De kwetsbare man
Beste allen,
Zo'n 1,5 jaar geleden ben ik gescheiden. Heel erg naar. Overspel, jonge kinderen, twee enorm dure huizen en een hoop verdriet. Hoewel ik me realiseer dat de menselijke geest de neiging heeft voor alles een rationele verklaring te zoeken ook als die er niet is, blijft er een vraag terugkomen. De vraag over de kwetsbare man.
Van huis uit praatte ik altijd veel over gevoelens, kon ik veel kwijt in de muziek die ik maakte, en als ik zag dat iemand geëmotioneerd was, gaf ik daar altijd eerst even aandacht aan om te zien of een inhoudelijk gesprek mogelijk was. Ik beschouwde dat altijd als iets moois, iets normaals en zeker niet als iets vrouwelijks.
Echter, in mijn afgelopen relatie was de dynamiek dat ik zorgde, luisterde, praktisch werk deed en in staat stelde. Voor elke angst -voor bijvoorbeeld nieuwe coschappen-, ruzies met familieleden, bedreigingen of andere emotioneel heftige zaken luisterde ik letterlijk nachten lang. Proberend geen advies te geven, te luisteren te erkennen etc.
Toen ik het echter jaren later zelf wat moeilijk had en dat aangaf, werd dat vrij snel afgedaan. En als ik verdrietig was was dat 'vervelend' maar echt luisteren naar wat ik voelde zat er niet in. Dit maakte dat ik wrok begon te voelen en dit probeerde te bespreken maar daar was geen ruimte voor. Ik moest niet zo zeuren en vooral niet teveel emotie tonen maar wel luisteren naar die van haar.
Op het laatst, toen er een minnaar in het spel kwam werd het gebrek aan aantrekkingskracht zelfs verklaard als mijn 'gebrek aan mannelijkheid'. Wat dat dan was 'mannelijkheid' daar kwam nooit antwoord op. Ik ga conflict niet uit de weg, ben vrijwel nooit lui, ben sociaal en ben fanatiek bezig met mijn muziekhobby, heb een goede baan, best veel vrienden en sport graag.
Hoewel ik nu een heel leuke nieuwe relatie heb waarin ik juist word aangemoedigd om gevoelens te tonen en te delen, ben ik wel voorzichtig geworden. Mijn eigen strenge stem zegt soms: 'Deel niet teveel, daar zitten vrouwen niet op te wachten. We zijn gelijkwaardig maar niet gelijk. Zij wil kunnen uithuilen maar verwacht dat niet andersom.'
Mijn vraag aan jullie: Is dit echt onzin en zijn we gewoon mensen en niet perse mannen of vrouwen of zit hier wel degelijk een verschil?
Vast dank voor de moeite van het reageren!
MRI schreef op 12-01-2026 om 12:15:
[..]
Mee eens en ik zou heel graag van Barbarian horen hoe hij dat ziet. Want dat mannen hun leiderschap moeten claimen wordt vaak geroepen in de manosfeer (tate en zo) en dat gedachtegoed gaat verder dan wat wij voor onze relaties kiezen. Het heeft enorme invloed op de jeugd waar puberjongens bevattelijk zijn voor deze ideeën. Ik ben gewoon heel benieuwd hoe men dat dan ziet.
Leiderschap in een liefdesrelatie gaat helemaal niet over machtsverhoudingen. De man heeft geen macht over de vrouw. Want als de vrouw niet geleid wil worden (vanuit liefde natuurlijk als voorwaarde) dan houdt het op.
daarnaast kan een vrouw natuurlijk wel zelf beslissingen nemen. Maar in iets wat beiden aangaat is er altijd een van de twee die de uiteindelijke beslissing neemt waarbij de ander dan mee instemt; anders is er geen gedragen beslissing. Vaak, maar niet altijd zoals blijkt uit diverse reacties, vinden in mijn beleving vrouwen het fijn als de man uiteindelijk na overleg en afstemming de eindbeslissing neemt.
Barbarian schreef op 14-01-2026 om 22:46:
[..]
Leiderschap in een liefdesrelatie gaat helemaal niet over machtsverhoudingen. De man heeft geen macht over de vrouw. Want als de vrouw niet geleid wil worden (vanuit liefde natuurlijk als voorwaarde) dan houdt het op.
daarnaast kan een vrouw natuurlijk wel zelf beslissingen nemen. Maar in iets wat beiden aangaat is er altijd een van de twee die de uiteindelijke beslissing neemt waarbij de ander dan mee instemt; anders is er geen gedragen beslissing. Vaak, maar niet altijd zoals blijkt uit diverse reacties, vinden in mijn beleving vrouwen het fijn als de man uiteindelijk na overleg en afstemming de eindbeslissing neemt.
Welnee joh. Dat is, naast een narratief van hedendaagse 'coaches' en mannengroepen, imo een oud soort manier van reageren van bepaalde vrouwen: ze geven hem het idee dat hij mag beslissen. Want 'dat vindt hij fijn'. Een beetje zoals je een zevenjarige met badminton laat winnen. In de gevallen dat dat het geval is, vind ik dat denigrerend.
Blijft dat ik denk dat verreweg de meeste vrouwen gelijkwaardigheid in verbinding willen en niet iemand die beslissing voor hen neemt. Oh en nog even dit uit mijn bericht van gisteren waar ik nog steeds benieuwd naar ben:
waarom moet één persoon dit beslissen? Wordt de bank ook van haar geld gekocht? En wat als je zelf inziet dat de kleur niet goed is? Mag je dan wel van mening veranderen? Houd je je aan je eigen beslissing en zit je jaren met een bank die niet staat (de kinderachtige optie) of houd je je het recht voor alleen te mogen beslissen dat het toch een andere kleur moet zijn? (en maar hopen dat je vrouw dat al niet geopperd heeft want dan lijkt het er op dat je haar volgt)
bold 2 Dus je gaat van toestemming vragen naar verordonneren? En daar heeft zij meer aan? Waarom? Maar tussen toestemming vragen en verordonneren zit een stap: namelijk allebei een standpunt hebben en met respect voor elkaars visie overleggen en tot een beslissing komen die voor beiden goed voelt. Dat is imo volwassen partnerschap. En ja de ene keer geeft de een wat meer mee en de andere keer de ander, daarin moet je elkaar vertrouwen als partners
Eigenlijk vind ik dat hele leiderschap narratief een beetje kinderlijk, met behoud van volwassen ego dat dan weer wel. Want waarom zouden mannen ook al weer betere leiders zijn?
Barbarian schreef op 14-01-2026 om 22:46:
[..]
Leiderschap in een liefdesrelatie gaat helemaal niet over machtsverhoudingen. De man heeft geen macht over de vrouw. Want als de vrouw niet geleid wil worden (vanuit liefde natuurlijk als voorwaarde) dan houdt het op.
daarnaast kan een vrouw natuurlijk wel zelf beslissingen nemen. Maar in iets wat beiden aangaat is er altijd een van de twee die de uiteindelijke beslissing neemt waarbij de ander dan mee instemt; anders is er geen gedragen beslissing. Vaak, maar niet altijd zoals blijkt uit diverse reacties, vinden in mijn beleving vrouwen het fijn als de man uiteindelijk na overleg en afstemming de eindbeslissing neemt.
Barbarian, en jij denkt dan in de vetgedrukte situaties dat de man dan als leider -altijd. - beslissen moet?
Hoe kom je daarbij?
Wat maakt dat het als je het echt niet met elkaar eens bent over iets de ene keer de man beslist (zijn zin krijgt) en de andere keer de vrouw?
Ook ben ik benieuwd naar je reactie op de vragen van MRI over jouw ‘standvastigheid’, die ook op mij vooral star overkomt.
Ik vind dit wel een lastige discussie worden, want dit gaat om iets dat per persoon en per relatie erg verschilt, en waarschijnlijk ook nog per onderwerp, en daar worden dan generieke dingen over gezegd.
Het heeft denk ik weinig zin om algemene regels op te gaan stellen. De een vindt een besluitvaardige partner aantrekkelijk, de ander houdt van een twijfelende partner en er zijn ook hordes mensen die graag een autonome partner willen. En soms beslist de een en soms de ander, zal ook veel voorkomen.
Wat moet je daar nou voor conlucies uit trekken? Praat met je partner, hoe zie die het en hoe zie je het zelf, en kun je elkaar daarin vinden? Dat lijkt me het belangrijkste. De rest van de wereld zit niet bij jullie op de bank dus wat doen die ertoe.
Het patriarchaat brengt veel ellende, toch wordt het steeds gepropageerd als de beste oplossing. Daarbij wordt graag gewezen op wat vrouwen in al die eeuwen allemaal niet gepresteerd hebben, voorbijgaand aan het feit dat het vrouwen al die eeuwen absoluut verhinderd werd om te presteren. En dan natuurlijk de angst van veel mannen dat gelijkheid betekent dat mannen ineens ingeperkt gaan worden. Iets met de waard en zijn gasten, denk ik dan maar.
Een echte kerel is in mijn ogen iemand die niet bang is van een sterke vrouw, helemaal geen behoefte heeft aan wetgeving en manipulatie om zijn partner eronder te houden en meer begaan is met het zorgen voor het welzijn van zijn naasten dan zijn eigen status.
Maar dat is mijn voorkeur. Anderen zien dat weer anders.
Kortom, het hangt ervan af. Wat jij wil, wat je partner wil, en of dat dicht genoeg bij elkaar kan komen.
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Eigenlijk ga je terug naar het traditioneel patriachaal denken, wat in bepaalde hedendaagse coaching voor mannen weer wordt opgediept. Komt het voort uit een behoefte aan duidelijkheid en controle en identiteit die in deze onzekere tijden een houvast vormen? Toestemming vragen is zwakte tonen.
De onderliggende structuur is wel degelijk alpha-gedrag, die wellicht voortkomen uit echt gevoelde behoeften en overtuigingen. Je wilt het als man goed doen. Je wilt serieus genomen worden. Je wilt niet voortdurend twijfelen of onderhandelen. Je wilt van betekenis zijn voor je gezin en relatie.
Maar deze behoeften worden niet ingevuld door harder te beslissen. Wat je dan doet is een innerlijk gevoel van twijfel of onzekerheid verplaatsten naar iets buiten jezelf, zodat je het niet hoeft te voelen. Twijfel wordt overruled en verpakt als norm. De angst om fouten te maken of te falen wordt verpakt in de rol van de man als de eindbeslisser.
Is het waar dat je als man sterk moet blijven en wat je voelt niet mag wisselen? Is twijfel iets wat overwonnen moet worden, of bevat dat informatie, waar je juist goed naar kan luisteren? Is betrouwbaarheid hetzelfde als standvastigheid?
Verbind je eigenwaarde niet met besluitvorming, zou mijn advies zijn.
Wat in een relatie ook goed werkt is om besluitvorming in een relatie niet ideologisch te bezien, maar praktisch. Ik heb veel onderhandelingstrainingen gegeven en excellent onderhandelen is wat in vrijwel alle onderhandelingen (op hoog diplomatiek niveau) wordt gevolgd (voor relaties kan je ook kijken naar verbindend communiceren of geweldloze communicatie). Hier staat niet het 'beslissen centraal, maar het luisteren naar de belangen en behoeften. Andere vaardigheden worden gevraagd: luisteren, doorvragen en creativiteit.
Ik denk dat dit betere route is dan het 'ik beslis en moet het volhouden'. Even kort door de bocht. Ik denk dat op termijn flexibiliteit door jou wordt ervaren als falen. Je partner wordt een tegenkracht, wat verbinding had kunnen zijn wordt controle. En de rust waar je naar op zoek was, wordt onrust.
Labyrinth schreef op 18-01-2026 om 17:46:
[..]
Eigenlijk ga je terug naar het traditioneel patriachaal denken, wat in bepaalde hedendaagse coaching voor mannen weer wordt opgediept. Komt het voort uit een behoefte aan duidelijkheid en controle en identiteit die in deze onzekere tijden een houvast vormen? Toestemming vragen is zwakte tonen.
De onderliggende structuur is wel degelijk alpha-gedrag, die wellicht voortkomen uit echt gevoelde behoeften en overtuigingen. Je wilt het als man goed doen. Je wilt serieus genomen worden. Je wilt niet voortdurend twijfelen of onderhandelen. Je wilt van betekenis zijn voor je gezin en relatie.
Maar deze behoeften worden niet ingevuld door harder te beslissen. Wat je dan doet is een innerlijk gevoel van twijfel of onzekerheid verplaatsten naar iets buiten jezelf, zodat je het niet hoeft te voelen. Twijfel wordt overruled en verpakt als norm. De angst om fouten te maken of te falen wordt verpakt in de rol van de man als de eindbeslisser.
Eens. Daadkracht en stabiliteit kunnen aantrekkelijk zijn, maar dan wel uitgaand van gedeelde doelen en richting. Voorbeeld: ik vind het prettig als mijn man de zaken met de timmerman regelt, omdat die timmerman steeds uitstelt en afspraken niet nakomt en ik krijg daar stress van. Man kan dat op een rustige en vasthoudende manier zonder dat emoties daar een rol in gaan spelen. Maar dan hebben we wél samen afgesproken wat wij willen dat die timmerman doet en wat het mag kosten.
En één van ons het moeilijk heeft ivm ziekte, werkproblemen, familieomstandigheden of wat dan ook, dan is het fijn als de ander stevig en stabiel is, dat je op elkaar kunt leunen en dat je partner eens zegt "jij gaat nu naar bed, ik zorg wel dat er boodschappen komen oid". Maar dat doe je over en weer. Dat kan ik ook voor hém doen.
Mannen die leiderschap vertalen naar de baas spelen, zien twee dingen over het hoofd. Het ene is dat ze daarin nogal eens doorschieten naar "kop houwen en ik beslis" en dat is heel vervelend gedrag. En het andere is dat ook zij fouten maken. Beetje jammer als hij doordrukt al het gezinsgeld in riskante speculaties te steken bijvoorbeeld.
Verantwoordelijkheid nemen voor je beslissingen is gewoon volwassen gedrag. Ik vind het bij mannen heel onaantrekkelijk als ze dat niet doen, maar dat geldt net zo goed voor vrouwen die zich als baby of prinsesje gedragen.
Wat ik bijzonder onaantrekkelijk vind, zijn mensen die bij hun standpunt blijven, ook al komen ze nieuwe feiten te weten waaruit blijkt dat hun standpunt achterhaald/onjuist is. Geen voortschrijdend inzicht duidt op een gebrek aan mentale veerkracht, nieuwsgierigheid en intelligentie. Niet aantrekkelijk voor mij.