Gescheiden en pubers
Hoi, sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en samen hebben we drie kinderen (16,16, 18).
De oudste heeft moeite met de scheiding en het feit dat ik vrij snel een nieuwe vriend heb. Ze vindt dat ik rekening met de kinderen had moeten houden. Wat ze niet begrijpt is dat wij als ouders al een aantal jaar aan het modderen waren. Ze heeft wel gelijk dat ik anders had moeten doen. Ik was helemaal gelukkig met mijn nieuwe liefde, nog steeds, en de kinderen zaten nog in een rouwproces.
Nu is het zo dat zij wat afstand heeft genomen en voorlopig bij haar vader wil zijn omdat ze wat ruimte nodig heeft. Dit is helemaal prima. Al denk ik ook dat het een soort gemakzucht is omdat ze het heen en weer gaan tussen de ouders lastig en vervelend vindt. Het komt haar ergens wel goed uit.
De andere twee doen examen dit jaar en één van de twee wil ook liever bij papa blijven om zich volledig op het examen te kunnen concentreren. Helemaal begrijpelijk want ze moet er veel voor doen om een goed cijfer te halen.
Maar jeetje, ik voel me er niet prettig bij. Voel me zo'n halve moeder...
Heeft iemand hier ervaring mee?
Liefs.
Het is eigenlijk wel logisch. Kinderen van die leeftijd hebben meer behoefte aan stabiliteit en willen niet steeds met hun boeltje verkassen. Tel daarbij op hun oude vertrouwde huis en de keuze is snel gemaakt. Hier waren de kinderen na een jarenlang goed lopend co-ouderschap vanaf een jaar of 16 ook voornamelijk bij mij. Ik was hele dagen van huis terwijl bij hun vader meer gedoe was in huis met nieuwe partner en kinderen.
FrieseMoeder schreef op 01-05-2026 om 00:07:
Je kunt iets lastig vinden toch? Na een scheiding ben je een soort van parttime moeder. Is de consequentie van de scheiding. Vind ik lastig. En dat lijkt me logisch. Daar ging het om.
Ik denk dat parttime moeder een treffende definitie is. Na een scheiding heb je 2 levens. Een met je kinderen en een eigen leven. Dat laatste leven moet je weer volledig gaan opbouwen. En dat kost tijd. Opeens heb je heel veel vrije tijd om te doen wat jij wilt. Laat dat niet invullen door een partner. Maar ga zelf kijken wat jij nu eigenlijk wilt. Dit is een fase die bij veel moeders pas jaren later komt als alle kinderen uit huis zijn.
En bedenk dat het tijd nodig heeft. Jouw gevoelens zijn heel normaal en horen bij dit proces. Geef de gevoelens de ruimte. En denk erover dmv boeken, podcast of gesprekken met gescheiden mensen uit je omgeving. Maar blijf niet continu hangen in het gevoel.
Bedenk dat tijd hierin helpend gaat zijn. Een scheiding is een enorme gebeurtenis.
Je bent nog op goede voet met je ex. Ik zou met hem een eerlijk gesprek willen, waarbij je ook eerlijk verteld wat voor jou lastig is (hou er rekening mee dat het voor hem eigenlijk hetzelfde is, maar hij heeft waarschijnlijk een andere manier om ermee om te gaan. Het moet geen concurrentiestrijd worden tussen jullie twee.
Dan zou je ook kunnen afspreken dat de kinderen één keer in de twee weken een dag, eventueel een weekend bij de andere ouder verblijven, zodat ieder in elk geval contact houdt met elkaar. Dus als je zoon en dochter bij vader wonen, dat ze dan in elk geval één keer in de twee weken bij jou eten, eventueel slapen, eventueel een weekend verblijven zodat je nog samen 'leuke' dingen kunt doen of kunt helpen met de examens. Dan heeft vader ook af en toe een weekend vrij.
Decembermamma schreef op 01-05-2026 om 07:34:
[..]
Het kan ook zijn dat de oudste op jou lijkt. Ik vind het nogal gemakzuchtig dat je zegt "mijn vriend is het probleem niet" terwijl dat wel is wat de oudste aangeeft. En dan is het gemakzuchtig om te zeggen dat de oudste het vooral makkelijk vind bij pa te wonen.
Ik vind het altijd ook wel gemakzuchtig van de ouders dat de kinderen iedere keer moeten verhuizen. Ik zie het hier van dichtbij gebeurden 2 keer per week verhuizen de pubers al hun spullen van ma naar pa of andersom. Wat gedoe zeg.
Dan heb je niet goed gelezen wat ik zei.
AnnaPollewop schreef op 01-05-2026 om 08:31:
Voel je je een halve moeder omdat de kinderen niet de hele week bij jou zijn? Of omdat je vooral bezig bent met je nieuwe relatie, en niet met wat de situatie (scheiding, verhuizing, nieuwe vriend) met je kinderen doet?
Je kent je oudste egoistische motieven toe, maar gelden die niet minstens zo voor jou, dat je vooral je laat leiden door wat voor jou goed voelt?
En al zou ze uit gemakzucht bij haar vader zijn, waarom zou dat verkeerd zijn. Ze heeft niet om alle gedoe gevraagd en dat ze dan kiest wat haar het beste uitkomt lijkt me meer dan gerechtvaardigd.
Eigenlijk best bizar dat je haar dat aanrekent. En haar gevoelens hierover wegveegt met "ze begrijpt niet dat...¨. Nee, dat hoeft ze ook niet te begrijpen. Het gaat nl om hoe het voor haar voelt.
Je kinderen hoeven hun keuzes niet te baseren op wat goed voor jou voelt.
Dat je je er onprettig bij voelt is de consequentie van de keuzes die jij gemaakt hebt. Je kunt niet alles hebben, zowel de cake als het opeten.
Is dit serieus? Ik dacht dat dit een forum was om gevoel te uiten, mensen te treffen in eenzelfde situatie. Heb al spijt van mijn topic. Want jullie slaan de plank mis. Deels doordat jullie zelf oordelen, deels doordat ik het onhandig zei.
De kids kiezen er idd niet voor maar mag je de hele situatie van scheiden als moeder niet gewoon lastig vinden?
tsjor schreef op 01-05-2026 om 15:25:
Je bent nog op goede voet met je ex. Ik zou met hem een eerlijk gesprek willen, waarbij je ook eerlijk verteld wat voor jou lastig is (hou er rekening mee dat het voor hem eigenlijk hetzelfde is, maar hij heeft waarschijnlijk een andere manier om ermee om te gaan. Het moet geen concurrentiestrijd worden tussen jullie twee.
Dan zou je ook kunnen afspreken dat de kinderen één keer in de twee weken een dag, eventueel een weekend bij de andere ouder verblijven, zodat ieder in elk geval contact houdt met elkaar. Dus als je zoon en dochter bij vader wonen, dat ze dan in elk geval één keer in de twee weken bij jou eten, eventueel slapen, eventueel een weekend verblijven zodat je nog samen 'leuke' dingen kunt doen of kunt helpen met de examens. Dan heeft vader ook af en toe een weekend vrij.
Het is niet zo dat ze helemaal niet komen. Wordt mijn bericht wel gelezen? Het gaat om de examenperiode. Zoon is hier gewoon volgens regeling.
Izza schreef op 01-05-2026 om 14:17:
[..]
Ik denk dat parttime moeder een treffende definitie is. Na een scheiding heb je 2 levens. Een met je kinderen en een eigen leven. Dat laatste leven moet je weer volledig gaan opbouwen. En dat kost tijd. Opeens heb je heel veel vrije tijd om te doen wat jij wilt. Laat dat niet invullen door een partner. Maar ga zelf kijken wat jij nu eigenlijk wilt. Dit is een fase die bij veel moeders pas jaren later komt als alle kinderen uit huis zijn.
En bedenk dat het tijd nodig heeft. Jouw gevoelens zijn heel normaal en horen bij dit proces. Geef de gevoelens de ruimte. En denk erover dmv boeken, podcast of gesprekken met gescheiden mensen uit je omgeving. Maar blijf niet continu hangen in het gevoel.
Bedenk dat tijd hierin helpend gaat zijn. Een scheiding is een enorme gebeurtenis.
Dit is een comment waar ik op hoopte. Dankjewel. Lief. Doe ik inderdaad, boeken, podcasts. En mijn nieuwe partner vult geen leegte gelukkig. Nogmaals, dankjewel.
MamaE schreef op 01-05-2026 om 12:42:
Ik snap best dat je kinderen het ingewikkeld vinden en ik zou ze ook de ruimte geven om de omgang en waar ze verblijven/wonen zelf vorm te geven. Daar zijn ze oud genoeg voor. Zeker als er eindexamens zijn is gemakszucht zoals jij het noemt misschien ook helemaal niet zo erg. Geef ze de ruimte om te studeren op de plek waar dat voor hun fijn voelt en het handigste is. Dat zorgt voor minder stress bij je kinderen waardoor ze waarschijnlijk ook beter presteren.
Voor je eigen gevoel van 'halve moeder zijn'; je bent altijd moeder, ook als je kinderen niet bij jou zijn. Als ze op zichzelf gaan wonen, ben je nog steeds moeder. Alleen de vorm en de inhoud verschillen per levensfase. Dat is normaal en staat los van gescheiden zijn of niet.
Wat de oudste betreft heeft gemakzucht toch wel degelijk invloed. Zal de details besparen maar 18 jaar, vriendje, rijbewijs, vriendinnen zegt vanaf genoeg.
FrieseMoeder schreef op 01-05-2026 om 16:54:
[..]
Het is niet zo dat ze helemaal niet komen. Wordt mijn bericht wel gelezen? Het gaat om de examenperiode. Zoon is hier gewoon volgens regeling.
Ja, dit lees is: 'Nu is het zo dat zij wat afstand heeft genomen en voorlopig bij haar vader wil zijn omdat ze wat ruimte nodig heeft.' Ik zie hier niet staan dat het alleen voor de examenperiode is. Dat is wel zo bij de tweede. Maar alleen voor de examenperiode, levert dat problemen op bij jou?
Op het forum krijg je verschillende reacties, mensen houden je een spiegel voor, reageren op wat je schrijft, hoe kan het ook anders? Als je alleen maar 'meehuilers' wil is het goed om je te realiseren dat veel ouders die hier schrijven zo'n periode al achter de rug hebben en zij zijn alweer heel wat stappen verder. Ik in elk geval wel.
tsjor schreef op 01-05-2026 om 17:27:
[..]
Ja, dit lees is: 'Nu is het zo dat zij wat afstand heeft genomen en voorlopig bij haar vader wil zijn omdat ze wat ruimte nodig heeft.' Ik zie hier niet staan dat het alleen voor de examenperiode is. Dat is wel zo bij de tweede. Maar alleen voor de examenperiode, levert dat problemen op bij jou?
Op het forum krijg je verschillende reacties, mensen houden je een spiegel voor, reageren op wat je schrijft, hoe kan het ook anders? Als je alleen maar 'meehuilers' wil is het goed om je te realiseren dat veel ouders die hier schrijven zo'n periode al achter de rug hebben en zij zijn alweer heel wat stappen verder. Ik in elk geval wel.
Dat ging om de twee andere kinderen. Over de oudste schreef ik dat ze ruimte nodig heeft vanwege andere zaken. Maar bedankt voor je reactie
FrieseMoeder schreef op 01-05-2026 om 16:56:
[..]
Wat de oudste betreft heeft gemakzucht toch wel degelijk invloed. Zal de details besparen maar 18 jaar, vriendje, rijbewijs, vriendinnen zegt vanaf genoeg.
Maar haar vader ziet haar waarschijnlijk ook niet zo veel. Onze 17-jarige zien we dan nog regelmatig bij het avondeten, maar ook niet elke dag. Maar verder zien we hem niet veel. En ik snap dat je die momenten nu ook niet meer hebt en daar aan moet wennen. Maar legio 18-jarigen zitten al op kamers, die zien hun ouders ook niet zo veel.
En je kunt het gemakzuchtig noemen, je kunt het ook zien als minder belastend. Want ik kan me voorstellen dat iedere keer verkassen veel gedoe is voor je kinderen.
Kortom, ik snap dat je je kinderen mist en dat je hier aan moet wennen. Maar ik denk niet dat dit zo zeer aan de scheiding ligt, maar aan pubers die op weg zijn naar de volgende fase.
linn19 schreef op 01-05-2026 om 10:03:
[..]
Je blijft tegenstrijdige berichten schrijven. Je hebt het wel over respect voor hun keuzes maar dat blijkt niet uit jouw schrijfsels. Onderhuids ben jij aan het invullen ( ze begrijpt niet dat, gemakzucht,komt haar wel goed uit ed)
Je zit dicht tegen de rand aan om jouw kinderen te verwijten dat jij het lastig hebt omdat jij hun keuzes onder een vergrootglas legt.
Hoe meer hun keuzes gericht zullen zijn op "bij papa zijn" hoe lastiger jij het zal gaan vinden.
Bij scheiden met jongere kinderen is er een vastgelegde omgangsregeling. Bij jullie hangt alles af van de keuzes die de kinderen zelf maken.
Denk dat het meevalt. Keuzes zijn niet per definitie vanwege papa. Maar ik stop met uitleggen. Het wordt hoe dan ook verkeerd begrepen en uitgelegd.
Ik respecteer hun keuzes 100%. Leg totaal geen druk op ze. En de omgangsregeling is zoals ie is. Ik heb bewust niet gekozen om het hele verhaal te noteren. Daar laat ik het bij.
Schemerlampje schreef op 01-05-2026 om 18:24:
[..]
Maar haar vader ziet haar waarschijnlijk ook niet zo veel. Onze 17-jarige zien we dan nog regelmatig bij het avondeten, maar ook niet elke dag. Maar verder zien we hem niet veel. En ik snap dat je die momenten nu ook niet meer hebt en daar aan moet wennen. Maar legio 18-jarigen zitten al op kamers, die zien hun ouders ook niet zo veel.
En je kunt het gemakzuchtig noemen, je kunt het ook zien als minder belastend. Want ik kan me voorstellen dat iedere keer verkassen veel gedoe is voor je kinderen.Kortom, ik snap dat je je kinderen mist en dat je hier aan moet wennen. Maar ik denk niet dat dit zo zeer aan de scheiding ligt, maar aan pubers die op weg zijn naar de volgende fase.
Fijn dat er begrip is. Meer vroeg ik niet. Lief, dankjewel ☺️
Izza schreef op 01-05-2026 om 14:17:
[..]
Ik denk dat parttime moeder een treffende definitie is. Na een scheiding heb je 2 levens. Een met je kinderen en een eigen leven. Dat laatste leven moet je weer volledig gaan opbouwen. En dat kost tijd. Opeens heb je heel veel vrije tijd om te doen wat jij wilt. Laat dat niet invullen door een partner. Maar ga zelf kijken wat jij nu eigenlijk wilt. Dit is een fase die bij veel moeders pas jaren later komt als alle kinderen uit huis zijn.
En bedenk dat het tijd nodig heeft. Jouw gevoelens zijn heel normaal en horen bij dit proces. Geef de gevoelens de ruimte. En denk erover dmv boeken, podcast of gesprekken met gescheiden mensen uit je omgeving. Maar blijf niet continu hangen in het gevoel.
Bedenk dat tijd hierin helpend gaat zijn. Een scheiding is een enorme gebeurtenis.
Ik heb mij nooit een parttime moeder gevoeld. Ze waren misschien niet altijd bij mij, maar ze (zouden moeten) kunnen natuurlijk wel altijd bij je terecht. En zelfs als dat niet zo is, ben je gewoon nog fulltime moeder. Dat ben je niet alleen als ze permanent onder je vleugels zitten.
Ik ben het zelfs nu nog, terwijl ik er een maar een week of drie per jaar fysiek in de buurt heb.
FrieseMoeder schreef op 01-05-2026 om 18:34:
[..]
Denk dat het meevalt. Keuzes zijn niet per definitie vanwege papa. Maar ik stop met uitleggen. Het wordt hoe dan ook verkeerd begrepen en uitgelegd.
Ik respecteer hun keuzes 100%. Leg totaal geen druk op ze. En de omgangsregeling is zoals ie is. Ik heb bewust niet gekozen om het hele verhaal te noteren. Daar laat ik het bij.
Je hoeft het hele verhaal ook niet te vertellen hier want dat doet er niet toe. Woorden als "gemakzucht, het komt haar wel goed uit, heen en weer vind ze vervelend" komen gewoon negatief over. Als jij zegt dat je haar keuze 100% respecteert zijn we het daar niet over eens.
Ik snap ook heus dat keuzes niet per definitie vanwege papa genomen worden.
Het levenspad van kinderen verandert definitief door een scheiding.
Opeens ligt er een wereld vol andere keuzemogelijkheden voor hun voeten. Maar ook extra persoonlijke emotionele hobbels waar ze opeens mee te maken krijgen door de scheiding.
Ik hoop dat je kan begrijpen dat welke keuze jouw kinderen ook maken het hun levenspad is wat een andere wending heeft genomen door de scheiding en ze daar ieder op hun eigen manier invulling aan gaan geven. En daar kun je van alles van gaan vinden je kan er allemaal niks mee want zij ontdekken hun eigen levenspad, de scheiding heeft daar een andere dimensie aan gegeven.