Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
linn19 schreef op 04-04-2026 om 13:27:
[..]
Heeft niets te maken met affakkelen, de tijd voor Karen raakt op, de problemen rond zoontje zijn te groot om weg te blijven kijken. Karen weet al heel lang dat ze in een cirkel van stress en alcoholgebruik zit.
Daar heeft ze denk ik zeker hulp bij nodig. Dat ben ik met je eens.
linn19 schreef op 04-04-2026 om 12:39:
[..]
Zolang Karen niet zelf erkent dat ze alcoholverslaafd is en het een ziekte is waar ze echt hulp bij nodig heeft blijft het een bizar advies. Ze denkt nog steeds dat wilskracht voldoende is.
Ik denk echt dat zij het wel weet maar dat het erg zwaar voor haar is .
linn19 schreef op 04-04-2026 om 13:22:
[..]
Nee dat heeft ze niet. Wel afspraak met therapeut dat bij volgende terug val medicijnen in beeld komen maar dat wil ze voorkomen door tegen haarzelf te zeggen dat ze zelf het alcoholgebruik in de hand moet houden.
Jij kent de details begrijp ik ?
linn19 schreef op 04-04-2026 om 13:27:
[..]
Heeft niets te maken met affakkelen, de tijd voor Karen raakt op, de problemen rond zoontje zijn te groot om weg te blijven kijken. Karen weet al heel lang dat ze in een cirkel van stress en alcoholgebruik zit.
Tussen weten en doen zit het he ?
Roos57 schreef op 04-04-2026 om 13:47:
[..]
Jij kent de details begrijp ik ?
Zucht, nee dat schreef ze pas zelf, kan je terug lezen.
en je spreekt jezelf tegen
Roos57 schreef op 04-04-2026 om 13:47:
[..]
Jij kent de details begrijp ik ?
Karen schreef meerdere keren zelf dat AA enz niet nodig is omdat ze geen alcoholist is. Dit cirkeltje van Karen drinkt want ze voelt zich aangevallen/gestrest enz blijft zolang zij zelf niet erkend dat haar drinkgedrag problematisch is. Iets wat een nacht cel er niet in krijgt en dit forum waarschijnlijk ook niet.
Karen, ik begrijp dat de situatie met je jongste zoontje je veel stress bezorgt. Alle ouders van zorgintensieve kinderen waar 'iets' mee is, zullen dat begrijpen.
Ik ben ook niet voor dreigen met jeugdzorg. Dat heeft ook lang niet altijd het gewenste effect. Maar je kunt niet blijven doen alsof er niks aan de hand is met je kind en je hem op een gewone school wil hebben. Doen wat nodig is. Voor hem. En ja, dat erkennen is lastig en kost je veel. Het verdriet daar om mag er zijn. Trauma's kun je echt wel doorgeven. Ook spanningen uit de preverbale periode kunnen een rol blijven spelen. En het is wel handig om dat te weten.
Het kan best zijn dat jij dingen verdrongen hebt door de stress en het trauma.
Trauma en onveilige hechting kunnen invloed hebben op gedrag. Het is belangrijk om dat te zien en te erkennen. Om zo de juiste behandeling te krijgen.
Mijn dochter heeft slechte ogen. Dan kan ik roepen dat dat wel meevalt en het vanzelf wel beter wordt en dat ik wil dat ze wel goed ziet (wat ik haar zou gunnen hoor, daar niet van). Beter erken ik dat en koop ik een bril voor haar. In het geval van dochter, was ook de achtergrond van vroeggeboorte en een daarvan het gevolg zijnde oogaandoening relevant om te melden bij de arts.
Wij willen je graag helpen. Maar dat kan niet als je gedronken hebt, dan ben je niet voor rede vatbaar. Ook geloof ik niet zo in haat van hulpverleners en juffen. Voor die mensen ben jij en je zoon één van de zovelen. Zoveel boeien jullie niet. Haat is een heel actieve emotie. Ze verzinnen echt niet savonds thuis op de bank een plan hoe ze jou het meest dwars kunnen zitten.
ik werk als hulpverlener in onder andere gezinnen. Het gebeurt dat wij in gezinnen werken waar ernstige zorgen zijn. Wanneer wij zitten dat ouders meewerken aan hulpverlening, open staan voor adviezen (en dat is niet klakkeloos ons volgen maar ik ook niet overal in de weerstand), en stapjes zien. Die hoeven niet groot te zijn maar moeten er zijn. Als we zien dat er openheid van zaken is (wat soms heel moeilijk te beoordelen is) dus kunnen we vaak vanuit het vrijwillige kader hulp blijven bieden. In overleg met de gemeente of het clb, net wie ons ingeschakeld heeft.
Wanneer we dezelfde zorgen hebben in een gezin waarvan de ouders de hakken in het zand zetten, niet open staan voor hulp, er niet in mee willen gaan wanneer wij aangeven dat met gespecialiseerde zorg voor de kinderen beter passend zal zijn, die ons soms weigeren te ontvangen (en andere hulpverlening ook). Dan kan dat een melding als gevolg hebben. Dat is nooit de eerste stap. Er is een protocol dat je dan doorloopt. Onder andere dit bespreekbaar maken. Dat is niet dreigen met jeugdzorg, dat is de procedure uitleggen en de gevolgen van de keuzes van ouders aangeven. Je doet echt je best om mensen mee te krijgen in het vrijwillige kader. Soms lukt dat echt niet. Wanneer wij denken dat kinderen niet veilig opgroeien moeten we deze stap maken. Dat is onze verantwoordelijkheid als hulpverlener.
Ik kan me door wat TO hier beschrijft heel goed voorstellen dat dit gesprek gevoerd is en dat er is verteld dat de keuze van moeder om psychiatrische hulp te weigeren voor zoon, daarnaast niet open te staan voor hulp thuis enz enz het gevolg kan hebben dat er melding gedaan moet worden. Dat is niet dreigen, dat is aangeven welke kant het helaas opgaat.
MamaE schreef op 04-04-2026 om 17:32:
Karen, ik begrijp dat de situatie met je jongste zoontje je veel stress bezorgt. Alle ouders van zorgintensieve kinderen waar 'iets' mee is, zullen dat begrijpen.
Ik ben ook niet voor dreigen met jeugdzorg. Dat heeft ook lang niet altijd het gewenste effect. Maar je kunt niet blijven doen alsof er niks aan de hand is met je kind en je hem op een gewone school wil hebben. Doen wat nodig is. Voor hem. En ja, dat erkennen is lastig en kost je veel. Het verdriet daar om mag er zijn. Trauma's kun je echt wel doorgeven. Ook spanningen uit de preverbale periode kunnen een rol blijven spelen. En het is wel handig om dat te weten.
Het kan best zijn dat jij dingen verdrongen hebt door de stress en het trauma.
Trauma en onveilige hechting kunnen invloed hebben op gedrag. Het is belangrijk om dat te zien en te erkennen. Om zo de juiste behandeling te krijgen.
Mijn dochter heeft slechte ogen. Dan kan ik roepen dat dat wel meevalt en het vanzelf wel beter wordt en dat ik wil dat ze wel goed ziet (wat ik haar zou gunnen hoor, daar niet van). Beter erken ik dat en koop ik een bril voor haar. In het geval van dochter, was ook de achtergrond van vroeggeboorte en een daarvan het gevolg zijnde oogaandoening relevant om te melden bij de arts.
Wij willen je graag helpen. Maar dat kan niet als je gedronken hebt, dan ben je niet voor rede vatbaar. Ook geloof ik niet zo in haat van hulpverleners en juffen. Voor die mensen ben jij en je zoon één van de zovelen. Zoveel boeien jullie niet. Haat is een heel actieve emotie. Ze verzinnen echt niet savonds thuis op de bank een plan hoe ze jou het meest dwars kunnen zitten.
Maar geloof mij, soms zitten hulpverleners nog wel in hun vrije tijd na te denken hoe ze iemand het best kunnen helpen. Natuurlijk proberen ze dat uit te zetten maar in sommige gevallen... De kinderen laten hulpverleners echt niet koud hoor.
duizel schreef op 04-04-2026 om 17:41:
ik werk als hulpverlener in onder andere gezinnen. Het gebeurt dat wij in gezinnen werken waar ernstige zorgen zijn. Wanneer wij zitten dat ouders meewerken aan hulpverlening, open staan voor adviezen (en dat is niet klakkeloos ons volgen maar ik ook niet overal in de weerstand), en stapjes zien. Die hoeven niet groot te zijn maar moeten er zijn. Als we zien dat er openheid van zaken is (wat soms heel moeilijk te beoordelen is) dus kunnen we vaak vanuit het vrijwillige kader hulp blijven bieden. In overleg met de gemeente of het clb, net wie ons ingeschakeld heeft.
Wanneer we dezelfde zorgen hebben in een gezin waarvan de ouders de hakken in het zand zetten, niet open staan voor hulp, er niet in mee willen gaan wanneer wij aangeven dat met gespecialiseerde zorg voor de kinderen beter passend zal zijn, die ons soms weigeren te ontvangen (en andere hulpverlening ook). Dan kan dat een melding als gevolg hebben. Dat is nooit de eerste stap. Er is een protocol dat je dan doorloopt. Onder andere dit bespreekbaar maken. Dat is niet dreigen met jeugdzorg, dat is de procedure uitleggen en de gevolgen van de keuzes van ouders aangeven. Je doet echt je best om mensen mee te krijgen in het vrijwillige kader. Soms lukt dat echt niet. Wanneer wij denken dat kinderen niet veilig opgroeien moeten we deze stap maken. Dat is onze verantwoordelijkheid als hulpverlener.
Ik kan me door wat TO hier beschrijft heel goed voorstellen dat dit gesprek gevoerd is en dat er is verteld dat de keuze van moeder om psychiatrische hulp te weigeren voor zoon, daarnaast niet open te staan voor hulp thuis enz enz het gevolg kan hebben dat er melding gedaan moet worden. Dat is niet dreigen, dat is aangeven welke kant het helaas opgaat.
Dat laatste is ook gewoon je verplichting als hulpverlener. Je moet melden als je zorgen hebt en ook als je bijvoorbeeld veilig thuis gaat inschakelen. Cliënten zien het soms als dreigen terwijl je gewoon de risico's van een bepaalde houding uitlegt.
Kimdekim schreef op 04-04-2026 om 17:49:
[..]
Dat laatste is ook gewoon je verplichting als hulpverlener. Je moet melden als je zorgen hebt en ook als je bijvoorbeeld veilig thuis gaat inschakelen. Cliënten zien het soms als dreigen terwijl je gewoon de risico's van een bepaalde houding uitlegt.
Helemaal waar.
Mijn uitleg is overigens ook beperkt. Er zijn andere situaties te bedenken waarom een melding moet. Het gaat alleen te ver om dat allemaal hier uit te leggen. Ik heb overigens in de jaren dat ik werk maar 1 keer zelf melding gedaan. Wel vaker met veilig thuis en jeugdzorg te maken gehad. Opgelegde zorg is niet fijn maar soms wel wat nodig is.
duizel schreef op 04-04-2026 om 17:44:
[..]
Maar geloof mij, soms zitten hulpverleners nog wel in hun vrije tijd na te denken hoe ze iemand het best kunnen helpen. Natuurlijk proberen ze dat uit te zetten maar in sommige gevallen... De kinderen laten hulpverleners echt niet koud hoor.
Dit!
Heel herkenbaar ook van de leerkrachten in mijn omgeving. Je wilt het beste voor een kind, dat betekent dat er soms een melding gedaan wordt. Soms is dat niet het beste voor de ouders.
En uit huis geplaatste kinderen zien het soms ook als een bevrijding. Ik ken iemand die haar gewild dat ze eerder over haar problemen had kunnen praten. Toen ze eenmaal ging praten was de uithuisplaatsing met een week of twee voor elkaar, zo ernstig waren de feiten. Kinderen bleven heel lang loyaal naar de ouder, dus omstanders hebben nooit een goed beeld gehad van wat er allemaal niet goed ging daar. Er waren wel altijd twijfels.
duizel schreef op 04-04-2026 om 17:44:
[..]
Maar geloof mij, soms zitten hulpverleners nog wel in hun vrije tijd na te denken hoe ze iemand het best kunnen helpen. Natuurlijk proberen ze dat uit te zetten maar in sommige gevallen... De kinderen laten hulpverleners echt niet koud hoor.
Dat geloof ik ook wel. Maar niet dat je hele plannen gaat maken hoe je iemand het beste dwars kan zitten puur uit haat tegen die persoon of het kind.
Mijn dochter had in groep 5 en 6 een juf waarmee ze niet matchte. Die heeft ook echt wel shit geflikt die niet oké is, maar ik heb nooit gedacht dat ze mijn kind haatte en haar actief weg wilde hebben en dingen verzon om haar dwars te zitten.
MamaE schreef op 04-04-2026 om 18:08:
[..]
Dat geloof ik ook wel. Maar niet dat je hele plannen gaat maken hoe je iemand het beste dwars kan zitten puur uit haat tegen die persoon of het kind.
Mijn dochter had in groep 5 en 6 een juf waarmee ze niet matchte. Die heeft ook echt wel shit geflikt die niet oké is, maar ik heb nooit gedacht dat ze mijn kind haatte en haar actief weg wilde hebben en dingen verzon om haar dwars te zitten.
Absoluut niet, ik ben daar absoluut nooit mee bezig en ik durf echt mijn hand in het vuur te steken voor mijn collega's. Wij spreken wel over ouders en kinderen, soms ook om naar manieren te zoeken om ouders toch nog mee te krijgen. Dat is nooit uit haat! Het is ook nooit uit haat als er een melding wordt gedaan, altijd vanuit oprechte zorgen.
