De kwetsbare man
Beste allen,
Zo'n 1,5 jaar geleden ben ik gescheiden. Heel erg naar. Overspel, jonge kinderen, twee enorm dure huizen en een hoop verdriet. Hoewel ik me realiseer dat de menselijke geest de neiging heeft voor alles een rationele verklaring te zoeken ook als die er niet is, blijft er een vraag terugkomen. De vraag over de kwetsbare man.
Van huis uit praatte ik altijd veel over gevoelens, kon ik veel kwijt in de muziek die ik maakte, en als ik zag dat iemand geëmotioneerd was, gaf ik daar altijd eerst even aandacht aan om te zien of een inhoudelijk gesprek mogelijk was. Ik beschouwde dat altijd als iets moois, iets normaals en zeker niet als iets vrouwelijks.
Echter, in mijn afgelopen relatie was de dynamiek dat ik zorgde, luisterde, praktisch werk deed en in staat stelde. Voor elke angst -voor bijvoorbeeld nieuwe coschappen-, ruzies met familieleden, bedreigingen of andere emotioneel heftige zaken luisterde ik letterlijk nachten lang. Proberend geen advies te geven, te luisteren te erkennen etc.
Toen ik het echter jaren later zelf wat moeilijk had en dat aangaf, werd dat vrij snel afgedaan. En als ik verdrietig was was dat 'vervelend' maar echt luisteren naar wat ik voelde zat er niet in. Dit maakte dat ik wrok begon te voelen en dit probeerde te bespreken maar daar was geen ruimte voor. Ik moest niet zo zeuren en vooral niet teveel emotie tonen maar wel luisteren naar die van haar.
Op het laatst, toen er een minnaar in het spel kwam werd het gebrek aan aantrekkingskracht zelfs verklaard als mijn 'gebrek aan mannelijkheid'. Wat dat dan was 'mannelijkheid' daar kwam nooit antwoord op. Ik ga conflict niet uit de weg, ben vrijwel nooit lui, ben sociaal en ben fanatiek bezig met mijn muziekhobby, heb een goede baan, best veel vrienden en sport graag.
Hoewel ik nu een heel leuke nieuwe relatie heb waarin ik juist word aangemoedigd om gevoelens te tonen en te delen, ben ik wel voorzichtig geworden. Mijn eigen strenge stem zegt soms: 'Deel niet teveel, daar zitten vrouwen niet op te wachten. We zijn gelijkwaardig maar niet gelijk. Zij wil kunnen uithuilen maar verwacht dat niet andersom.'
Mijn vraag aan jullie: Is dit echt onzin en zijn we gewoon mensen en niet perse mannen of vrouwen of zit hier wel degelijk een verschil?
Vast dank voor de moeite van het reageren!
Witold schreef op 04-03-2026 om 18:15:
Wat mij opvalt is dat het velen niet lukt om de mindere fases in het huwelijk te doorleven. Ik ben wat traditioneel ingesteld. Als je gauw ontevreden bent, en twijfelt, kies dan geen relatie, en zeker geen kinderen.
Dat lijkt me aan mensen zelf om te bepalen. Jij mag daar je eigen weg in kiezen, en anderen kiezen hun weg.
Iets vinden voor anderen is makkelijk, het zelf zo doen is jouw goed recht.
Overigens is het goed mogelijk om al twijfelend en mopperend een langdurige relatie te hebben, het vraagt soms flink wat uithoudingsvermogen (Benedictus spreekt over stabilitas), zeker ook van de andere kant. Maar je kunt dat niet in je eentje doen, er zijn er altijd twee nodig voor de tango. Haakt eentje af dan rest de ander niets anders dan opgeven.
Nog aardig voor dit topic misschien: Ik kwam de term 'mankeeping' tegen in een talk van ons aller favoriete Esther.
Dat vrouwen zich dus ontfermen over de hele sociale agenda van hun man. Lijkt me ook wel erg onaantrekkelijk maar ook wel iets wat ik snap voor mijn generatie en ouder: Voor de smartphone kwam je op straat, op school, op de soos in de ub gewoon mensen tegen, afspreken voor morgenavond was dan veel makkelijker. Met een gezin is het bijhouden van een sociale omgeving echt bijna een baan erbij vond ik.
Viel me op nadat ik vanmorgen met ex samen onze jongste naar zijn eerste schooldag bracht en zij in de gang van andere moeders schouderklopjes kreeg terwijl ik werd genegeerd.
Ik heb leuke clubjes om mee te muzieken, fietsen en feesten hoor 3x per jaar maar een echt structureel sociaal netwerk dichtbij opbouwen in deze digitale tijd, ik vind het best lastig...
Homeguy schreef op 16-03-2026 om 10:56:
Nog aardig voor dit topic misschien: Ik kwam de term 'mankeeping' tegen in een talk van ons aller favoriete Esther.
Dat vrouwen zich dus ontfermen over de hele sociale agenda van hun man. Lijkt me ook wel erg onaantrekkelijk maar ook wel iets wat ik snap voor mijn generatie en ouder: Voor de smartphone kwam je op straat, op school, op de soos in de ub gewoon mensen tegen, afspreken voor morgenavond was dan veel makkelijker. Met een gezin is het bijhouden van een sociale omgeving echt bijna een baan erbij vond ik.
Viel me op nadat ik vanmorgen met ex samen onze jongste naar zijn eerste schooldag bracht en zij in de gang van andere moeders schouderklopjes kreeg terwijl ik werd genegeerd.
Ik heb leuke clubjes om mee te muzieken, fietsen en feesten hoor 3x per jaar maar een echt structureel sociaal netwerk dichtbij opbouwen in deze digitale tijd, ik vind het best lastig...
Je komt dus wel mensen tegen, nl op het schoolplein en misschien ook bij sport, hobby of muziekles of zwemles waar je je kinderne brengt en haalt; en daar kun je op dat moment een praatje mee maken en zo je sociale netwerk opbouwen met andere ouders. Dat dat voor een vader wellicht iets lastiger is omdat daar vooral moeders lopen, dat wil ik dan wel aannemen. Maar de schuld aan omstandigheden buiten jezelf geven (zoals "digitale tijdperk") gaat niks oplossen. Sociale contacten hebben is hard werken en dat gaat gewoon niet vanzelf. Ook niet voor je ex.
Homeguy schreef op 16-03-2026 om 10:56:
Nog aardig voor dit topic misschien: Ik kwam de term 'mankeeping' tegen in een talk van ons aller favoriete Esther.
Dat vrouwen zich dus ontfermen over de hele sociale agenda van hun man. Lijkt me ook wel erg onaantrekkelijk maar ook wel iets wat ik snap voor mijn generatie en ouder: Voor de smartphone kwam je op straat, op school, op de soos in de ub gewoon mensen tegen, afspreken voor morgenavond was dan veel makkelijker. Met een gezin is het bijhouden van een sociale omgeving echt bijna een baan erbij vond ik.
Viel me op nadat ik vanmorgen met ex samen onze jongste naar zijn eerste schooldag bracht en zij in de gang van andere moeders schouderklopjes kreeg terwijl ik werd genegeerd.
Ik heb leuke clubjes om mee te muzieken, fietsen en feesten hoor 3x per jaar maar een echt structureel sociaal netwerk dichtbij opbouwen in deze digitale tijd, ik vind het best lastig...
Dat moet je ook niet digitaal doen. Je kunt met een collega waar het mee klikt afspreken om samen te lunchen of een biertje te halen na het werk, misschien zijn er wel andere vaders op het schoolplein waar je een klik mee hebt en dan kun je ook afspreken. De mensen waar je mee muziek maakt, fietst en feest een voorstel doen om wat vaker af te spreken
AnnaPollewop schreef op 16-03-2026 om 11:01:
[..]
Je komt dus wel mensen tegen, nl op het schoolplein en misschien ook bij sport, hobby of muziekles of zwemles waar je je kinderne brengt en haalt; en daar kun je op dat moment een praatje mee maken en zo je sociale netwerk opbouwen met andere ouders. Dat dat voor een vader wellicht iets lastiger is omdat daar vooral moeders lopen, dat wil ik dan wel aannemen. Maar de schuld aan omstandigheden buiten jezelf geven (zoals "digitale tijdperk") gaat niks oplossen. Sociale contacten hebben is hard werken en dat gaat gewoon niet vanzelf. Ook niet voor je ex.
Ik geef de schuld aan het 'man zijn' en aan hoe mannen met elkaar om gaan. En ten dele ook aan het digitale tijdperk. We hebben gewoon veel te leren ten opzichte van vrouwen denk ik. Als ik om mij heenkijk ook. En nee op school lopen niet alleen moeders, het is 50/50 denkik. Hele moderne vrijezinnige witte school.
Homeguy schreef op 16-03-2026 om 10:56:
Nog aardig voor dit topic misschien: Ik kwam de term 'mankeeping' tegen in een talk van ons aller favoriete Esther.
Dat vrouwen zich dus ontfermen over de hele sociale agenda van hun man. Lijkt me ook wel erg onaantrekkelijk maar ook wel iets wat ik snap voor mijn generatie en ouder: Voor de smartphone kwam je op straat, op school, op de soos in de ub gewoon mensen tegen, afspreken voor morgenavond was dan veel makkelijker. Met een gezin is het bijhouden van een sociale omgeving echt bijna een baan erbij vond ik.
Viel me op nadat ik vanmorgen met ex samen onze jongste naar zijn eerste schooldag bracht en zij in de gang van andere moeders schouderklopjes kreeg terwijl ik werd genegeerd.
Ik heb leuke clubjes om mee te muzieken, fietsen en feesten hoor 3x per jaar maar een echt structureel sociaal netwerk dichtbij opbouwen in deze digitale tijd, ik vind het best lastig...
Nou de term ontfermen is wat eufemistisch gesteld: het is meer dat het onderhouden van sociale contacten en vooral de emotionele intimiteit van haar partner op het bordje van de vrouw komt te liggen.
"Kernaspecten van mankeeping:
- Emotionele steun: De partner fungeren als therapeut, luisterend oor en klankbord voor werkstress en emoties.
- Sociale planning: Het onderhouden van familiecontacten, verjaardagen onthouden, cadeaus kopen en afspraken met vrienden plannen voor de man.
- Sociale vaardigheden aanleren: Vrouwen coachen hun partner vaak in interpersoonlijke vaardigheden."
Zie ook: https://fhm.nl/entertainment/mankeeping-de-stille-relatiekiller-waar-mannen-niet-op-rekenen (geen betaalmuur)
Maar ik ben het me je eens hoor: als een man diepgaander qua emotionele intimiteit met andere mannen wil omgaan, stuit hij vaak op onwil van andere mannen. Zo van 'kunnen we het niet over formule 1 hebben?' Lijkt me niet makkelijk
MRI schreef op 16-03-2026 om 11:43:
[..]
Nou de term ontfermen is wat eufemistisch gesteld: het is meer dat het onderhouden van sociale contacten en vooral de emotionele intimiteit van haar partner op het bordje van de vrouw komt te liggen.
"Kernaspecten van mankeeping:
- Emotionele steun: De partner fungeren als therapeut, luisterend oor en klankbord voor werkstress en emoties.
- Sociale planning: Het onderhouden van familiecontacten, verjaardagen onthouden, cadeaus kopen en afspraken met vrienden plannen voor de man.
- Sociale vaardigheden aanleren: Vrouwen coachen hun partner vaak in interpersoonlijke vaardigheden."
Zie ook: https://fhm.nl/entertainment/mankeeping-de-stille-relatiekiller-waar-mannen-niet-op-rekenen (geen betaalmuur)
Maar ik ben het me je eens hoor: als een man diepgaander qua emotionele intimiteit met andere mannen wil omgaan, stuit hij vaak op onwil van andere mannen. Zo van 'kunnen we het niet over formule 1 hebben?' Lijkt me niet makkelijk
Goed artikel wel, sluit aan bij mijn bevindingen!
AnnaPollewop schreef op 16-03-2026 om 11:01:
[..]
Je komt dus wel mensen tegen, nl op het schoolplein en misschien ook bij sport, hobby of muziekles of zwemles waar je je kinderne brengt en haalt; en daar kun je op dat moment een praatje mee maken en zo je sociale netwerk opbouwen met andere ouders. Dat dat voor een vader wellicht iets lastiger is omdat daar vooral moeders lopen, dat wil ik dan wel aannemen. Maar de schuld aan omstandigheden buiten jezelf geven (zoals "digitale tijdperk") gaat niks oplossen. Sociale contacten hebben is hard werken en dat gaat gewoon niet vanzelf. Ook niet voor je ex.
Ik begrijp de reactie niet helemaal.
Ik merk (ook ingesprekken met andere vaders en vrienden) dat het actief planmatig onderhouden van relaties door mannen vaak nog niet zo actief wordt gedaan terwijl vrouwen dit vaker wel onder de knie lijken te hebben. Een leerpunt dus waar mannen iets van vrouwen kunnen leren, zo lijkt.