Mijn zoon van 24 wil opeens geen contact meer met mij.

Jouw advies is dus dat ze haar eigen vraag niet mag stellen, want dan is ze alleen met zichzelf bezig, ze moet vragen waarom de jongen dat doet. En omdat wij niet weten waarom de jongen dat doet kunnen we geen advies geven. Vreemd advies.
Overigens staat er een mogelijke oorzaak al in het beginbericht: de jongen heeft een depressie waar hij niet goed doorheen komt. Dat maakt het tot een zorgelijke situatie. Nu kan je erop los gaan speculeren waarom de jongen in een depressie zit, maar als daar al ooit een antwoord op te geven is door buitenstaanders is het voor haar nu niet relevant. Wat zij nu wel kan doen is wel een relevante vraag, waar al verschillende antwoorden op zijn gekomen. 

tsjor schreef op 11-03-2026 om 07:48:

Jouw advies is dus dat ze haar eigen vraag niet mag stellen, want dan is ze alleen met zichzelf bezig, ze moet vragen waarom de jongen dat doet. En omdat wij niet weten waarom de jongen dat doet kunnen we geen advies geven. Vreemd advies.
Overigens staat er een mogelijke oorzaak al in het beginbericht: de jongen heeft een depressie waar hij niet goed doorheen komt. Dat maakt het tot een zorgelijke situatie. Nu kan je erop los gaan speculeren waarom de jongen in een depressie zit, maar als daar al ooit een antwoord op te geven is door buitenstaanders is het voor haar nu niet relevant. Wat zij nu wel kan doen is wel een relevante vraag, waar al verschillende antwoorden op zijn gekomen.

Je wilt me niet begrijpen. Maakt niet uit!

Roos2026 schreef op 11-03-2026 om 09:57:

Fijn, dat er zoveel verschillende reacties zijn!! Natuurlijk ben ik met mijn zoon bezig, wij hadden een zeer sterke band. Helaas ben ik 5 jaar geleden ziek geworden, mijn frustratie en zijn zorgen voor mij heeft onze band geen goed gedaan. Er zit een heel verhaal omheen. Ik heb hem nu een brief gestuurd waarin ik oa aangeef dat de deur altijd open blijft staan. Hoe moeilijk ook, ik respecteer zijn keuze. Hij moet de ruimte krijgen en voelen om zijn eigen leven te leiden.

Mooi en verstandig!

En nogmaals, ook jouw verdriet hierover verdient een plek waar je erover kan praten.

rionyriony schreef op 11-03-2026 om 05:33:

[..]

Niets doen kan ook weer leiden tot misverstanden.

Dat ben ik met je eens. Soms kan zo'n actie, zeker bij jonge mensen die niet lekker in hun vel zitten, ook een beetje een test zijn:"hoeveel moeite gaan ze voor me doen als ik wegga?". 

Je moet hun keuzes wel respecteren, maar als je dat al te letterlijk doet met een "nou dat respecteer ik, maar je bent welkom als je terug wil komen" kan dat overkomen alsof het je eigenlijk weinig kan schelen. Ik zeg niet dat dat een logische reactie is of alsof dat dan jouw schuld is, maar bij iemand met psychische problemen kan dat wel de interpretatie zijn. 

Dus ik zou toch ook laten weten dat het je wel raakt. Het is laveren met woorden om dat te doen zonder de last te veel bij het kind te zeggen. 

Roos2026 schreef op 11-03-2026 om 18:24:

Precies dat, natuurlijk laten voelen hoeveel het mij raakt heb ik ook verteld in de geschreven brief.

Ik weet natuurlijk niet wat je schreef.  Maar liever had ik hier gelezen:

Precies dat, natuurlijk laten voelen hoe erg ik het voor hem vind dat hij zich zo voelt. En dat ik er voor hem wil zijn zodra hij daar voor open staat. Omdat ik van hem houd.

ik lees ruzie . Ik lees dat jij ziek bent geweest en dat gaf veel frustratie bij jou.
Ik lees depressie.
Klinkt mij allemaal best heftig in de oren.  
Is er iemand voor zoon ? Kijkt er iemand met hem mee ? Hulp ?

Goed om te lezen dat je contact hebt met een vriend van hem. Hopelijk kan die in elk geval contact houden. Verder dezelfde vraag als Roos: kijkt er iemand mee, staat hij nog onder behandeling, loopt dat nog? 

Ik vind mijn eerdere bericht nu wat hard overkomen. Ik bedoelde te zeggen, dat ik, naar zoon toe, het accent meer op zijn ongelukkig-zijn zou leggen, in plaats van op je eigen verdriet.

Maar dat neemt niet weg dat ik het echt heel erg voor je vind. Dat je zoon het zo moeilijk heeft moet zwaar voor je zijn. En dan krijgen jullie samen ook nog gedoe. Dat is allemaal erg verdrietig. Hopelijk herstelt je zoon spoedig van zijn depressie en vinden jullie elkaar weer terug.

'Ik had zo gehoopt dat dat contact verbreken hem zou helpen, zoals hij zelf dacht.'
Dit is jullie eigen analyse, maar het lijkt er nu op dat die niet gaat kloppen. Wat nu?

Wat was de analyse voor zijn opname? Depressie? Op zijn leeftijd is ook psychosegevoeligheid een mogelijke oorzaak van ontsporing. En middelengebruik zoals drugs. Als je weet wat de analyse van deskundigen is en welke mogelijkheden er zijn tot hulpverlening zou ik me daarop ook oriënteren en kijken of daar nog een kans voor is voor je zoon. Bijvoorbeeld in gesprek gaan met de huisarts, eventueel met zijn behandelaar, alhoewel de privacywet en het feit dat hij meerderjarig is daar een beletsel voor zijn. Met andere woorden: vanaf een afstand, met de goede analyse, kun je toch wel wat doen. 

Op de tweede plaats kan het best zijn dat de intense relatie die jullie hadden als alleenstaande moeder en enig kind voor hem, maar misschien ook voor jezelf een obstakel is om een 'gezonde' afstand tot elkaar te houden nu hij volwassen is. Dat betekent deels met jezelf aan de slag gaan, wellicht je eigen gevoel van eenzaamheid of verlies. Deels het karakter van de relatie veranderen, waarbij je bijvoorbeeld niet steeds de bezorgde moeder van een kind bent, maar een andere volwassene die met een volwassene praat. Dus minder de vraag: hoe gaat het met jou (zelfs niet in deze moeilijke situatie, observatie zegt ook veel); meer een verhaal over je dagelijkse leven zoals je dat aan een collega zou vertellen. Als je daar zelf aan toe bent zou ik hem een keer uitnodigen om samen een kopje koffie te drinken ergens. 

Ondertussen, als het kan, een afspraak maken met de vriend: als het echt uit de hand loopt dat hij dan jou belt of zelf hulp inschakelt op een of andere manier. 

tsjor schreef op 12-03-2026 om 07:34:

[....]
 Deels het karakter van de relatie veranderen, waarbij je bijvoorbeeld niet steeds de bezorgde moeder van een kind bent, maar een andere volwassene die met een volwassene praat. Dus minder de vraag: hoe gaat het met jou (zelfs niet in deze moeilijke situatie, observatie zegt ook veel); meer een verhaal over je dagelijkse leven zoals je dat aan een collega zou vertellen. Als je daar zelf aan toe bent zou ik hem een keer uitnodigen om samen een kopje koffie te drinken ergens.
[...]

Hier wil ik op reageren, omdat het met volwassen kinderen het balanceren is tussen de bezorgde moeder zijn en (schijnbaar) te weinig interesse tonen.

Aan mijn collega's vraag ik ook met aandacht hoe het ermee gaat, zeker nu als ze familie in het Midden Oosten hebben. Ook op mij wordt gelet door collega's, na een paar nachten slechte slaap kreeg ik laatst de vraag, gaat het goed, je ziet er bleek uit! Dus, we letten op elkaar. Maar we zien elkaar werk-dagelijks. 

Hoe oppervlkkig of diep moet je gaan bij kinderen die hun eigen leven willen en zeker hier bij kinderen die afstand nemen?

tsjor schreef op 12-03-2026 om 07:34:

'Ik had zo gehoopt dat dat contact verbreken hem zou helpen, zoals hij zelf dacht.'
Dit is jullie eigen analyse, maar het lijkt er nu op dat die niet gaat kloppen. Wat nu?

Wat was de analyse voor zijn opname? Depressie? Op zijn leeftijd is ook psychosegevoeligheid een mogelijke oorzaak van ontsporing. En middelengebruik zoals drugs. Als je weet wat de analyse van deskundigen is en welke mogelijkheden er zijn tot hulpverlening zou ik me daarop ook oriënteren en kijken of daar nog een kans voor is voor je zoon. Bijvoorbeeld in gesprek gaan met de huisarts, eventueel met zijn behandelaar, alhoewel de privacywet en het feit dat hij meerderjarig is daar een beletsel voor zijn. Met andere woorden: vanaf een afstand, met de goede analyse, kun je toch wel wat doen.

Op de tweede plaats kan het best zijn dat de intense relatie die jullie hadden als alleenstaande moeder en enig kind voor hem, maar misschien ook voor jezelf een obstakel is om een 'gezonde' afstand tot elkaar te houden nu hij volwassen is. Dat betekent deels met jezelf aan de slag gaan, wellicht je eigen gevoel van eenzaamheid of verlies. Deels het karakter van de relatie veranderen, waarbij je bijvoorbeeld niet steeds de bezorgde moeder van een kind bent, maar een andere volwassene die met een volwassene praat. Dus minder de vraag: hoe gaat het met jou (zelfs niet in deze moeilijke situatie, observatie zegt ook veel); meer een verhaal over je dagelijkse leven zoals je dat aan een collega zou vertellen. Als je daar zelf aan toe bent zou ik hem een keer uitnodigen om samen een kopje koffie te drinken ergens.

Ondertussen, als het kan, een afspraak maken met de vriend: als het echt uit de hand loopt dat hij dan jou belt of zelf hulp inschakelt op een of andere manier.

Volgens mij spreek je jezelf een beetje tegen? Je adviseert om bijvoorbeeld in gesprek te gaan met de huisarts over hem, om zijn diagnose uit te zoeken, te analyseren. Maar tegelijkertijd adviseer je: hou volwassen afstand, niet de bezorgde moeder zijn, hou het luchtig...

Dat is ook de lastige balans: dichtbij op afstand blijven,et ogenschijnlijk oppervlakkige gesprekjes, vanaf een afstand nauwgezet de ontwikkeling volgen en waar nodig klaar staan om in te grijpen, waarbij je je voortdurend afvraagt wanneer dat dan is.  
Het verschil tussen de vraag van een collega 'hoe gaat het' en van een moeder is hopelijk toch de mate waarin de ander zich genoodzaakt voelt om er iets mee te gaan doen. Ik verwacht niet dat een collega zal gaan vragen: heb je je medicijnen wel geslikt, zullen we (!) een afspraak maken met de psycholoog etc.. Meestal blijft het toch bij 'sterkte'.  
Maar het blijft een complexe balans die zich moeilijk laat vertalen in precieze woordjes: dit kun je wel zeggen en dit niet. Dat zal ook per persoon en per relatie verschillen.