelen gooien? Waar komt die vandaan?
Izza schreef op 30-03-2026 om 10:52:
Dit klinkt veel erger dan gewoon puber gedrag. Ze trekt zich volledig terug uit het gewone leven ook van haar eigen vader en broer. School gaat niet goed. Ik zou beginnen om dit los te zien van jou of jouw kinderen. Dit is iets waar de ouders wat mee moeten. Of niet maar dat is niet aan jou. Je kunt je partner aanmoedigen met haar in gesprek te gaan. Of zijn ex (indien mogelijk) hierover te spreken.
Wat wel jouw belang is zijn je eigen kinderen en je eigen welzijn. Dat is uiteindelijk jouw prioriteit. En jouw kinderen zou ik uit de ongezonde situatie bij jouw vriend thuis halen. Want wat ze ook zeggen. Dit is voor hen niet goed. Ik zou kijken of je partner bij jou thuis kan komen ipv dat jullie daarheen gaan. En je kunt kijken of er gezamenlijke activiteiten met alleen die jongen mogelijk zijn. Dat meisje wil duidelijk niet (ze is natuurlijk welkom). Maar wil ze met haar vader ook nog wel iets ondernemen of op vakantie? Heeft ze buiten die donkere kamer überhaupt activiteiten (sport, bijbaan, hobby of fysiek vrienden contact).
Overleg met je partner wat hij wil qua vakantie. Gaat hij alleen met zijn kinderen. Of blijft dochter elders en gaan jullie als gezin met zoon. En lukt dit alles niet dan zou ik lekker met je eigen kinderen gaan. Misschien kan je later nog een keer weg met alleen je partner en zonder kinderen.
Dankjewel voor je reactie!
De betreffende puber heeft niet echt hobby’s, geen bijbaantje en doet niet aan sport. Ze spreekt heel veel af met haar vriendje (1,5 maand samen), daarvoor komt ze haar kamer uit, maar er zijn dus ook momenten dat hij urenlang bij haar op haar kamer is.
Qua vakantie wil mijn vriend graag de geboekte reis voortzetten, en niet nog een jaar zijn dochter thuis laten. Er zijn ook niet echt opties meer qua plekken waar zij zou kunnen verblijven als we weg zijn. Waar ik nog weleens hink op de gedachte dan maar apart op vakantie te gaan (dus 3 om 3) wil mijn vriend dat liever niet. Het probleem daarbij is ook dat dochterlief eigenlijk helemaal niks wil. Ook een alternatief alleen met vader, of met vader en broertje, wil ze niet. Alleen al een keer een uitstapje samen maken, wil ze niet. Gelukkig kan ik dat zelf met mijn kinderen wel regelmatig doen. Dagje pretpark, weekendje weg, wij plannen regelatig iets met zn drietjes. Maar mijn vriend biedt zijn dochter veel gelegenheid om aan te geven wat ze graag eens met vader zou willen doen, maar er komt niks uit.
Dat mijn vriend de vakantie wil doorzetten wordt ook versterkt doordat de andere drie kinderen zich er enorm op verheugen, ze raken er nu al niet over uit gesproken omdat we voornemens zijn terug te keren naar dezelfde plek als vorig jaar. De plek is ook al maanden geleden gereserveerd. De reis annuleren zou drie kinderen incl ons twee als ouders zwaar vallen.
Als puber niet thuis kan achterblijven omdat haar moeder daar kennelijk ook geen ruimte voor heeft (is er andere familie waar ze terecht zou kunnen?) dan denk ik dat de conclusie is dat ze gewoon mee moet. Dat is wel vervelend voor haar, maar ook voor de rest van het gezin, want het zonnetje in huis zal ze niet zijn. Maar anders wordt de andere drie kinderen een leuke vakantie door de neus geboord omdat zus met zichzelf in de knoop zit, en dat is ook niet echt fair.
Misschien dat jullie alvast kunnen gaan nadenken over hoe de vakantie er dan uit gaat zien met een puber die eigenlijk alleen maar op haar kamer wil zitten somberen. Heeft ze überhaupt een eigen ruimte, daar op dat vakantieadres?
allereerst je goed blijven realiseren dat dit helemaal niets met jou te maken heeft. Immers ook haar moeder loopt vast.
Daarna besluiten in hoeverre je hier betrokken bij wil zijn. Haar beide ouders moeten samen om één tafel en praten met elkaar. Op dezelfde lijn komen. Stiefouders kunnen hierbij zijn maar moeten vooral op de hoogte zijn.
Temet schreef op 30-03-2026 om 12:13:
Als puber niet thuis kan achterblijven omdat haar moeder daar kennelijk ook geen ruimte voor heeft (is er andere familie waar ze terecht zou kunnen?) dan denk ik dat de conclusie is dat ze gewoon mee moet. Dat is wel vervelend voor haar, maar ook voor de rest van het gezin, want het zonnetje in huis zal ze niet zijn. Maar anders wordt de andere drie kinderen een leuke vakantie door de neus geboord omdat zus met zichzelf in de knoop zit, en dat is ook niet echt fair.
Misschien dat jullie alvast kunnen gaan nadenken over hoe de vakantie er dan uit gaat zien met een puber die eigenlijk alleen maar op haar kamer wil zitten somberen. Heeft ze überhaupt een eigen ruimte, daar op dat vakantieadres?
Ze krijgt op vakantie een eigen tentje, waar ze zich terug kan trekken. Wij slapen met zn 5en in een vouwwagen. Als ze wil mag ze daar ook bij, het is maar net wat ze wil. De overige 3 kids zijn vrij actief. Bergwandelingen, suppen, zwemmen, voetballen. We hebben al aangegeven dit keer niet dagelijks een uitstapje te gaan maken, maar minstens om de dag volledig op de camping te verblijven om iedereen zijn/haar ruimte te geven. We hebben ook aangegeven dat ook zij mee mag denken over de uitstapjes, door aan te geen wat zij dan graag zou willen doen. Wat mij betreft gaat ze er ook eens op uit met zn drietjes, dan doe ik dat ook met mijn kids, maar ook daar lijkt ze niet warm voor te lopen, helaas.
Alsof ze nog vooral in de modus verkeerd van ik ga zorgen dat ik thyis kan blijven, of ik ga tijdens de vakantie alles op alles te zetten om dwars te liggen. Dit heeft ze vorig jaar bij haar moeder gedaan, die de vakantie in Spanje zelfs een week eerder heeft afgebroken. Iets wat wij niet voornemens zijn te doen en waar we ook heel duidelijk in zijn.
Lastig, hoor. Heb je het idee dat het dieper zit? Misschien iets met middelengebruik, depressief, een nare gebeurtenis meegemaakt hebben?
Ik herken wel een paar dingen, dochter van mijn vriend (ook Lat relatie) die zit ook altijd in het donker (overdag) op haar slaapkamer op haar mobiel (of Netflix) inmiddels zijn we jaren verder en doet ze dat veel minder maar ik vind dat in dat donker zitten overdag nog steeds wel apart. Dit meisje werkt wel inmiddels (en sport) en is wel sociaal en aardig tegen mij maar ja, wel altijd in die mobiel.
Uitjes wat alle kinderen allemaal tegelijk leuk vinden kon mijn vriend ook nooit verzinnen. Dus hij ging met dochter soms alleen samen lunchen. Dat vond ze dan wel leuk.
Dan een ander iemand als voorbeeld, mijn oudste broer vroeger. (ook rond 14) we gingen dan met het gezin naar Zuid-Frankrijk op vakantie. En het enige wat hij wilde was in de caravan blijven. Boeken en stripboeken lezen. Ging met geen een uitje mee.
Wat Izza ook schrijft, het is eigenlijk niet echt jouw probleem maar wel het probleem van jouw vriend en zijn ex-vrouw. Zij zullen toch moeten bedenken of ze nog ergens dochter in beweging kunnen krijgen en hadden denk ik jaren eerder al restricties met betrekking tot het gebruik van de mobiel/social media moeten invoeren, dat gaat nu lastig worden. En ook over de combinatie mobiel en schoolresultaten zal er iets moeten gebeuren. Bijv. controles op het maken van huiswerk, samen overhoren enz. en dan eventueel die mobiel een paar uur inleveren tot het werk af is. Dat zal een flinke dobber voor hun worden.
Ik heb trouwens een vriendin die had een (vond ik) slimme tip geregeld door via school een oudere student in te huren voor huiswerk hulp. Haar zoon kon op zich de leerstof wel aan, maar kwam gewoon niet in beweging, maar als er dan een schoolgenoot van 17 bij je voor de deur staat om je les te geven dan moet je wel, (want je wilt tegenover een 17 jarige geen flater slaan) (en het was niet mega duur, was een bijbaantje van een scholier)
Ik weet niet wat voor een vakantie jullie bedacht hebben maar ze kan toch mee en in het huisje/tent/caravan blijven (met haar mobiel) want verder vindt ze toch niets leuk. Dus de verwachtingen wat loslaten.
Voor jou lijkt het me vooral lastig dat je genegeerd wordt. Dat kan de sfeer behoorlijk beïnvloeden, zeker als je er de hele dag mee zit.
Ik denk dat je voor jezelf toch een aantal zaken moet gaan scheiden en herdefinieren.
Zijn dochter zegt dat zij geen deel uit wil maken van jullie hollywood gezin. Jij valt over het woord gezin en je gaat in de verdediging maar het is juist dat woord hollywood dat het gevoel van zijn dochter weergeeft.
Voor jouw is gezin samenwonen maar voor haar blijkbaar niet,dus sta open voor wat zij bedoeld. Ik zou trouwens zelf wel willen weten wat dat hollywood gezin onder jongeren nu precies betekend.
Jouw verhaal leest wel als dat jij veel met "samen/met z'n allen" bezig bent. Er word haar wel eigen kamer/ruimte gegund maar dan nog te weinig samen/met z'n allen volgens jou.
Zijn dochter geeft aan geen klik te voelen met jou. Mag dat van jou?
Hoe kun je met dat feit verdere invulling gaan geven aan je relatie met haar vader?
Liegen,slechte cijfers op school, socialmediagebruik is allemaal bv aan vader en haar moeder.
Jij zal met vader meer gesprekken moeten gaan voeren. Hij speelt een cruciale rol in hoe hij dit alles ziet en waar hij zijn dochter kan/gaat helpen en/of grenzen stellen. Hoe ga je je daaronder voelen terwijl je niet echt inspraak hebt?
Denk dat je het verder wb de andere kinderen niet dramatisch moet maken. Je schreef zelf ook al dat zij zich hebben aangepast dat zij voor nu meer haar eigen gang gaat.
Wat betreft de vakantie zou ik haar niet verplichten om mee te gaan met de uitstapjes. Een 14-jarige kan in principe wel alleen op de camping blijven. Tenzij je verwacht dat ze dan gekke dingen gaat doen zoals weglopen oid.
Je gaat toch serieus niet meer met elkaar op vakantie?
