Wat een situatie, vertrouwen

Anne1234! schreef op 03-01-2026 om 23:27:

[..]

Ik snap zoons gevoel en ik snap bovenstaand advies maar aan de andere kant is het als ouder moeten dealen met een kind met dergelijke problematiek zo zwaar dat je de steun van anderen heel hard nodig hebt om zelf overeind te blijven. En alleen met je partner praten of alleen delen dat het niet zo goed gaat is dan niet voldoende. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en had het heel hard nodig om mijn zorgen te delen met vrienden of uit te huilen bij familie. Ik vind het volkomen onterecht dat je jezelf zo slecht en schuldig voelt en je schaamt omdat je zijn verhaal hebt gedeeld. Wel snap ik jouw zorgen om de situatie die hierdoor is ontstaan. Je kan het proberen aan zoon uit te leggen en verder heeft het denk ik tijd nodig. Hopelijk kan zoon het uiteindelijk accepteren en voelt hij zich snel.weer beter.

Nou ja, dat dus. Mijn man is niet een goede prater. Dus we hebben het vooral over wat nu het beste is. En alles kapot analyseren.
Maar ik heb echt een luisterend oor nodig. Dus ik vind het echt fijn om te lezen dat ik geen rare ben.
Het is echt wat me overeind hield.
Ik wil overigens wel benadrukken dat zoon niet echt dood wil. Hij wil leven maar dan zonder het gedoe in zijn hoofd. We moeten dus eerst op dat punt belanden dat hij uit de gevarenzone is.
Het lijkt wel de goede kant op te gaan. Maar wie weer is het een facade.

Izza schreef op 03-01-2026 om 23:30:

Ik vind dit heel erg dubbel. Natuurlijk heeft hij recht op privacy. Maar heeft hij uitdrukkelijk gezegd dat en wat jij niet mocht delen? Dat het een groot geheim was? Waarschijnlijk niet dus hoe kon jij dit dan weten?

Daarnaast is deze hele situatie een enorme belasting voor jullie gezin. En zoiets is dus niet geheim te houden. Anderen merken het in jullie gedrag (zoals bij je jongste kind). En je woont niet op een eiland. Je wilt hem helpen maar moet er zelf niet aan onderdoor gaan. Bijvoorbeeld door tegen anderen te liegen. En ook jullie andere kinderen kan je echt geen spreekverbod opleggen.

Kind zal dus moeten accepteren dat jullie geen plek zijn voor anonieme hulp. Jullie zijn een gezin midden in de samenleving. Dan had hij jullie erbuiten moeten houden en zelf naar de huisarts moeten gaan.

Ophouden met excuses dus. Zie die boosheid als onderdeel van zijn psychische conditie. En hou jezelf niet verantwoordelijk voor zijn gedrag. Dat is hijzelf niet jij of jullie. Gezien zijn leeftijd en psyche zal hij de schuldvraag buiten zichzelf leggen. Wees dan resolut en verwijs het terug naar hemzelf. Jullie willen hem helpen maar uiteindelijk zal hij het zelf met behandeling moeten doen. En zo'n enorme crisis is niet geheim te houden.

Daar is in het begin niet echt over gesproken.
Dus het "delen" begon vooral over ongeloof. Wat overkomt hem en ons nu. 

Die laatste zin maakt ook wel wat los, dit is inderdaad moeilijk geheim te houden.

Zeespiegel schreef op 03-01-2026 om 23:33:

misschien een idee om zelf ook je verhaal met een profesional te delen, iemand met geheimhoudingsplicht. En die jouw misschien nuttige tips kan geven met de situatie om te gaan?

Want jouw kennisen kring, komt waarschijnlijk grotendeels overeen met de zijne. Dus wanneer je het deelt met jouw kennisen, vertel je het aan mensen die hij ook weleens tegenkomt.
Wat zou jij vinden, als de situatie omgedraaid was? Wat zou je zelf fijn vinden?

Dat heb ik uiteraard gedaan maar dat is een half uurtje, Daar werd ook zeker wel gezegd dat ik me moest uiten. Maar ja, wat mag je dan uiten he. Daar wordt dan weer niks over gezegd.
Zelf heb ik 15 jaar geleden ong een burn out gehad. Ik vond dat altijd n beetje onzinnnig totdat het mezelf overkwam. Zelf was ik daar heel erg open over. OMdat dit begrip kweekte en alle verwachtingen bij iedereen weghaalde. Ook weet ik dat mijn man overleg had met mijn ouders bv. En met zijn moeder. Daar had ik totaal geen problemen, mee. Omdat ik het zelf niet meer kon. En ik ook niet in staat was om ergens nog iets van te vinden.

Bloemenzee schreef op 03-01-2026 om 23:42:

Je kunt ook altijd met 113 bellen als je tips wilt of gewoon een luisterend oor.
Veel sterkte. Lijkt me een vreselijke situatie om in te zitten.

Daar had ik zelf nog niet aan gedacht. Dank u

Thy schreef op 04-01-2026 om 00:46:

Ik heb ( of eigenlijk: wij als ouders hebben ) een lange periode gehad waarin het niet goed ging met ons kind.
Nou, eigenlijk is dat nogal een understatement. Na heel veel behandelingen, zorgen en escalaties heeft zij uiteindelijk een klinische opname gehad. Zij was wel een stuk jonger dan jouw kind nu is.

Het gesprek over zorgen delen vanuit mij als moeder is in die tijd een onderwerp van gesprek geweest tussen mij en ons kind. Ik besprak mijn zorg, mijn radeloosheid en noem maar op met 2 van mijn vriendinnen.
Het voelt nogal eenzaam als ouder van een kind met wie het zo slecht gaat, deze twee mensen had ik uitgekozen om mijn zorg mee te delen.
Daar werd ons kind in eerst instantie heel boos van; hoe durfde ik haar privé neer te leggen bij andere mensen?! Daar moest ik onmiddelijk mee stoppen!
Ik heb over deze opmerking even moeten nadenken, daarna heb ik aan haar teruggekoppeld dat zij in principe niet gaat over met wie ik mijn zorgen en gedachtes deel. Zij mag er vanuit gaan dat ik respectvol over haar praat, maar zij beslist niet voor mij wanneer en met wie ik praat. Die grens heb ik dus hard aangegeven en die grens is ook door haar uiteindelijk gerespecteerd.

Uit jouw bericht begrijp ik dat jij persoonlijke dingen hebt gedeeld met relatief veel mensen, dat dat niet goed ontvangen is door jouw kind en dat je daar spijt van hebt.
Misschien kun je een gesprek voeren met je zoon en daarin een bepaalde mate van afstemming in bereiken. Bijvoorbeeld: 'Ik heb veel zorgen en die wil ik delen. Daar ga jij niet over. Ik mag beslissen wat ik deel en met wie ik dat deel.
Maar misschien kunnen we bespreken met wie ik die zorg deel en met wie niet. Met andere woorden, waar begint jouw pricacy en waar begint mijn behoefte aan ondersteuning?'

Bij ons heeft het ontzettend geholpen om dit samen uit te spreken. Ik ben daar ook gewoon eerlijk geweest: 'Voor jou is dit heel heftig en voor mij ook. Ik moet dit met andere mensen bespreken, het is teveel voor mij alleen.'

Voordat dit allemaal speelde, heb ik met mijn vriendinnen gedeeld dat ik het vermoeden had dat onze zoon wel eens overspannen kon raken. Dat ik zag hoe moeilijk hij het had.
Ik moest toen ook huilen. Omdat er al even spanningen waren.
Toen wist ik niet wat er allemaal achterweg zou komen. En waar we nu zouden zijn.
Dus logischerwijs bouwt dat delen zich dan op. Vriendinnen vragen natuurlijk "hoe het nu gaat".
Ik heb hem wel degelijk uitgelegd dat dit veel te veel was om binnenkamers te houden. Inderdaad veel te heftig. Waar ik "normaal" dingen deel vanuit mijn ouderrol, ben ik nu een beetje de weg kwijt geraakt. Als ik er op terugkijk, omdat ik mensen mee wilde nemen in deze "reis". en hopelijk onderweg wat tips krijgen, die ik ook gehad heb. En je gehoord voelen. En medeleven.
Dat ik ook andere mensen summier heb ingelicht heeft alles te maken met onze andere twee kinderen. Ik wil, nu nog steeds, heel hard mijn best doen om te  voorkomen dat dit ze boven het hoofd groeit. Ze zijn al puber met alle moeilijke dingen van dien en dan komt dit erbij. Zoiets onderga je niet alleen. Je trekt iedereen in je nabije, mee.
1 van de jongsten heeft gesproken met 2 vrienden van hem. Dat kan ik alleen maar aanmoedigen. En de moeders van die 2 vrienden, zijn vriendinnen van mij. En dus zoals hierboven  schreef, het is moeilijk om dit geheim te houden. 
Maar o, o , o wat vind ik dit moeilijk. Ook al gaat het nu wel iets beter.

Dweedledee schreef op 04-01-2026 om 00:53:

Ik denk dat het punt niet is dat ze met anderen heeft gesproken of dat ze “de crisis niet geheim heeft gehouden” maar dat het meer gaat om met wié ze heeft gesproken en wát ze allemaal heeft gezegd tegen die mensen (vriendin van broertje, moeder van vriendin van de desbetreffende zoon, dat soort mensen).

Ik begrijp heel goed dat je als ouder ook dingen kwijt moet, maar houd het dan gewoon bij je eigen inner circle van vriendinnen/man/moeder. Maar dat ziet TO nu ook gelukkig in.

Ik denk dat grenzen aangeven nu alleen maar meer olie op het vuur gooit. Ik denk dat het echt verstandiger is om zoon even wat ruimte te geven.

Dat heb je gelijk in natuurlijk maar zoals ik boven al even schreef, ik moet ook denken om de jongste wtee. 1 van die wtee heeft gesproken met 2 vrienden. Dat kan ik alleen maar aanmoedigen. Je kunt hen geen sprekverbod opleggen.
En van die 2 vrienden, zijn de moeders, mijn vriendinnen.

Roos57 schreef op 04-01-2026 om 09:29:

waarom heb je geen eigen psycholoog geregeld?
of poh

ik denk dat je dat alsnog moet doen . Het leest of je boven op zoon zit en natuurlijk wordt hij daar boos om

Dat heb ik uiteraard gedaan maar dat is maar een half uurtje per week. Bij zoiets is dat voor mij, klaarblijkelijk, niet genoeg
En het erboven op zitten toen: dat is eigenlijk vrij simpel, hadden we dat toen niet gedaan, was hij er niet meer geweest. 

rionyriony schreef op 04-01-2026 om 09:57:

Ik ben tegenovergesteld; en daarom begrijp ik je zoon ook heel goed. Na een paar beginnersvergissingen (die ik me niet herinner maar die er geweest moeten zijn) wil ik vertrouwen niet meer schenden en iemands geheimen niet ontheiligen door uit de school te klappen. Zelfs niet als de relatie over is. Je moet iemand in staat stellen zijn oorspronkelijke rollen te kunnen blijven spelen zonder blik van de anderen in zijn diepste persoonlijke leven. Bovendien wil je anderen niet nodeloos inlichten zodat die voordeeltjes hebben.

Maar goed, je hebt spijt. Vertrouwen komt te voet dus neem de tijd te bewijzen dat je nooit meer over andere dingen praat dan positieve eigenschappen.

Verder zal hij moeten leren om als "open boek" verder te gaan wat hij tegen wil en dank is geworden. De kracht zal geheel moeten komen uit hemzelf, niet waar hij op lijkt maar wat hij echt is. Sommigen gaat dit makkelijker af dan anderen. Niet voor niets dat sommigen liever hun kaarten voor de borst houden. Het geeft je voordeel. Dus hij zal voorlopig in het nadeel zijn, en dat zal veel extra kracht vergen. Maar; men past zich aan. Mensen hebben uitzonderlijke kwaliteiten in het zich aanpassen, en dat zal bij hem ook gebeuren. Hij zal het integreren en zo goed mogelijk verder gaan. Het went, dus. En hoewel "de geur van moeilijke psychische problemen" voorlopig om hem heen blijven hangen, zal dat steeds meer op een afstand komen te staan en met het restje zal hij om leren gaan. "Ik was een echt probleemkind vroeger, haha".

Bij normale dingen heb je natuurlijk gelijk. En zo is dat bij mij ook. En voordeeltjes halen, zo ervaar ik dat niet. Zo wil ik ook niet in het leven staan. Zo wantrouwend.
Alleen maar over positieve eigenschappen, dat lijkt me in alle gevallen, dus niet zozeer dit, niet te doen. Dat zou dus betekenen dat je eigenlijk niet je ergernissen over iemand mag uiten. Dat gaat in dit geval natuurlijk niet op maar in zijn algemeemheid.

Hij is juist helemaal geen probleemkind. Daarom kwam dit ook als donderslag bij....
Ik heb aangegeven dat het echt, echt helpt om eea ook met zijn vrienden te delen. Omdat bepaalde gedragingen dan niet meer "raar" zullen zijn maar begrip opleveren. En naders geen echte vrienden. daar heeft hij gelukkig ook naar geluisterd en het leverde inderdaad opluchting op. En zelfs herkenning.
Niemand wil dit, en onze zoon ook niet. Dat heeft hij heel duidelijk aangegeven. En ben ik ervan overtuigd dat dit een goede afloop zal hebben. Dat neemt niet weg dat de afgelopen tijd, "gewoon" heel, heel moeilijk waren. En in je hoofd je grootste angsten ineens heel dichtbij komen.

Roos57 schreef op 04-01-2026 om 11:53:

[..]

Dat snap ik maar ik lees ook iets over oud en nieuw.
je zult toch wat moeten leren loslaten

Ook zijn vriendin heeft haar zorgen mbt Oud en NIeuw gedeeld. Dat vond hij niet leuk maar het was gewoon echt niet vertrouwd.
Daar hebben we het nadien wel over gehad en achteraf ziet hij het allemaal wel. IN het moment zelf niet.

Vrijevlinder schreef op 04-01-2026 om 10:30:

Ik begrijp je zoon heel goed, ben zelf ook erg van de privacy. En ik weet hoe onveilig het voelt als een ouder persoonlijke dingen met een ander bespreekt. En dat je dan denkt: ik kan niemand meer vertrouwen.

Maar, dit is gebeurd, je draait het niet meer terug. Hoe vervelend ook, je kan het niet meer ongedaan maken.

Ik denk dat de woede van je zoon nu zich erg op jou richt, was dit niet gebeurd, dan was er waarschijnlijk iets anders geweest waar hij zo erg boos om is. Het is heel heftig wat hij meemaakt (jullie ook), waarschijnlijk de ergste crisis van zijn leven. Zijn emoties moeten een kant op en richt zich nu op jou. Probeer het als onderdeel van zijn gemoedstoestand te zien, van dit moment. Natuurlijk haat hij jou niet echt maar er moet tijd overheen gaan.

Probeer je schuldgevoel los te laten.

Dat begrijp ik ook heel goed. En hij ziet in een helder moment ook echt wel dat dit gewoon teveel is. Ook weet en ziet hij dat ik normaal niet "zo" ben. Dat vond ik wel fijn overigens.