Wat een situatie, vertrouwen
hoi allemaal,
Even een andere naam ivm herkenbaarheid.
Onze zoon (20) kwam half november bij ons. Hij voelde zich niet helemaal oke.
Dat had hij al langere tijd, zei hij.
Had ook last van depressieve gevoelens. In de trein soms gedachtes aan de dood. "Wat als ik me ervoor gooi"
Verschrikkelijk.
We hebben hem naar de huisarts laten gaan en die schreef direct medicatie voor. Ik begreep het wel.
Maar in de tijd erna ging het snel bergafwaarts. Zo erg dat wij tot aan de kerst in de overlevingsstand stonden. We konden hem niet alleen laten. De hele dag en nacht paraat.
Paar keer bij de crisisdienst geweest.
Mijn man huilde veel en onze 2 jongsten, ook al geen praters, ging ook niet goed. Ik heb ons netwerk ingelicht.
Dat vond ik niet leuk maar het werkte voor mij louterend. Steun, begrip en een luisterend oor. Ook omdat de situatie te groot was. Ik realiseerde me, nog steeds, niet waar we nu helemaal in beland waren. We waren alleen maar thuis.
Ik heb veel gedeeld. Met mn vriendinnen. Met grootouders.
Ook wat hij zelf deelde met ons. En wat wij deden om hem veilig te houden. (Huis veilig maken bv)
Omdat ik me vreselijk zorgen maak(te). En het verschrikkelijk vond om hem zo te zien. Mijn kind. Mijn allesie.
De druk is nu een beetje van de ketel
Medicatie doet z'n werk, lijkt ons. Zeker weten doe je t niet natuurlijk. Hij is soms vrolijk, soms depri en heel impulsief. Manisch bijna. Is wel in de eerste behandeling. Nu al n 6-tal sessies erop zitten.
Nu is zoon daarachter gekomen dat ik zoveel gedeeld heb en is des duivels. Zo boos was hij alweer even geleden. Begrijp ik, achteraf, heel goed. Heb een aantal.mijn welgemeende excuses aangeboden.
Ik heb wel uitgelegd dat het mijn taak was om hem veilig te houden. En dat ik dacht om vader en 2 jongsten. Die ook op mij steunen.
Dat was het doel, en dat is bereikt.
De enige manier voor mij om dit vol te houden, was om te delen. Het uit te dchrijven. (Ik uit makkelijker via "papier"). Maar dat ik, achteraf, wel iets minder kon delen is me duidelijk. Waarom heb ik dat hier niet gepost, vraag ik me af. Waarom aan mijn netwerk. Zelfs een vriendin van jongste zoon summier uitgelegd. Want hij vertoonde raar gedrag. En zijn vriendin begreep er niks van. Kregen ook ruzie.
Doordat ik summier weliswaar heb gedeeld dat t thuis echt niet goed ging met oudste broer, kon ze ademhalen.dat er dus een reden was.
Ook met de moeder van zijn vriendin contact. Want vriendin ging eraan onderdoor. Kon en kan niet echt doordringen. Ze zijn wel echt wijs met elkander. Mooi om te zien.
Zucht....als er oorlog uitbreekt ben ik duidelijk niet de juiste persoon.
Maar goed....
Als ouders werden we niet begeleid. Opname was niet nodig. En dus konden we het uitzoeken. Althans, zo voelde het. Want: volwassen.
Maar ik begrijp ook héél goed, dat hij van al die "smoesjes" niks van wil weten. Zijn prive is geschonden. En nog wel door xn eigen moeder.
Ik schaam me diep. En dat heeft hij natuurlijk ook. Schaamte. Dat ie straks niet meer over straat kan. Hij zegt t niet, maar ik zie haat in zijn ogen. Walging.
Hij snapt wel dat ik moest delen maar vind dat ik dat meer algemeen moest houden.
Ik ben oprecht angstig dat hij in zijn boosheid toch iets stoms gaat doen. En dan is het mijn schuld. Dat realiseer ik me goed. Het is te groot. Teveel. Ik heb uiteraard wederom met netwerk gedeeld dat ik een vreselijke fout heb gemaakt. En dat ik niet meer zoveel zal delen.
Tussen kerst en oud en nieuw ging het redelijk. Was ook wel weer eventjes alleen.
Oud en nieuw was verschrikkelijk ongemakkelijk. Omdat verwachtingen hoog waren en het dus tegenviel voor zoon. Hij mocht van ons niet weg. Dat was even niet vertrouwd. Gevaar voor zichzelf maar óók wellicht voir n ander. En van vriendin kun je niet verwachten dat zij t allemaal kan en weet.
Weer was hij boos.
Hij vertelt niks meer. Begrijp ik ook.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil met deze post maar ik voel me echt eenzaam. Ik eet te weinig. Ben al 6 kg kwijt. En slaap sindsdien erg slecht.
Dus de schaamte is enorm. Ik begreep wel van netwerk, dat om ons heen toch veel jongeren "in de knoop zitten". Ook echte zelfmoordpogingen. Verschrikkelijk.
Dat wist ik niet. Dit zal dan in heel het land zijn.
Dus mocht er iemand meelezen die zich ook zo voelt...
Iemand schreef dat schuldgevoel voor verwijdering zorgt. Dat is precies zoals ik me voel. Dat kon ik zelf niet beschrijven of onder woorden brengen. Bedankt daarvoor. Ik ga daarmee iig aan de slag
en tevens wellicht belangrijk om te vermelden iikv positief zijn.....
Hij wil dit niet he. Anders had hij ons ook niet om hulp gevraagd uiteindelijk. Wel veel te laat. Als we eerder hadden geweten had hij er, naar verwachting, niet zo diep ingezeten. Maar dat is allemaal achteraf. Hij wil af van het gedoe in zijn hoofd.....
Roos57 schreef op 04-01-2026 om 11:53:
[..]
Dat snap ik maar ik lees ook iets over oud en nieuw.
je zult toch wat moeten leren loslaten
Leren loslaten terwijl je kind boven een ravijn hangt, lijkt me niet een verstandige tip. Dat werkt prima in een normale jongvolwassene / ouders- situatie, maar hier is het anders.
Dat geldt ook als een jongvolwassene een ernstige (enkel) lichamelijke ziekte krijgt en je als ouder weer zorgen moet.
Aviendha schreef op 04-01-2026 om 08:57:
Lieve TO, ik weet niet wat je exact gedeeld hebt, maar mijn reactie op het stukje dat je je excuses hebt aangeboden en dat je je heel goed realiseert dat het jouw schuld zou zijn als er toch iets gebeurt is: Nee!!!!! Echt niet!!!
Jij bent ook gewoon een mens met gevoelens en je deed wat je kon om er zelf niet aan onder door te gaan. Al die woede en walging van zoon hierover is echt niet normaal, hoor. Nul komma nul empathie! Voor nu heb je je excuses aangeboden en je zal het niet meer doen, je respecteert zijn grens. Ik zou proberen te stoppen erin te zwelgen en zo normaal mogelijk verder gaan.
Dat was het exact. Doordat ik nu t gevoel had het niet alleen hoeven te doen. Mijn man en ik doen het best goed, denken we. Maar geen handleiding he. Mijn vriendinnen en ik zijn al jaren van elkaars wel en wee op de hoogte. En er heeft nogal wat "wee" plaatsgevonden binnen de groep. We zijn net mensen.
Heel erg bedankt voor Uw reactie. U en de rest, hebben geen idee hoe helpend dit is. Dit vervangt nu even mijn netwerk.
Auwereel schreef op 04-01-2026 om 12:15:
[..]
Leren loslaten terwijl je kind boven een ravijn hangt, lijkt me niet een verstandige tip. Dat werkt prima in een normale jongvolwassene / ouders- situatie, maar hier is het anders.
Dat geldt ook als een jongvolwassene een ernstige (enkel) lichamelijke ziekte krijgt en je als ouder weer zorgen moet.
Ik lees niet dat hij boven een ravijn hangt
Ik lees wel dat hij wat herstelende is en dat hij medicatie heeft .
Maar goed dat is ook maar interpretatie
TO ik heb ook een depressief kind gehad en je zult eigen regie ooit moeten terug geven .
Sterkte in ieder geval
duizel schreef op 04-01-2026 om 10:02:
Ik neem aan dat je zoon naast medicatie ook behandeling heeft? Zou het mogelijk zijn om, met toestemming van zoon, een naastegesprek te krijgen. Gericht op hoe het voor jou is, wat jij doet en wat je kan doen om goed voor jezelf te zorgen in deze situatie? Maar ook wat je kan doen om voor zon te zorgen, passend bij zijn situatie en zijn leeftijd.
Toen ik depressief was, met suicidale gedachten die heel ver gingen, tot hele concrete plannen, werd er juist aangeraden om wel dingen te doen die ik vroeger leuk vond (in de depressie vond ik niets leuk). Mij thuis houden om maar veilig te zijn werd afgeraden. Dat vraagt iets van de omgeving. ik was ook volwassen dus mij tegen mijn wel thuis houden was sowieso ingewikkeld geweest natuurlijk.
Ik ken de situatie van zoon natuurlijk niet maar ik denk dat begeleiding voor jullie als ouders heel belangrijk is. Dat kun je zelf zoeken bij de poh of bij de instelling waar je zoon behandeling heeft. Dat laatste alleen met zijn toestemming. Hij is meerderjarig en beslist zelf over zijn behandeling en wie er betrokken worden.
Overigens vond ik het moeilijk als mijn naasten in hun netwerk over mij gingen praten. Ik vond het wel goed omdat ik begreep dat ze het nodig hadden. Maar dan wel als ze dat in hun netwerk deden en niet de mijne. Dus niet mijn ouders bij mijn vriend of vriendinnen of hun ouders.
Mijn advies is dus, zoek professionele hulp en bespreek met zoon dat je het nodig hebt om je verhaal kwijt te kunnen en dat je dit bij iemand doet die verder van zoon af staat.
Leuke dingen proberen we nu zeker. Toen was daglicht eigenlijk al teveel. Hij heeft dat geleidelijk aan weer wat opgebouwd. Voor nu hebben we akz ouders geen begeleiding. De decembermaand is dan "gewoon" geen handige maand. Ik ben wel een paar keer bij huisarts geweest. En die gaf aan dat de scheidslijnen bijna niet te zien zijn in dit soort situaties. Tijdens doe intensieve weken was het wel beter om thuis te houden. Rust enzo.
Het gaat nu wel stukken beter. Medicarie zal zijn werk doen. Afgezien van die boosheid dus.
Roos57 schreef op 04-01-2026 om 12:38:
[..]
Ik lees niet dat hij boven een ravijn hangt
Ik lees wel dat hij wat herstelende is en dat hij medicatie heeft .
Maar goed dat is ook maar interpretatie
Dan heb ik mij niet goed uitgedrukt. Als we hij ons niet had ingelicht, was hij er nu niet meer geweest. Dat is duidelijker denk ik
Auwereel schreef op 04-01-2026 om 12:15:
[..]
Leren loslaten terwijl je kind boven een ravijn hangt, lijkt me niet een verstandige tip. Dat werkt prima in een normale jongvolwassene / ouders- situatie, maar hier is het anders.
Dat geldt ook als een jongvolwassene een ernstige (enkel) lichamelijke ziekte krijgt en je als ouder weer zorgen moet.
Het was inderdaad redelijk normaal. We bemoeiden ons eigenlijk niet. Wel wilde en wil ik weten of hij er is met het eten bv. We wonen ten slotte onder 1 dak en hij moet daar gewoon rekening mee houden. Geen komen en gaan wanneer blieft.
Roos57 schreef op 04-01-2026 om 12:40:
TO ik heb ook een depressief kind gehad en je zult eigen regie ooit moeten terug geven .
Sterkte in ieder geval
Vreselijk voor U.
Ooit zeker. Maar niet nu. Dat kan hij helemaal nog niet aan. Maar we zien verbetering.
Anoniem2026 schreef op 04-01-2026 om 11:59:
[..]
Dat begrijp ik ook heel goed. En hij ziet in een helder moment ook echt wel dat dit gewoon teveel is. Ook weet en ziet hij dat ik normaal niet "zo" ben. Dat vond ik wel fijn overigens.
Ik weet zeker, als het met hem beter gaat, misschien pas na een hele tijd, dat hij snapt dat jij je verhaal kwijt moest en je angst en je zorgen.
En ik vind het op zich niet gek dat je dit met mensen hebt gedeeld die heel dicht bij hem stonden zoals zijn vriendin.
Ik begrijp dat je zoon het vervelend vindt (ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten), maar ik zou hier wel een beetje stellig over zijn: zorgen voor (en over) iemand waarvan je veel houdt, is heel zwaar. Je hebt het nodig om te praten wanneer je daar behoefte aan hebt en kunt niet bij iedereen om de hete brij heen blijven draaien.
Hij kan beter aan het idee wennen en accepteren dat anderen weten dat het slecht met hem gaat. Dat is niets om je voor te schamen en als jullie je draagkracht verliezen, is iedereen veel verder van huis.
Jammer dat je zoon het als zo schaamtevol ervaart dat het slecht met hem ging en gaat. Zijn verhaal kan anderen juist ook helpen, en juist het taboe op je slecht voelen en daarom alles maar geheim houden is zo schadelijk. Zou hij er net zo tegenaan kijken als het ging om een somatische ziekte?
En zouden jullie misschien afspraken kunnen maken over wat je wel en wat je niet met anderen mag delen van hem, dus wel hoe jij je eronder voelt, en niet wat hij precies doet of zegt?
Uiteindelijk zou je ook niet willen dat hij alle details die hij van jou kent, met jouw kennissenkring gaat delen denk ik. Dus enigszins begrijpelijk is het ook wel weer dat hij vindt dat je zijn vertrouwen geschonden hebt. Je daar slecht over gaan zitten voelen helpt hem trouwens niet, dan ben je nog steeds met je eigen gevoel bezig en niet dat van hem.
DeOnbekende schreef op 04-01-2026 om 20:12:
Ik begrijp dat je zoon het vervelend vindt (ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten), maar ik zou hier wel een beetje stellig over zijn: zorgen voor (en over) iemand waarvan je veel houdt, is heel zwaar. Je hebt het nodig om te praten wanneer je daar behoefte aan hebt en kunt niet bij iedereen om de hete brij heen blijven draaien.
Hij kan beter aan het idee wennen en accepteren dat anderen weten dat het slecht met hem gaat. Dat is niets om je voor te schamen en als jullie je draagkracht verliezen, is iedereen veel verder van huis.
Heeft u zelf in de sitauatie gezeten dat het slecht met u ging of was u de ouder?
Het was inderdaad zo dat mensen vragen gaan stellen. Uit geinteresseerdheid. Niet smullen van andermans ellende.
Het leek er inderdaad op dat we zelf op het randje stonden omdat we geen grip op de sitiatie hadden en hebben.
Haretlijk dank voor uw steuntje in de rug
AnnaPollewop schreef op 05-01-2026 om 14:45:
Jammer dat je zoon het als zo schaamtevol ervaart dat het slecht met hem ging en gaat. Zijn verhaal kan anderen juist ook helpen, en juist het taboe op je slecht voelen en daarom alles maar geheim houden is zo schadelijk. Zou hij er net zo tegenaan kijken als het ging om een somatische ziekte?
En zouden jullie misschien afspraken kunnen maken over wat je wel en wat je niet met anderen mag delen van hem, dus wel hoe jij je eronder voelt, en niet wat hij precies doet of zegt?
Uiteindelijk zou je ook niet willen dat hij alle details die hij van jou kent, met jouw kennissenkring gaat delen denk ik. Dus enigszins begrijpelijk is het ook wel weer dat hij vindt dat je zijn vertrouwen geschonden hebt. Je daar slecht over gaan zitten voelen helpt hem trouwens niet, dan ben je nog steeds met je eigen gevoel bezig en niet dat van hem.
Het ging van kwaad tot erger. We hadden geen idee wat er aan de hand was en dus enorm in de paniek.
NU de ergste paniek over is en we een klein beetje weer zijn gedaald in de wereld...is dat inderdaad wat we gaan doen.
Ik sta er een beetje anders in. Het kan mij geen bal schelen. Als mijn naasten zich zorgen over mij maken mogen ze dat gerust delen. Dat is ook gebeurt in het verleden en dat heeft mij alleen maar geholpen. Ik ga geen spreekverbod opleggen. Behalve als ik zelf iets aangeef, dan zeg ik dat er duidelijk bij.