Spanningen vanwege stiefzoon

Tuinfluiter schreef op 20-04-2026 om 11:54:

Als je vriend niet thuis is neem jij de opvoeding over, ik begrijp best dat je dat snel doet als stiefmoeder maar de jongen heeft al twee ouders en zit helemaal niet te wachten op nog een derde opvoeder erbij. Jij en je partner vinden dat je de opvoeding mag over nemen maar hoe ziet zoon dit.
De puberteit is bij uitstek de periode dat een kind zich losmaakt van de ouders, is ook een goed natuurlijk proces, tijdens deze periode heb je dan als kind echt geen trek ik nog een extra volwassenen die zich met je bemoeit en regels en normen en waarden oplegd.

Ga zelf gewoon geen discussies met hem aan en laat vader hem opvoeden. Hoe meer jij de strijd aan gaat hoe meer hij de kont in de krib gooit.
Wat jij beschrijft klinkt voor mij als een normale puber. Je schrijft liefdeloos over hem en dat voelt hij waarschijnlijk haar fijn aan dus voor hem een rede om er nog eens lekker tegenin te gaan.
Kijk wat meer naar je eigen gedrag en verwachtingen en echt iedere puber is wel eens lastig ook waarvan jij denkt dat het model kinderen zijn.

Ja met de eerste alinea ben ik het erg eens: die gast heeft al een scheiding meegemaakt en nu moet hij, omdat pa verliefd werd, met een vreemde in een huis leven, en van haar 'orders' aannemen. Ik vind het sws moeilijk als nieuwe stellen daar de kinderen maar mee opzadelen. Bovendien is deze jongen 16. Ik ging op mijn 17e het huis uit, nu kan dat niet meer maar 16 is nauwelijks nog een kind te noemen in mijn ogen. Opvoeden is er dan al niet meer bij. En ja het zwaartepunt van de communicatie hoort bij vader te liggen. En ik heb de indruk, maar dat is een aanname, dat hij het een beetje aan TO overlaat. Ik zou zeggen: laat vader een gesprek met zijn zoon hebben over wat zijn eigen voorkeur is om als bijna-volwassen huisgenoot bij te dragen aan de taken. Iets wat zelfgekozen is werkt beter dan opgelegde zaken. Zijn eigen kamer moet hij zelf weten zolang het geen gezondheidsrisico's oplevert. 

Wat herkenbaar, die spanning als een stiefpuber in huis is. Wat mij bij ons hielp: ik ben gestopt met het aangaan van discussies over kleine dingen (zoals een plantje) en heb me meer gericht op één neutrale hobby samen, zoals een spelletje of samen koken. Daarnaast zorg ik er bewust voor dat ik ook tijd voor mezelf neem als hij er is, zodat de oplopende spanning niet mijn hele dag bepaalt. Het wordt niet vanzelf perfect, maar die kleine aanpassingen gaven ons weer wat lucht en gezelligheid terug.

Pick your battles
Je partner heeft als volwassene de uiteindelijke beslissing, jij bent geen ouder.
Je hoeft hem niet als prins op te voeden, je kunt hem grotendeels negeren. Dan hoef je je veel minder te storen. Moet je alleen wel zelf de tafel deken, maar daar kost je dan moeite dan het je nu kost. Win voor jou. 
En eerder schreef je dat je nooit helemaal kunt ontspannen als kind er is. Ik denk dat meer (biologische) ouders dat hebben. Met een kind duiken er altijd weer verrassingen op die je eigen plannen verstoren. 

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 10:28:

Dat van: wat lekkers naar hem brengen etc dat ga ik niet doen. Zolang ik door hem word gezien als schoonmaakster en kokkin, dan ga ik geen extra moeite doen.

Ik kan mij herinneren uit eerdere topics dat dat ook precies is hoe jouw vriend jou behandelt (i.e. niet als gelijke). Het is dan niet zo vreemd dat zijn zoon dat overneemt.

Echt... druk maken over een glas wegbrengen of tafel dekken is een garantie om in een situatie als dit te komen. Volgens mij zijn de antwoorden redelijk eensgezind. Ik zou zeggen, doe er iets mee of blijf volharden in je eigen overtuigingen. 

Als je er doorheen zit, concentreer je dan op jezelf. Je let nu heel erg op hem en neemt veel van zijn negatieve energie (die pubers wat eigen is en sommige pubers nog meer) op je. Dat hoef je niet te doen. Hoe komt het dat je dat toch doet? Dit is een oprechte vraag aan jezelf. 

Het lijkt alsof jij veel controle nodig hebt om je zeker en ontspannen te voelen. Dat ga je met een weerspannige puber in huis niet vinden. Daar krijg je geen controle over. Met een beetje pech is dat één en al emotionele chaos. Als je je aandacht blijft richten op het onder controle krijgen daarvan, ga jij je ook steeds chaotischer voelen. En dan zit je er dus op enig moment doorheen. 

Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat je de controle moet loslaten, dat je je battles zorgvuldig moet picken, dat je kalm moet blijven en je eigen emoties buiten het zicht van de puber moet houden, etc. Je kunt redeneren: dat kan ik niet, bij andere pubers hoeft dat niet, ik was niet zo, mijn moeder vindt ook dat ik pech heb etc. Maar daarmee maak je het voor jezelf alleen maar chaotischer omdat je opties bedenkt die er in jouw huishouden niet zijn. Het is eigenlijk fantasie, zo’n ideaal kind, een ideale puber. Het is rustiger om daar niet meer over te fantaseren en van de werkelijkheid uit te gaan. 

Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd of je zelf een diagnose hebt. Niet om je klein te maken of daarmee te suggereren dat het ‘jouw schuld’ is. Maar omdat dat óók een werkelijkheid is die ertoe doet. Als jij moeite hebt met prikkels en controle loslaten doet dat ertoe. Dat moet je een opstelling en aanpak zoeken, samen met vader, die daar rekening mee houdt. Maar je kan niet net doen alsof het éigenlijk makkelijk op te lossen zou zijn als dat jong maar wat aardiger was. Want dat is ‘ie nou eenmaal niet. Hij is een weerspannige puber en daar hoort onaardig en dwars gedrag in meer of mindere mate nou eenmaal bij. 

Heel belangrijk om te beseffen: hij zit waarschijnlijk altijd hoger in zijn spanning dan jij. Dus als jij reageert met spanning op hem, zal hij in zijn reactie vaak onmiddellijk bovenuit stijgen. De puber heeft nog geen de-escalerend vermogen. Dat moet echt van de volwassenen komen. 

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 13:44:

Ik denk dat biologische ouders nooit zo in xd gaten hebben hoe het kan zijn om om stiefouder te zijn. Het stuk: dan laat je hem toch zelf beslissen is wel een beetje bijzonder. Taken zoals glas wegbrengen zou hij inderdaad zelf kunnen inplannen. Qua tafeldekken heb ik met hem een regel wanneer hij dat moet gaan doen. Een aantal antwoorden hier komen bij mij echt over als gentle parenting. Alsof het kind mag beslissen. En ja dat mag tot bepaalde hoogte, maar alsnog hebben wij als volwassenen de uiteindelijke beslissing. Ik krijg nu echt het idee alsof het de bedoeling is dat ik hem als een prins moet gaan opvoeden. En over dat ik geen empathie heb, die conclusie is wel heel vooroordelend, gelukkig weten de mensen die mij echt kennen wel beter.

Dat klinkt als een top down attitude met andere woorden: de baas spelen. En zodra iemand inspraak krijgt wordt het een verwend prinsje met sneeuwvlokjes neigingen. Tja je kunt dat vinden maar als het om een puber gaat, wordt zo'n attitude een machtstrijd. En die ga je niet winnen hoor, het wordt er alleen maar ongezellig van. Nee ga niet zitten op 'ja maar dan gaat hij niet in plannen dat hij een glas moet weg moet zetten'. Wat zou er gebeuren als je het loslaat en zijn vader een vertrouwelijk gesprek laat hebben? Wat als je de boel  sws vertrouwen geeft. Ja je vindt dat hij dat nu niet verdient, en die gast heeft zoiets van 'oh jij vindt dat ik een moeilijk opvoedbaar kind ben, nou dan ben ik dat toch in plaats van een bijna volwassene die serieus wordt genomen in de lastige positie waarin hij zit. Ik zeg: laat het los, geef vertrouwen aan vader en stiefzoon dat het niet gaat om een glas wegzetten maar misschien wel de vuilnis buiten zetten en de heg snoeien. 

Ik begrijp zelf heel goed hoe het is om stiefouder te zijn want ik was er zelf een: het is een  heel specifieke dynamiek. Maar er zullen hier ook moeders zitten die hebben meegemaakt hoe de vader van hun kinderen de kids een beetje over liet aan zijn nieuwe vrouw die niet zoveel met ze had

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 13:44:

Ik denk dat biologische ouders nooit zo in xd gaten hebben hoe het kan zijn om om stiefouder te zijn. Het stuk: dan laat je hem toch zelf beslissen is wel een beetje bijzonder. Taken zoals glas wegbrengen zou hij inderdaad zelf kunnen inplannen. Qua tafeldekken heb ik met hem een regel wanneer hij dat moet gaan doen. Een aantal antwoorden hier komen bij mij echt over als gentle parenting. Alsof het kind mag beslissen. En ja dat mag tot bepaalde hoogte, maar alsnog hebben wij als volwassenen de uiteindelijke beslissing. Ik krijg nu echt het idee alsof het de bedoeling is dat ik hem als een prins moet gaan opvoeden. En over dat ik geen empathie heb, die conclusie is wel heel vooroordelend, gelukkig weten de mensen die mij echt kennen wel beter.

Je komt bij mij niet primair over als iemand zonder empathie maar wel als iemand die erg veel behoefte heeft aan controle over de situatie en over mensen. 

Van een puber kalme ordelijkheid vragen, is bij verreweg de meesten een heilloze weg en roept dan veel weerstand op. Dat maakt de situatie voor jou erger in plaats van beter! 

Het klinkt gek maar je mag juist ‘egoïstischer’ zijn: als jij rust nodig hebt, bemoei je je niet met hem maar met jezelf. Loop weg uit de situatie, ga uit eten met een vriendin en laat vader en zoon samen eten, laat vader koken en laat je pas op het allerlaatste moment roepen voor het eten en ga na het eten ook weer je eigen ding doen. Verzin oplossingen die je zelf kan bepalen en laat de illusie dat de puber daaraan moet meewerken los. 

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 13:44:

Ik denk dat biologische ouders nooit zo in xd gaten hebben hoe het kan zijn om om stiefouder te zijn. Het stuk: dan laat je hem toch zelf beslissen is wel een beetje bijzonder. Taken zoals glas wegbrengen zou hij inderdaad zelf kunnen inplannen. Qua tafeldekken heb ik met hem een regel wanneer hij dat moet gaan doen. Een aantal antwoorden hier komen bij mij echt over als gentle parenting. Alsof het kind mag beslissen. En ja dat mag tot bepaalde hoogte, maar alsnog hebben wij als volwassenen de uiteindelijke beslissing. Ik krijg nu echt het idee alsof het de bedoeling is dat ik hem als een prins moet gaan opvoeden. En over dat ik geen empathie heb, die conclusie is wel heel vooroordelend, gelukkig weten de mensen die mij echt kennen wel beter.

Even mijn voorbeeld er weer bijhalen: Hij moet tafel dekken voordat jullie gaan eten want anders heb je geen borden en bestek om van te eten. Maar wat kan het jou schelen wanneer hij dat doet? Als hij 16.00 een geschikt tijdstip vind en jij hebt die tafel niet nodig, omdat je daar zit te werken dan maakt het toch helemaal niet uit dat hij dat taakje zo vroeg doet? Dan kijk je 2uur naar een gedekte tafel, nou en! 

Zelf laten beslissen is niet bijzonder, dat geeft hem autonomie, dat hij zelf verantwoordelijk is voor een taak en daar zelf een tijdstip voor mag kiezen dat hem past. Tussen het huiswerk door even naar het toilet, de tafel dekken en verder met het volgende vak dat hij dan in 1 keer af kan maken. Als werkende vind ik het ook niet leuk als ik bezig ben met een ingewikkelde tel-klus en de chef komt mopperen dat ik NU de vaatwasser moet uitruimen. Dat doe ik liever als ik die klus klaar heb. Nu ik goed ben ingewerkt begin ik pas aan die tel-klus als ik de vaatwasser heb uitgeruimd.  Of kijk in ieder geval hoe lang dat kreng nog nodig heeft dat ik dat tellen gewoon in 1 keer 25 minuten kan doen. 

Valeria schreef op 20-04-2026 om 13:53:

[..]

Ik kan mij herinneren uit eerdere topics dat dat ook precies is hoe jouw vriend jou behandelt (i.e. niet als gelijke). Het is dan niet zo vreemd dat zijn zoon dat overneemt.

Nou als dat zo is SB dan is het zeker waard om te onderzoeken hoe de rolverdeling in je relatie invloed heeft op zowel jou als stiefzoon. Misschien baal je wel dat koken schoonmaken boodschappen doen etc altijd op jou neerkomt en dat je ook nog een stiefzoon erbij hebt die je net zo behandelt. Alleen heb je daar niks mee, geen liefdesverhouding zoals met je man, geen biologische band zoals met eigen kinderen, banden die mensen milder gestemd maken tegenover elkaar. Eigenlijk zijn jullie niet van elkaar maar je moet wel voor hem zorgen. En je krijgt daar zo te horen geen waardering voor. Ja dat irriteert. Maar dan zit de oorzaak zeker niet alleen bij het gedrag van die jongen maar bij het systeem wat jij en je man nu hebben geconstrueerd. Zou ik naar kijken als ik jou was. 

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 13:44:

Ik denk dat biologische ouders nooit zo in xd gaten hebben hoe het kan zijn om om stiefouder te zijn. Het stuk: dan laat je hem toch zelf beslissen is wel een beetje bijzonder. Taken zoals glas wegbrengen zou hij inderdaad zelf kunnen inplannen. Qua tafeldekken heb ik met hem een regel wanneer hij dat moet gaan doen. Een aantal antwoorden hier komen bij mij echt over als gentle parenting. Alsof het kind mag beslissen. En ja dat mag tot bepaalde hoogte, maar alsnog hebben wij als volwassenen de uiteindelijke beslissing. Ik krijg nu echt het idee alsof het de bedoeling is dat ik hem als een prins moet gaan opvoeden. En over dat ik geen empathie heb, die conclusie is wel heel vooroordelend, gelukkig weten de mensen die mij echt kennen wel beter.

Je blijft vergeten dat deze jongen jouw kind helemaal niet is. Hij heeft al een vader en een moeder.

Je hoeft niks met zijn opvoeding, niks met waarden en normen door willen geven, niks met eigen regels er door willen drukken. Het is jouw keuze om dat allemaal te willen en zie....je voelt alleen maar spanning en je zit er doorheen. 

Deze jongen hoeft ook helemaal niks met jou of van jou, daar heeft hij zijn vader voor. En zijn moeder.

 Je praat over "wij als volwassenen" maar je gedraagt je emotioneel niet als volwassene. Ouderschap is voelen en aanvoelen en dat ontbreekt totaal bij jou wat betreft dit kind. iemand omschreef het hier ook als liefdeloos....zo praat je inderdaad over deze jongen.

Jij wilt dit kind jouw wil opleggen. 

1 Het is jouw kind niet.

2 Het is niet aan jouw om autoritair ouderschap af proberen te dwingen want het is jouw kind niet. 

Verder kun je biologische ouders zaken verwijten wat je wil maar jij bent degene die erdoor heen zit en spanning voelt, wij niet.

Best wel raar dat je hier anderen verwijt veroordelend te zijn terwijl je dat zelf al jaren doet tegenover een kind. 

Het is niet jouw plaats om hier ouders de les te gaan lezen, stiefouders en bio ouders als je zelf niet in staat bent om met kinderen om te gaan. 

Je kan klagen wat je wilt over jouw situatie maar kennelijk liggen jouw kwaliteiten niet bij het begrijpen,begeleiden van kinderen. Je hebt vast wel andere kwaliteiten. Ga daar naar op zoek. 

Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 10:28:

Hier ben ik dan met een reactie.
Dat van het plantje was een voorbeeld. Het gaat erom dat stiefzoon bepaald hoe mijn vriend en ik de woonkamer indelen. Ik ben opgegroeid met gezelligheid en ik had ook als taak o.a tafeldekken en ik deed nooit moeilijk met spullen van tafel halen als puber. Vandaar dat ik het probleem niet zie.
Uiteraard gaan pubers in discussie, maar stiefzoon ziet mij vaak als de dommere en gaat mij zelfs de les lezen waar mijn eigen moeder bij is. Mijn moeder zegt ook weleens tegen mij dat ik het niet echt getroffen heb qua stiefzoon (en nee dat zegt ze niet met hem erbij in de buurt). Mijn vriend ziet wel waar ik tegen aanloop. Of hij het begrijpt dat hangt van de situatie: als hij zelf baalt van zijn stiefzoon, dan is hij het volledig met mij eens. En anders is hij een stuk milder.
Dat van: wat lekkers naar hem brengen etc dat ga ik niet doen. Zolang ik door hem word gezien als schoonmaakster en kokkin, dan ga ik geen extra moeite doen.
Over de opvoeding gesproken:
Eindverantwoordelijkheid ligt bij de biologische ouders. Zoals bedtijd, controle op huiswerk, schermtijd (al heeft stiefzoon dat niet), gesprekken op school etc. Maar zelf mag ik mij ook bemoeien met de opvoeding: zo weet ik wat er speelt qua school etc. En geef ik hem normen en waarden mee. Als vriend niet thuis is, dan neem ik op dat moment de "opvoeding" over.
En voor alle echte Gerda's. Sorry als ik jullie naam even zo negatief gebruik, maar kon even geen andere korte term beginnen.
Ik kan me voorstellen dat veel leden hier denken van: wat een vreselijke stiefmoeder. Maar teksten kunnen heel anders overkomen. En ik zit er echt doorheen.

Heb je hem weleens aangesproken op die houding? Als mijn kind me gaat commanderen spreek ik mijn kind daar direct op aan. En ga zeker niet zomaar doen wat het commandeert voor het commando vervangen is door een vraag.

Simpele huisregel: behandel je (stief)ouders met respect. Jij hoeft dit echt niet te accepteren in je eigen huis.

linn19 schreef op 20-04-2026 om 11:35:

[..]

En er is bij jou geen sprake van een diagnose?

Geen zelfinzicht, geen inlevingsvermogen, geen empathie lees ik bij jou.

Deze jongen is jouw meerdere in alle opzichten, en dat is heel logisch in jullie geval. Hij is emotioneel vele malen verder met zijn 16 jaar dan jij als volwassene en je slaat de plank zo vreselijk mis met de opmerking dat jij het niet getroffen hebt met deze jongen. Je gaat een kind niet de schuld geven van jouw onvermogen, onkunde.

Dat jij het probleem niet ziet is het grote probleem.

Je wilt ontzettend graag meedoen in het grote mensen ouderschap en je doet alsof je er verstand van hebt maar je hebt werkelijk zo'n vertekend beeld, en geen enkel inlevingsvermogen dat jij je met geen mogelijkheid kan meten met ouders in het algemeen.

Dat je erdoor heen zit snap ik dus wel helemaal, met jouw ideeen en vertekend beeld is dit niet vol te houden voor jou, maar dat ligt niet aan het kind, dat jij kind de schuld geeft zegt alles over jouw onkunde.

Beetje nare reactie. In een eerder topic heeft TO ooit aangegeven een vorm van autisme te hebben. Maar als je dat al zo duidelijk is uit het topic zelf, hoeft dat toch ook niet gevraagd te worden?

TO ervaart dit duidelijk als een moeilijke situatie. En vraagt hulp daarbij.