Zoon 14...iemand adviezen?
Hallo allemaal,
Onze zoon van 14 is altijd wel een kind geweest dat moeite had met het aanvoelen van grenzen, tenzij je écht boos werd.
Sinds een half jaar is de puberteit in alle hevigheid toegeslagen en ik zit soms echt met mijn handen in het haar.
Even een korte situatieschets:
* Zit nu op 2 vwo maar gaat komend jaar afstromen naar 3 havo. Hij gaat een interne schorsing krijgen wegens vaak te laat en eruit gestuurd worden. Ook spijbelt hij de laatste weken regelmatig en er wordt he-le-maal niets meer gedaan aan school. Hijzelf denkt dat het volgend schooljaar allemaal wel goed komt maar daar heb ik een hard hoofd in.
*Zoon wordt met de dag meer teruggetrokken en norser. Normale communicatie of gewoon wat vragen kan al bijna niet meer want hij wil alleen met rust gelaten worden.
*Zoon heeft afgelopen maanden vaker aangegeven niet graag meer thuis te willen zijn omdat "de vibe" niet meer goed is. Hij voelt zich niet vrij genoeg en wilt gewoon doen wat hij zelf wilt.
*Zoon vaped en rookt. Ook 2x wiet geprobeerd. Hij is hier redelijk eerlijk in. Wij hebben vapen thuis verboden en daar houdt hij zich met veel moeite redelijk aan.
Maar de laatste paar weken wordt het wel erg gortig vind ik.
Hij is verkikkerd op een meisje dat uit een vrij grenzeloos gezin komt. Alleen een vader in beeld en veel nieuwe vriendinnen. Meisje is 13 en mag gewoon om 23h op de fiets naar huis, of zelfs nog later.
Zoon had vorige week met haar afgesproken en hij moest van mij om 22:30 thuis zijn (zaterdag). Hij begon uiteraard weer te drammen en wilde later waarop hij ineens appte dat hij me zat was, ik me altijd met alles bemoeide en hij er helemaal klaar mee was: hij kwam niet meer naar huis en hij heeft zijn locatie uitgezet. Hij zou bij een vriend slapen en dat was het dan.
We hebben toen de politie gebeld en die gaf advies om de nacht maar gewoon af te wachten.
Volgende ochtend appte zoon uit zichzelf dat hij bij een meisje was blijven slapen en vroeg of ik dat niet erg vond....heb gezegd van niet maar dat ik hem gewoon graag naar huis wilde krijgen.
Ik ben heel rustig gebleven maar zoon weigerde locatie te geven.
Uiteindelijk politie gebeld en die gingen nu zoeken. We hadden voornaam meisje en wisten wijk waar ze ongeveer woonde dus zo hebben ze haar gevonden.
Hij is toen thuis gebracht maar leek niet heel erg van de kaart. Hij wilde nog altijd niet thuis wonen zei hij maar welke keus had hij?
Sindsdien wordt de sfeer soms ronduit om te snijden. Elke minuut van de dag wil dat meisje afspreken en hij laat alles vallen. Als ze niet buiten zijn of hier binnen (sinds deze week) dan zitten ze samen op de telefoon. Het lijkt wel obesessief; hij kijkt nergens meer naar om.
Gisterenavond was ze hier en toen ze van mij naar huis moest kwam hij naar beneden om te vragen of ze mocht logeren. Uiteraard niet; we hebben niet eens haar adres en ik wist zeker dat haar vader hier niet vanaf weet want er mogen daar schijnbaar geen andere kinderen thuis komen...
Zoon natuurlijk kwaad, dreigende blikken etc. Maar meisje is wel naar huis gegaan.
Normale communicatie is bijna niet mogelijk en hij snauwt alleen nog maar. En gesprek aangaan wilt hij ook niet en elke grens moet bevochten worden wat mij echt afmat.
Hoe nu verder? Ik vrees voor afglijden...stoppen van school, verkeerde vrienden (daar heeft hij er al een paar van) en mss wel drugsgebruik etc.
We hebben contact opgenomen met de gemeente voor opvoedadvies/ondersteuning en volgende week een gesprek op school.
Maar hoe kunnen wij nu tot hem doordringen?
Oh en TO misschien minder zijn foute vrienden of dat meisje de schuld geven. Je zoon kan ook de stoorfactor zijn. Hij kan de foute vriend zijn en de bad boy die het meisje verleidt.
Ok - die situatie met dat meisje is mss niet goed duidelijk maar hoe stoer mijn zoon ook doet - ik weet echt zeker dat hij dit meisje niks opdringt of dat er al weet ik veel heeft plaatsgevonden. Hij kan zich heel cool presenteren maar ik zie ook dat hij eigenlijk heel onzeker naast haar is. Ze hoeft maar te kikken en hij springt op.
De thuissituatie van dat meisje lijkt me ook niet helemaal in orde want volgens zoon mag ze van haar vader geen mensen/vrienden mee naar huis nemen.
En ze heeft erg veel vrijheden merk ik - die mag gaan en staan waar ze wilt en dat wilt zoon uiteraard ook.
HR07 schreef op 13-04-2026 om 11:04:
Tsjor/AnnaPolllewop goede posts die me hier en daar wel aan het denken zetten.
Van nature ben ik ook iemand die snel beren op de weg ziet en dat zal hier ook niet meehelpen.
Iemand die het lastig vindt om langs de zijlijn toe te kijken en hem dan verkeerde keuzes te zien maken zoals dat vapen.
Want hijzelf meent dat hij niet verslaafd is maar dat is hij gewoon wel want hij doet het elke dag. En hem dwingen te stoppen kan niet. Risico's bespreken wuift hij weg; hij wilt er niets over horen of lezen.
Gewoon heel erg lastig om te bedenken hoe hier mee om te gaan....
Concentreeer je op je eigen grenzen: hij vindt dat hij niet verslaafd is, jij mag hem zeggen dat je denkt dat hij dat wel is; in jouw huis mag je dingen verbieden. Alleen: jouw waarheid hoeft niet zijn waarheid te zijn. Die twee dingen komen los te staan van elkaar. Neemt niet weg dat Mirjam Lavell ook voor mij een heldere waarheid formuleerde: naarmate de kinderen groter worden wordt het huis steeds meer weer van jou. Dus waar je eerst dingen aanpaste aan kleine kinderen moeten kinderen zich steeds meer gaan aanpassen aan jouw huis. Binnen dus.
Vapen of roken is nog niet zo ernstig dat je moet denken aan gedwongen ingrijpen. Dwingen kun je niet, wel jouw mening geven.
HR07 schreef op 12-04-2026 om 12:09:
[..]
Ik denk niet dat het zo ver gaat maar ik snap je punt. En leuke fase....nou nee. Als ik zo nog 4 jaar door moet....hoop het toch niet!
Zorg nou echt wel voor die voorlichting en condooms. Hier een dame die met 13 jaar out of the blue sexueel actief bleek. Had je het mij gevraagd was ik begonnen te lachen. Vaak het gesprek aangegaan, voorgelicht, en besproken dat openheid en eerlijkheid in deze heel waardevol zijn ivm start anticonceptie. Ja mama, dat zal tegen die tijd zo zijn, maar nu eeeeeeecht nog niet.
Ze had echter besloten dat het stom zou zijn om het met mama te bespreken en was daarom onveilig actief.
Dat onveilig vrijen was voor ons de grootste schrik. Los van het feit dat 13 nou ook niet bepaald een leeftijd is waarop ik het verstandig vind, echter wie zijn wij volwassenen.
En dus zijn we naar HA gegaan voor anticonceptie. Dat doen niet alle ouders. Dus…neem je eigen verantwoordelijkheid en leg die niet bij de tegenpartij.
Zeker niet, we hebben het hier thuis vaker met beide kinderen vaker over gehad, en zeker ook over voorbehoedsmiddelen. Zoon zei dat dit absoluut nog niet aan de orde is/was maar snap wat je zegt dus die gaan zeker in huis komen.
HR07 schreef op 13-04-2026 om 11:41:
De thuissituatie van dat meisje lijkt me ook niet helemaal in orde want volgens zoon mag ze van haar vader geen mensen/vrienden mee naar huis nemen.
En ze heeft erg veel vrijheden merk ik - die mag gaan en staan waar ze wilt en dat wilt zoon uiteraard ook.
Dat lijkt mij erg tegenstrijdig. Ze mag gaan en staan waar ze wil, maar niemand mag bij haar over de vloer komen? Klinkt niet erg logisch. Misschien moet je je zoon niet zo geloven. En het kan ook zijn dat haar ouders jouw zoon niet over de vloer willen hebben. Ik zou als moeder hem ook niet als vriendje van mijn dochter willen.
FruitMoeder schreef op 13-04-2026 om 12:53:
[..]
Dat lijkt mij erg tegenstrijdig. Ze mag gaan en staan waar ze wil, maar niemand mag bij haar over de vloer komen? Klinkt niet erg logisch. Misschien moet je je zoon niet zo geloven. En het kan ook zijn dat haar ouders jouw zoon niet over de vloer willen hebben. Ik zou als moeder hem ook niet als vriendje van mijn dochter willen.
doe eens niet zoveel aannames. en je kent die jongen helemaal niet en de situatie van het meisje. waarom ben je zo gemeen? ken jij ze?
waarom lijkt jou dat tegenstrijdig? moet je eens een overspannen alcoholist als vader hebben met straatvrees.
als kind mochten we niet naar buiten omdat hij ons niet kon komen redden als het misging. later had hij niet door wat we deden, maar een beetje schaamte had hij nog wel dus vrienden mee naar huis had hij (en wij) liever niet.
en dit hoeft allemaal niet aan de hand te zijn, maar is mijn feitelijke jeugd dus wel mogelijk.
Er kunnen ontzettend veel redenen zijn waarom kinderen iemand niet mee naar huis nemen.
Dochter heeft van haar kamer zo'n ondoordringbare rotzooi gemaakt (ik heb éen battle te weinig gepickt) dat ze iemand alleen in de woonkamer en keuken kan ontvangen. Dar vind ik prima, maar dat wil ze zelf vaak niet.
Of ouders zijn hoarders. Of hebben smetvrees. Of zijn 'cringe' in de ogen van kind.
En dat zijn nog maar enkele voorbeelden
FruitMoeder schreef op 13-04-2026 om 12:53:
[..]
Dat lijkt mij erg tegenstrijdig. Ze mag gaan en staan waar ze wil, maar niemand mag bij haar over de vloer komen? Klinkt niet erg logisch. Misschien moet je je zoon niet zo geloven. En het kan ook zijn dat haar ouders jouw zoon niet over de vloer willen hebben. Ik zou als moeder hem ook niet als vriendje van mijn dochter willen.
Haar moeder is overleden wat ik begrepen heb. En de laatste stiefmoeder is ook weer vertrokken volgens haar. (zegt zoon) Wat ik begrepen heb mag dit meisje eigenlijk niet met jongens omgaan.
En ik snap je punt wat betreft mijn zoon maar in dit geval zie ik ook echt wel het aandeel van het meisje zelf. Ze is hier laatst over de vloer geweest en ik kon er weinig van zeggen; ze was beleefd, stelde zich voor etc. Hebben wat zitten gamen en verder niet veel bijzonders. Toen ik op een gegeven moment aangaf dat het tijd werd om naar huis te gaan heeft ze mijn zoon gevraagd of ze bij ons mocht logeren en dat heb ik zelf gehoord. Toen zoon naar mij toe kwam heb ik natuurlijk nee gezegd want ik ken haar vader niet eens en dat zou ik nooit zomaar toestaan. En gezegd dat ik eerst eens een nummer en adres zou willen - waarop ze eigenlijk meteen daarna naar huis is gegaan. Het is dus niet zo dat mijn zoon zich hier zo opdringt.
Broadway schreef op 13-04-2026 om 13:15:
[..]
doe eens niet zoveel aannames. en je kent die jongen helemaal niet en de situatie van het meisje. waarom ben je zo gemeen? ken jij ze?
Dankjewel, dat dacht ik dus ook. Heb sterk het gevoel dat meisje een onstabiele thuissituatie heeft.
Even een koude douche; pubers zijn gemiddeld anderhalf jaar verder dan ze aan hun ouders toegeven. Dus dat hij niets sexueels doet; hij weet in elk geval wat hij tegen zijn ouders moet zeggen.
De tips in deze situatie gaan helaas alleen over jou. Want alleen jij kunt veranderen hoe jij omgaat met deze situatie. Er is geen magi-mysterieuze toverstaf die ervoor zorgt dat hij ineens weer zo lief en gezeglijk is. De rode draad is zoveel mogelijk loslaten, met heldere en duidelijke grenzen waar het nodig is.
Dat betekent;
- condooms op zijn kamer leggen. Zodat hij er niet om hoeft te vragen maar het er is. Tegen een kind zei ik ooit ‘ik betaal liever voor al jouw vrienden een reserve achterlichtje en een condoom dan voor een van hen de begrafenis of kinderbijslag’. (Fiets achterlichtje gaat over zichtbaarheid in het donker, condooms over sex)
- laat het los met duidelijke grenzen. Loslaten betekent dat jij niet gaat over zijn vapen. Grenzen betekent wel dat er bv thuis niet gerookt wordt, en je ook geen zakgeld ter beschikking stelt zolang daar nicotine van wordt gekocht.
- nog maar 2 keer geblowed? Kan. Kan ook zeker niet het geval zijn. Ook hier; loslaten en begrenzen. Duidelijk stellen dat je blowen niet ok vindt omdat het passief maakt en verslavend is. En je dus stopt met zak- of kledinggeld omdat je zijn wiet niet wil sponsoren
- denkt hij dat dealer spelen de oplossing is? Dan informeer je de wijkagent. Want je wil geen inval of dat ie huis gesloten wordt door de burgemeester wegens drugshandel.
En tegelijk;
- benoem wat goed gaat. Fijn dat je je baan zo serieus neemt. Lief dat je even naar oma gaat. Leuk om je even te zien
- laat je verwachtingen los. Nog meer dan je al doet. Mbo, havo, het is allemaal een verwachting die hij voelt en hij zelf moet waar maken. Laat dat bij hem liggen.
- Als er iets is wat moet gebeuren, dan spreek je dat uit, maar beperk het aantal keer dat je dat doet. Een keertje naar oma voor haar verjaardag is prima, elke dag 4 uur thuis aan de thee is veel te veel.
- gesprek op school; het is zijn gesprek. Zijn probleem. Zijn afspraken. Jij bent er om school te laten zien dat je het belangrijk vindt maar hij moet dat gesprek voeren. Hij mag uitleggen wat hij wil; havo? Vwo doubleren? En hoe hij dat dan gaat fixen.
- hoe rot ook; je krijgt geen medaille voor al je gepieker en geploeter. Al helemaal niet van je puber. Probeer dat dan ook niet te krijgen. Haal de voldoening in je leven uit andere zaken zoals werk of hobby’s. Maak leuke uitjes met je dochter.
Het is het lastigste wat er is, je puberende puber loslaten, maar het is wel wat nodig is. Met grenzen die je benoemt en herhaalt; geen drugs, jij sponsort geen nicotine. Eventueel aangevuld met door de week thuis slapen, tijdens het eten geen telefoon en een duidelijk; kinds afspraken elders zijn kinds verantwoordelijkheden. School, werk; top als het goed gaat maar jij bent niet meer de moeder die het voor hem in orde maakt.
aanvullend op biebel:
zet hier géén komma's achter, maar hou het bij het compliment
"- benoem wat goed gaat. Fijn dat je je baan zo serieus neemt. Lief dat je even naar oma gaat. Leuk om je even te zien"
met komma's bedoel ik: Leuk je even te zien, het was fijn geweest als je ook even had geholpen met de boodschappen binnen halen.
Fijn dat je bij oma was! Jammer dat je niet even meteen haar gras gemaaid hebt, maar je was zeker druk..
en ja, dit lijkt logisch, maar is het vaak niet.
Ik moest wel wat lachen om je ‘lijkt wel obsessief’…. Tsja… verliefd??
Ach pubers! Wat zijn het toch ook een gekke wezens. Ik heb er zelf drie, ook jongens. Het is soms gewoon moeilijk, en als ouder doe je maar wat en hoop je op een goede uitkomst. Maar lieve TO, als er iets is wat ik kan zeggen; je komt over als een lieve moeder, je doet het goed!
Wat er bij mij opkomt als ik je verhaal lees dan is het; loslaten en in verbinding blijven.
Heb je weleens gehoord van de methode Verbindend Gezag/Geweldloos Verzet? Ik denk dat je dit misschien wel interessant kan vinden.
Wat ik zelf doe, maar nogmaals, ik doe maar wat, is;
-blijven investeren in de relatie. Kleine gebaren, bijvoorbeeld iets lekkers koken of een broodje meenemen (eten gerelateerd is vaak punten scoren bij puberjongens😚). Ook al krijg je niet de gewenste reactie, maar blijf dit doen. Ook veel complimenteren en positief gedrag zien en noemen.
- ijzer smeden als het koud is. Geen discussies tijdens of vlak na incidenten, eerst de emotie er af bij beiden. Ergens de volgende dag of paar dagen later op terugkomen is prima.
-realiseer je dat je invloed afneemt. Je kunt uitspreken wat je graag ziet, maar dit betekent niet dat puber dit doet. Soms is dat iets wat je als ouder moet leren verdragen.
-pick your battles. Wat is echt belangrijk en waarom? Laat de rest gaan.
- Probeer je ego erbuiten te houden. Zelf heb ik de neiging (gehad) om mijn kinderen te straffen of terecht te wijzen omdat ik mezelf gekrenkt voelde door hen. Ik kan je vertellen, dan worden discussies heel snel heel explosief en dat vond ik heel erg. Mijn kinderen hebben geen taak om voor mijn ego te zorgen. Dus ik probeer voor mezelf na te denken; is dit echt in het belang van mijn kind? Of wil ik gewoon dat hij doet wat ik zeg? Hier heeft dat iig heel goed geholpen.
'En je dus stopt met zak- of kledinggeld omdat je zijn wiet niet wil sponsoren'. Dat zou ik dus weer niet doen. Ik neem aan dat er afspraken zijn gemaakt over zakgeld, die afspraken zou ik gewoon laten staan. Als hij niks meer krijgt en hij wil wel dingen doen die geld kosten zal hij toch zelf achter geld aan moeten gaan. Mocht hij al in kringen van verkeerde vrienden verkeren dan wijzen die hem wel de weg.
