Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Diezijnvanmij schreef op 31-03-2026 om 08:56:
[..]
Het is een puber. Dit is bij uitstek de periode om geen/minder respectvol gedrag te vertonen.
"Niemand wil een zorgenkind of problemen in huis" eeeeh sorry hoor. Denk je dat puber zelf dat wel wil? Nee. Maar vader heeft voor kinderen gekozen en dan hoort het er ook bij dat je soms zorgen hebt of dat kind problemen ervaart of veroorzaakt. En dat moet ook kunnen. Give her a break zeg. Kind is er niet om iedereen op zijn wenken te bedienen en vooral maar te voorkomen dat iemand last van haar heeft. Maar is haar eigen persoon, die gewoon ruimte in mag nemen. Dat anderen dat soms vervelend vinden, dat hoort erbij. Denk je dat zij geen zorgen heeft ervaren door vader, met de scheiding? Of problemen ervaart, door de nieuwe vriendin? Maar dat moet allemaal maar kunnen, omdat zij volwassen zijn?
Dit soort instellingen zijn nou precies de reden waarom ouder en kind uit verbinding raken.
Precies, de eerste puber in het gezin. Je gaat als ouder van Hero naar Zero. Poef weg is je heldenstatus. Moet je even aan wennen en het je allemaal niet persoonlijk aantrekken.
ToetieToover schreef op 31-03-2026 om 08:57:
[..]
Precies dit. TO schrijft zelf “hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.”
TO zit teveel in haar eigen verontwaardiging over haar gedrag. Ze staat nota bene naast je bed op je verjaardag om middernacht maar ze zegt niks dus is het weer niet goed. Dat meisje kan in jouw ogen niks goed doen en dan wordt het contact (welk contact?) beladen en gespannen.
Ik vraag me af hoeveel daadwerkelijk contact er voorheen was, het klinkt allemaal heel oppervlakkig met dat taart bakken enzo. Waren er ook ‘goede’ gesprekken? Luisterde jij wel eens naar haar belevingswereld? Wie luistert er nu naar wat er in haar omgaat, want ik lees zorgelijke signalen.
Uhm, ik heb niet gezegd dat ze op mijn verjaardag naast mijn bed stond. Het was carnaval, we waren op stap, om middernacht wordt deze namelijk ‘ceremonieel’ afgeslten. En op dat moment stond zij naast me zonder me aan te kijken of iets te zeggen. Ook geen proficiat toen we samen naar huis liepen.
Jammer dat de conclusie wordt getrokken dat het contact in die eerdere jaren oppervlakkig was. Want zo heb ik het niet ervaren. Er waren hele goede gesprekken ja. In de brugklas, over dat ze het lastig vond qua leren. Over gedoe met vriendinnen. Over het overlijden van haar opa, waar ze een hele sterke band mee had. Over dr eerste vriendje, waarbij ze merkte dat het voor haar toch nog wat te vroeg was en ze toch liever weer vrienden wou zijn. Over de verhuizing van haar moeder, de geboorte van haar halfbroertje.etc
Ze heeft altijd een goede band gehad met oma. Daar had ze afgelopen jaar nog goede gesprekken mee maar volgens oma is ook dat aan het draaien en is ze ook daar niet heel erg open meer. Hulp inschakelen schiet ook bij mij vaker door mijn hoofd vanwege de signalen die ik ook zie. Maar ook daar weer, is het niet aan mij. Voor mijn eigen kinderen heb ik na de scheiding schoolmaatschappelijk werk in kunnen zetten, waar ze veel baat bij hebben gehad. Maar ze waren ook wat jonger, dus was voor mij als ouder wel gemakkelijker te organiseren.
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 08:43:
Wat betreft die klik, ik heb ruim 3 jaar juist een hele fijne klik met haar gehad.
Maar ze duwt mij nu weg dus ik ben niet de persoon die haar kan helpen.
Het is gewoon te hopen dat jullie voldoende basis hebben gelegd om na een periode van afstoting ook weer nader tot elkaar te komen.
En qua hulp bieden, ik denk dat je dat wel kan. Door haar ruimte te geven om te tieren. Door je deur open te laten staan wanneer ze wel contact met je wil. Door begrip te tonen. Door haar de ruimte te geven om fouten te maken, zonder daarover te oordelen. Als je het in je hebt om het niet om jou te laten draaien, maar er met een objectievere bril naar te kijken, komt er na een paar jaar van puberaal gedrag weer een zonnetje tevoorschijn achter de wolken.
Houd er ook rekening mee dat jullie nu beide aan je andere kinderen gaan laten zien hoe goed gegrond en veilig jullie zijn. Zij pikken feilloos op wat 'onvoorwaardelijk houden van' en 'er voor je zijn' in de praktijk betekent. Of dat echt zo is, of alleen wanneer ze zich volgens jullie normen acceptabel gedragen.
Diezijnvanmij schreef op 31-03-2026 om 09:13:
[..]
Het is gewoon te hopen dat jullie voldoende basis hebben gelegd om na een periode van afstoting ook weer nader tot elkaar te komen.
En qua hulp bieden, ik denk dat je dat wel kan. Door haar ruimte te geven om te tieren. Door je deur open te laten staan wanneer ze wel contact met je wil. Door begrip te tonen. Door haar de ruimte te geven om fouten te maken, zonder daarover te oordelen. Als je het in je hebt om het niet om jou te laten draaien, maar er met een objectievere bril naar te kijken, komt er na een paar jaar van puberaal gedrag weer een zonnetje tevoorschijn achter de wolken.
Houd er ook rekening mee dat jullie nu beide aan je andere kinderen gaan laten zien hoe goed gegrond en veilig jullie zijn. Zij pikken feilloos op wat 'onvoorwaardelijk houden van' en 'er voor je zijn' in de praktijk betekent. Of dat echt zo is, of alleen wanneer ze zich volgens jullie normen acceptabel gedragen.
Heel mooi verwoord, dank!
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 09:13:
[..]
Uhm, ik heb niet gezegd dat ze op mijn verjaardag naast mijn bed stond. Het was carnaval, we waren op stap, om middernacht wordt deze namelijk ‘ceremonieel’ afgeslten. En op dat moment stond zij naast me zonder me aan te kijken of iets te zeggen. Ook geen proficiat toen we samen naar huis liepen.
Jammer dat de conclusie wordt getrokken dat het contact in die eerdere jaren oppervlakkig was. Want zo heb ik het niet ervaren. Er waren hele goede gesprekken ja. In de brugklas, over dat ze het lastig vond qua leren. Over gedoe met vriendinnen. Over het overlijden van haar opa, waar ze een hele sterke band mee had. Over dr eerste vriendje, waarbij ze merkte dat het voor haar toch nog wat te vroeg was en ze toch liever weer vrienden wou zijn. Over de verhuizing van haar moeder, de geboorte van haar halfbroertje.etc
Ze heeft altijd een goede band gehad met oma. Daar had ze afgelopen jaar nog goede gesprekken mee maar volgens oma is ook dat aan het draaien en is ze ook daar niet heel erg open meer. Hulp inschakelen schiet ook bij mij vaker door mijn hoofd vanwege de signalen die ik ook zie. Maar ook daar weer, is het niet aan mij. Voor mijn eigen kinderen heb ik na de scheiding schoolmaatschappelijk werk in kunnen zetten, waar ze veel baat bij hebben gehad. Maar ze waren ook wat jonger, dus was voor mij als ouder wel gemakkelijker te organiseren.
Je bent niet gefeliciteerd met carnaval..echt waar maak je je druk om en wat een hoop verwachtingen heb je van dit kind. Je lijkt zelf weinig begrip of kennis over het puberbrein te hebben terwijl jij de volwassenen bent in deze situatie. Het is normaal voor een puber om zich los te maken van hun ouders. En dit gaat nou eenmaal vaak gepaard met een fase dat alles wat ouders doen stom is. Dat verplichte familiebezoeken en vakanties niet gewaardeerd worden. Ik lees weinig heftigs. Telefoongebruik onder pubers is nou eenmaal problematisch' die smartphones zijn hartstikke verslavend. Een niveau lager of blijven zitten hoeft ook niet dramatisch te zijn. Jouw stemming die zelfs beinvloed wordt als ze niet bij je is daar zou ik wel wat mee doen, dat is gewoon veelste zwaar om allemaal op haar schouders te laten rusten.
Anoniemvoornu schreef op 31-03-2026 om 09:38:
[..]
Je bent niet gefeliciteerd met carnaval..echt waar maak je je druk om en wat een hoop verwachtingen heb je van dit kind. Je lijkt zelf weinig begrip of kennis over het puberbrein te hebben terwijl jij de volwassenen bent in deze situatie. Het is normaal voor een puber om zich los te maken van hun ouders. En dit gaat nou eenmaal vaak gepaard met een fase dat alles wat ouders doen stom is. Dat verplichte familiebezoeken en vakanties niet gewaardeerd worden. Ik lees weinig heftigs. Telefoongebruik onder pubers is nou eenmaal problematisch' die smartphones zijn hartstikke verslavend. Een niveau lager of blijven zitten hoeft ook niet dramatisch te zijn. Jouw stemming die zelfs beinvloed wordt als ze niet bij je is daar zou ik wel wat mee doen, dat is gewoon veelste zwaar om allemaal op haar schouders te laten rusten.
Nou, heel fijn dat er mensen zoals jij zijn die oordeelloos, vol begrip en kennis van het puberbrein zijn. 👍🏻
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 08:31:
[..]
Nou ik heb last van de spanningen die er in huis hangen, vooral ook op de vele momenten dat ik niet eens thuis ben. Mijn vriend, haar eigen broer, de spanning is ook bij hen heel sterk voebaar. En waar ik me in herkende qua reactie van linn19 is dat respectvol met elkaar omgaan wat mij betreft altijd wenselijk is. Ik was laatst jarig met carnaval, ze stond naast me om middernacht, het leek alsof de hele wereld me feliciteerde, maar zij heeft het niet op kunnen brengen om proficiat kunnen zeggen. Dat raakt ja. Denk niet dat je zo met elkaar om moet gaan.
dat ze geen klik voelt is prima. Dat zul je in je leven wel vaker ervaren in je contat met andere mensen, maar respectvol met elkaar omgaan, dus inderdaad gewoon even hallo zeggen is dan toch niet teveel gevraagd? Ik verwacht helemaal niet dat ze er bij komt zitten, of met ons mee gaat doen. Heb alleen een beschrijving willen geven van hoe ze zich op dit momebt afzondert, en hoe lastig ik dat met name vindt voor haar eigen vader en broertje. Nogmaals, ik en mijn kinderen zijn echt nog maar nauwelijks in hun huis, toch geeft zij bij vader aan ‘dat wij er altijd zijn’. Wat dus absoluut niet zo is. En dat is dus het gekke. Het gekke is ook dat, al die dagen dat wij er niet zijn, ze zich ook niks aan trekt van haar vader en broer. Je zou dan toch verwachten dat ze zich op die mometen wel bij de rest voegt, wat niet het geval is.
Dat jij spanningen ervaart is iets van jouzelf, jij bent de enige die daar een andere manier voor moet bedenken om met deze situatie om te gaan.
Zoals je nu alles omschrijft zitten er veel verwijten van jou richting dit meisje en je dikt dat nog aan met termen als "veel verdriet, zwaar enzo". Je geeft er zelf een hele zware lading aan, maakt het persoonlijk en haalt veel te veel details erbij die er niet toe doen.
Dit meisje kan niet alle emoties van 4 kinderen en 2 volwassenen op haar schouders gaan dragen.
Je zal dus zelf een luchtige manier moeten zien te bedenken voor jezelf. Maak het concreet ( de term "respectvol met elkaar omgaan" is veel te vaag). Stel je verwachtingen bij.
Als jij met deze onderhuidse verwijten die je nu hebt richting haar op vakantie gaat met z'n allen kan ik je nu al vertellen dat jij het meeste last van je eigen spanningen gaat krijgen.
Het grote voordeel is dat het niet jouw kind is. Je hoeft en kunt verder niets met haar. Laat het bij de eigen ouders. Neem het gedrag niet persoonlijk. En richt je op je eigen kinderen. Onderneem daar leuke dingen mee. Of samen met je partner. Ze mag mee en anders blijft ze thuis (of in haar tentje). En hebben jullie het verder leuk. En zorg voor eigen vervoer in de vakantie. Jij gezellig met je eigen kinderen. En vader mag zich over boze tiener ontfermen. Misschien zorgt het wel voor wat gesprekken tussen hun.
Ik vind de combinatie van zaken die to aangeeft trouwens wel degelijk zorgelijk en geen normaal gedrag. Dit meisje trekt zich volledig terug. Ook van mensen waarmee de band wel goed was. Dus niet to maar ook ouders, grootouders en broertje. Dat in combinatie met dagenlang jezelf opsluiten in een donkere kamer, slechte schoolresultaten en een gebrek aan zaken als sport, hobby of bijbaan wijst op meer dan een beetje last van de hormonen.
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 09:46:
[..]
Nou, heel fijn dat er mensen zoals jij zijn die oordeelloos, vol begrip en kennis van het puberbrein zijn. 👍🏻
Luister je ook zo goed naar de puber in kwestie? Neem je die wel serieus?
Roos57 schreef op 31-03-2026 om 08:41:
Heeft de puber inmiddels hulp ?
?
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 09:46:
[..]
Nou, heel fijn dat er mensen zoals jij zijn die oordeelloos, vol begrip en kennis van het puberbrein zijn. 👍🏻
Deze reactie is een beetje flauw.
Temet schreef op 31-03-2026 om 08:54:
" De vakantie wordt een vakantie die niet zal voldoen aan wat jouw standaard is, maar het is dan ook een vakantie met een puber van 14 jaar"
Breek me de bek niet open. Ik heb echt brave kinderen van inmiddels 17 en 20. Menig ouder zou een lief ding voor over hebben om zo'n makkelijke puberperiode door te maken. Maar dan nog. Ik vond die gezinsvakanties echt stukken gezelliger toen ze nog kleine kinderen waren die dolenthousiast werden van een ochtendje zwembad of een middag speeltuin. Of huppelend meegingen naar waar het dan ook maar was dat jij heen wilde. En dan worden het pubers, en hangen ze maar wat rond. Herstel: ze blijven tot ergens tegen het middaguur in hun bed liggen en hangen de rest van de dag binnen, bij voorkeur met hun neus op een of ander scherm, zodat je het idee bekruipt dat je beter thuis had kunnen blijven.
Daar hoef je dus geen scheiding voor te hebben gehad
Je vergeet: ze willen wel naar een pretpark of verre vakantie (om daar overigens hetzelfde gedrag te vertonen) als jij maar alles betaald en faciliteerd, en eenmaal aangekomen vooral niet met hun op stap wil.
Waar ze overigens vaak wel voor te porren zijn is ergens eten, uiteraard duurder dan wat jij normaal zou doen, maar wel door jou betaald. Mocht jij onverhoopt uitgenodigd worden door hun kun je op een tosti in de kantine van de voetbal of heel luxe McDonalds of ander fastfood rekenen.
Roos57 schreef op 31-03-2026 om 10:21:
[..]
?
Nee ze heeft geen hulp
Izza schreef op 31-03-2026 om 10:19:
Het grote voordeel is dat het niet jouw kind is. Je hoeft en kunt verder niets met haar. Laat het bij de eigen ouders. Neem het gedrag niet persoonlijk. En richt je op je eigen kinderen. Onderneem daar leuke dingen mee. Of samen met je partner. Ze mag mee en anders blijft ze thuis (of in haar tentje). En hebben jullie het verder leuk. En zorg voor eigen vervoer in de vakantie. Jij gezellig met je eigen kinderen. En vader mag zich over boze tiener ontfermen. Misschien zorgt het wel voor wat gesprekken tussen hun.
Ik vind de combinatie van zaken die to aangeeft trouwens wel degelijk zorgelijk en geen normaal gedrag. Dit meisje trekt zich volledig terug. Ook van mensen waarmee de band wel goed was. Dus niet to maar ook ouders, grootouders en broertje. Dat in combinatie met dagenlang jezelf opsluiten in een donkere kamer, slechte schoolresultaten en een gebrek aan zaken als sport, hobby of bijbaan wijst op meer dan een beetje last van de hormonen.
Eerste stuk mee eens. 2e stuk, als TO het gedrag van dit meisje echt zorgelijk zou vinden zou TO nu juist niet haar prioriteiten moeten stellen bij tafelmanieren,niet feliciteren,geen klik hebben,hollywoodgezin,respectvol met elkaar omgaan enzo. De nadruk ligt bij TO nu niet op " hoe kunnen we dit meisje door deze periode heen helpen" dus ik heb echt geen idee hoe zorgelijk het gedrag nu werkelijk is.
Ik heb er misschien overheen gelezen, maar vraag me af of dit meisje vriend(inn)en heeft. Als ze zich afsluit, opsluit, geen activiteiten buitenshuis heeft en ook nog eens geen sociale contacten met leeftijdsgenoten dan zou ik dat wel zorgelijk vinden.
Het is alleen best lastig om zich te krijgen op haar sociale leven als ze haar mond niet opendoet, want ze kan best een bloeiend sociaal leven hebben, maar vrijwel volledig digitaal. Wat je dan dus niet ziet, omdat ze zich in haar kamer opsluit.
