Hulp gevraagd: Wat zou jij doen als je mij was?
Beste ouders,
Ik heb ruim 9 jaar met mijn inmiddels ex (B voor het gemak) en haar zoon (K) van nu 10 jaar oud samengewoond en hij wist niet beter dan dat ik zijn vader was.
Ik heb K erkend in 2020, ik ben niet zijn biologische vader, B is met K eind maart 2025 verhuisd naar een andere woning, een aantal weken daarna heeft ze K verteld dat ik zijn vader niet ben zonder mij daarin te betrekken.
Ik zal niet teveel ingaan op de details wat B allemaal heeft gedaan tot het punt waar we nu staan maar het is veel en ik sta er daardoor slecht voor, tenminste zoals het nu loopt.
B heeft 7 maanden geleden samen met haar zus een verhaal de wereld in gebracht wat het volgens B rechtvaardigt dat ik K niet meer kan zien omdat ze vreest voor hun veiligheid.
Ik zou B hebben bedreigd dat ik haar leven kapot ging maken als ik geen gezag krijg over K en later die dag zou ik haar zus hebben mishandeld in de supermarkt.
Dit verhaal is gebruikt om K die dag, wat eigenlijk mijn weekend was, vroegtijdig uit school te halen. Er zijn meldingen gemaakt door B en haar zus bij de politie en veilig thuis en K is aangemeld voor hulp via de huisarts naar de jeugd ggz. B heeft bij elke instantie haar gezag gebruikt om te voorkomen dat ik een stem kreeg en K zou ook vanwege deze gebeurtenissen doodsbang voor me zijn. Ik krijg sindsdien geen enkele informatie meer over K en ik maar ook mijn familie, vrienden en hun kinderen zien hem niet meer.
School deelt geen info over de voortgang van K en bij het wijkteam, de GGZ, Veilig thuis en de rvdk kan ik niet terecht zonder toestemming van B, die ik van haar niet krijg. K is veranderd van een vrolijk en onbezorgd kind naar een kind wat ik bijna niet meer herken en waar ik regelmatig zorgwekkende dingen over hoor. K verteld verhalen over mij op school, de voetbal en tegen zijn vrienden die aantoonbaar niet kloppen maar waar een kind van 10 ook niet mee belast zou moeten zijn.
Eind oktober is er een tussentijdse zitting geweest voor een tijdelijke omgangsregeling die is afgewezen omdat K aan de rechter aangaf dat hij me liever niet meer wilde zien. B is wel door de rechter en rvdk op haar vingers getikt dat zij als ouder met gezag de omgang moet stimuleren en dit niet bij K neer moet leggen. Ze heeft afspraken gemaakt dat ze zich zou inzetten voor spoedig contactherstel maar heeft de verantwoordelijkheid daarvoor bij de kindbehartiger neergelegd waar K op de wachtlijst stond en is onverminderd doorgegaan met het verspreiden van misinformatie over mij en mijn naasten.
Tot de dag van vandaag is er de situatie daardoor alleen maar verder geëscaleerd, heb ik K niet gezien en sta ik nog steeds met mijn rug tegen de muur.
Ik heb dit enigszins zien aankomen omdat B hiermee heeft gedreigd toen ze net was verhuisd en ik heb me zo goed mogelijk proberen voor te bereiden.
De werkelijke gang van zaken is als volgt:
- Het gesprek waarin ik B zou hebben bedreigd heb ik opgenomen waarmee ik kan bewijzen dat ik haar niet heb bedreigd en dat juist B duidelijk op zoek was naar een reactie van mij die ze niet heeft gekregen.
- Ik heb de beveiligingsbeelden van de supermarkt waarop te zien is dat haar zus mij belaagd en voor me blijft staan terwijl ik meerdere malen aangeef dat ze weg moet gaan, ik heb haar met geen vinger aangeraakt.
- K zat tijdens deze gebeurtenissen op school dus waarom is hij sindsdien bang voor me en wat is er op school verteld?
- B en haar zus hebben aantoonbaar inmiddels 5 strafbare feiten begaan waarvan er 2 volgens de wet een misdrijf zijn.
- Ik heb over bovenstaande mijn mond gehouden tijdens de eerste zitting omdat ik nog steeds hoopte op verbetering maar dat bleek een illusie te zijn.
De zitting van aanstaande vrijdag is geen strafzaak, het is de zitting van de bodemprocedure voor omgang en het gedeeld gezag bij de kinderrechter. Mijn advocaat zegt dat het daarom weinig zin heeft om haar beweringen te gaan weerleggen.
Ik kan het als vader van een kind waar ik vreselijk veel van hou en die ook enorm wordt gemist, niet bolwerken dat zijn leven op zijn kop staat en ik er niet meer voor hem kan zijn door de keuzes van zijn moeder die daar, beschermd door het gezag, mee weg lijkt te komen als ik mijn mond hou.
Ik zou graag jullie mening willen horen over de volgende stelling en aub alleen reageren op deze stelling met een motivatie van je antwoord:
“ Bij de zitting ga ik mijn spreektijd gebruiken om de aantoonbare strafbare feiten van B en haar zus aan te kaarten. Vervolgens vraag ik de rechter om een onafhankelijk onderzoek van een specialist om zo tot een realistisch beeld van de situatie te komen voor ze een uitspraak doet in deze zaak. “
Ja omdat…. / Nee want…
Alvast bedankt voor het meedenken!
Ik kan je geen advies geven, maar misschien heb je er nu of anders later wat aan om te luisteren naar de Omdenken podcast nr 287.
sterkte
Waarom tegen advies van je advocaat ingaan?
Ik zou inzetten op de-escaleren. Omgang zonder gezag, voorzichtig beginnen en dat eventueel langzaamaan opbouwen rekening houdend met de verwarrende ervaring die dit kind meemaakt zodat hij zaken voor zichzelf weer op een rijtje kan proberen te zetten.
Spreektijd gebruiken dus voor het belang van het kind en eis gezag laten vervallen.
“ Bij de zitting ga ik mijn spreektijd gebruiken om de aantoonbare strafbare feiten van B en haar zus aan te kaarten. Vervolgens vraag ik de rechter om een onafhankelijk onderzoek van een specialist om zo tot een realistisch beeld van de situatie te komen voor ze een uitspraak doet in deze zaak. “
Je advocaat zegt duidelijk: het is geen strafzaak. Het gaat om civiel recht, twee burgers tegenover elkaar. Dus 'bewijzen' zijn helaas voor jou nu niet aan de orde.
Wat je kunt doen is aantonen dat er sprake is geweest van een zorgrelatie tussen jou en je kind. Probeer dat zoveel mogelijk te laten zien in hoe je die zorg tot een bepaalde dag hebt vormgegeven, zo concreet mogelijk. Geef aan dat je dat zou willen voortzetten in de vorm van gedeelde zorg. Dat je begrijpt dat door de verhalen van moeder er nu twijfel is ontstaan over jouw relatie met je kind, en dat je daarom bereid bent om een vorm van toezicht te accepteren, bijvoorbeeld een onderzoek door de raad voor kinderbescherming, begeleiding door een organisatie voor gezinsbegeleiding of begeleide omgang.
Je mag ook vertellen hoe het kind in jouw leven is gekomen, waarom je het kind wel erkend hebt terwijl je wist dat je niet de biologische vader was, wat het kind voor jou betekende, waarom je geen gezag hebt aangevraagd, maar je wel als gezagdragende ouder hebt gedragen.
De rechter zal een beeld willen krijgen van jou als ouder, met de goede dingen en de minder goede dingen, maar iemand die wel als het nodig is bereid is om hulp te accepteren.
Voorkom vooral moddergooien naar de moeder! Mocht er een onderzoek komen door de RvK kun je altijd nog die filmpjes laten zien, maar in de rechtszaal niet doen.
Eens met bovenstaande posts, zie ook mijn reactie onder je andere draadje.
tsjor schreef op 03-02-2026 om 09:39:
“ Bij de zitting ga ik mijn spreektijd gebruiken om de aantoonbare strafbare feiten van B en haar zus aan te kaarten. Vervolgens vraag ik de rechter om een onafhankelijk onderzoek van een specialist om zo tot een realistisch beeld van de situatie te komen voor ze een uitspraak doet in deze zaak. “
Je advocaat zegt duidelijk: het is geen strafzaak. Het gaat om civiel recht, twee burgers tegenover elkaar. Dus 'bewijzen' zijn helaas voor jou nu niet aan de orde.
Wat je kunt doen is aantonen dat er sprake is geweest van een zorgrelatie tussen jou en je kind. Probeer dat zoveel mogelijk te laten zien in hoe je die zorg tot een bepaalde dag hebt vormgegeven, zo concreet mogelijk. Geef aan dat je dat zou willen voortzetten in de vorm van gedeelde zorg. Dat je begrijpt dat door de verhalen van moeder er nu twijfel is ontstaan over jouw relatie met je kind, en dat je daarom bereid bent om een vorm van toezicht te accepteren, bijvoorbeeld een onderzoek door de raad voor kinderbescherming, begeleiding door een organisatie voor gezinsbegeleiding of begeleide omgang.
Je mag ook vertellen hoe het kind in jouw leven is gekomen, waarom je het kind wel erkend hebt terwijl je wist dat je niet de biologische vader was, wat het kind voor jou betekende, waarom je geen gezag hebt aangevraagd, maar je wel als gezagdragende ouder hebt gedragen.
De rechter zal een beeld willen krijgen van jou als ouder, met de goede dingen en de minder goede dingen, maar iemand die wel als het nodig is bereid is om hulp te accepteren.
Voorkom vooral moddergooien naar de moeder! Mocht er een onderzoek komen door de RvK kun je altijd nog die filmpjes laten zien, maar in de rechtszaal niet doen.
Ik snap deze reactie niet goed. Want de rechter zal inderdaad een beeld willen krijgen van deze vader en dan alleen maar erkennen dat er twijfel is en dat je toezicht wil accepteren daarmee schetst hij toch het beeld dat hij instemt met het beeld van de moeder?
Ik zou wel iets zeggen over de misinformatie, maar wel heel beknopt. Dat je erg ontdaan bent over deze misinformatie omdat dit tot gevolg heeft dat je je kind niet kan zien. Dat deze feiten niet kloppen, wat je bij een strafzaak wat deze niet is, kan aantonen middels opgenomen gesprek en opgevraagde beelden. En dat dit veel emotie oproept, omdat je van je zoon houdt en ziet dat het nu niet goed met hem gaat.
Dus ik zou niet helemaal losgaan, wel benoemen, en daarbij meteen je zoon erbij. Zodat het geen losstaand gevecht wordt naar moeder toe, maar dat de pijn zit bij de ouderverstoting.
'Want de rechter zal inderdaad een beeld willen krijgen van deze vader en dan alleen maar erkennen dat er twijfel is en dat je toezicht wil accepteren daarmee schetst hij toch het beeld dat hij instemt met het beeld van de moeder?' Nou nee, daarmee laat hij zien dat hij snapt wat de realiteit is, waardoor ze nu voor de rechter staan. Zeggen dat je ontdaan bent over de misinformatie (er wordt een beeld van mij geschetst waarin ik mezelf niet herken) kan wel, maar aangeven dat je kunt aantonen dat het onjuist is gaat teveel een stap richting moddergooien, schuldig verklaren, strafzaak.
Ik zou wel degelijk benoemen dat je vreselijk ontdaan bent over alle foutieve informatie. En dat je graag een onderzoek wilt door de Raad. Ga moeder niet zwart maken en blijf rustig en beheerst (rechters hebben een hekel aan boosheid en agressie dan sta je direct achter). Kom zo netjes en beleefd mogelijk over in houding, gedrag en kleding. En geef aan dat jij graag omgang wilt. Dat jij je zorgen maakt en meewerkt aan toezicht en andere vormen van hulp.
Besef aan de andere kant. Dat hoe heftig ook dit officieel niet jouw kind is. Je hebt alleen een erkenning en die kan ongedaan gemaakt worden. Je hebt geen gezag en bent geen biologische vader (die is ook nog "ergens"). Jullie zijn uit elkaar en de kans bestaat natuurlijk dat er nieuwe partners gaan komen. Jouw zoon zal ouder worden en is in de eerste plaats loyaal aan zijn moeder. De kans is aanwezig dat jij in de positie ex van moeder komt en dat jouw aanwezigheid in zijn leven ingewikkeld voor hem zal worden. Ook vanwege zijn leeftijd.
Ik wil absoluut geen moddergooien en/of beschuldigingen uiten naar de moeder. Waar het mij om gaat is dat de hele hulpverlening nu draait op het beeld wat door haar is geschetst en aantoonbaar niet klopt en K hiermee wordt belast. Ik heb verder geen opties om dit aan te kaarten bij de instanties zonder haar toestemming en die geeft ze me niet.
Ik ben me er goed van bewust dat ik mijn woorden zorgvuldig zal moeten kiezen om iets in gang te zetten waardoor deze situatie nog kan verbeteren. Alle tips zijn welkom.
Het is juridisch wel degelijk zijn kind en een ongedaanmaking van de erkenning zit er absoluut niet in, tenzij het kind die zelf zou verzoeken. En daar is vooralsnog geen sprake van.
Een erkenning kan ongedaan gemaakt worden als de erkenner niet de verwekker is, maar dat moet dan binnen korte tijd nadat duidelijk wordt dat de erkenner niet de verwekker is. Beide ouders wisten donders goed dat TO niet de biologische vader is, dus noch vader, noch moeder kunnen die erkenning terugdraaien.
Kind zou het wel kunnen, totdat hij 21 is. Maar nogmaals, daar is op dit moment nog helemaal geen sprake van.
'Waar het mij om gaat is dat de hele hulpverlening nu draait op het beeld wat door haar is geschetst en aantoonbaar niet klopt'. Dat is vechten tegen haar, als het kan niet doen. Laat zien dat het beeld dat zij schetst niet klopt door te laten zien wat voor vader jij tot nu toe bent geweest en in de toekomst ook wil zijn. Dus richt je op het beeld dat je van jezelf wil schetsen. Als je dan laat zien dat je een rancuneuze ex bent die de moeder van zijn kind aanvalt, dan sta je met 2-0 achter.
Erkenning is slechts een papier waarop staat dat een willekeurige persoon een bepaald kind wel wil erkennen. Er zitten verplichtingen aan vast (alimentatie en erfrecht) maar weinig rechten zoals to nu al merkt). Bij voorkeur de biologische vader. Maar dat is to helemaal niet. Ik heb het vermoeden dat kind de achternaam van moeder heeft. Jullie zijn nooit getrouwd (ik lees samengewoond). Jij hebt geen enkele zeggenschap over dit kind, geen recht op informatie over hem. Je mag nergens over beslissen (denk aan belangrijke zaken als school of medische zaken maar ook verhuizingen of hulp). En ook omgang gaat moeilijk worden vanwege dit nare verhaal maar ook omdat kind dat niet wil. Daarnaast is er nog een biologische vader. En zal er een nieuwe partner en opvoeder kunnen komen. Dat maakt jouw rol als voormalige opvoeder en ex heel ingewikkeld. Moeder en kind willen jou niet in hun leven. Vraag jezelf af of je tegen de wil van het kind in wilt gaan. Is een gevecht echt in zijn belang? Of alleen in jouw belang? Het afdwingen van ongewenst contact lijkt mij voor een kind absoluut niet goed. En kind is bijna een puber met een eigen leven en heel andere prioriteiten dan zijn ouders. Laat staan iemand uit het verleden.
Ik vind dat trouwens erg makkelijk voorbij wordt gegaan aan het jarenlang voorliegen van dit kind! Jullie hadden hem vanaf het begin de waarheid moeten vertellen. Hoe heftig moet het wel niet zijn om opeens te horen dat je vader niet je vader is! Dat jij hem al die jaren hebt voorgelogen over het meest essentiële: zijn bestaan. Er zullen dan automatisch vragen opkomen wie de echte vader is. En waarom hij kind niet wil. Dat zijn enorm ingewikkelde levensvragen. Laat staan op zo'n jonge leeftijd. Dan nog een verhuizing en breuk waarbij jij opeens verdwijnt en er heftige verhalen opduiken en hulpverleners bij kind betrokken raken. Misschien wil kind wel even helemaal geen gedoe meer en gewoon rust...
altijd advies eigen advocaat opvolgen!!
Izza schreef op 03-02-2026 om 16:52:
Erkenning is slechts een papier waarop staat dat een willekeurige persoon een bepaald kind wel wil erkennen. Er zitten verplichtingen aan vast (alimentatie en erfrecht) maar weinig rechten zoals to nu al merkt). Bij voorkeur de biologische vader. Maar dat is to helemaal niet. Ik heb het vermoeden dat kind de achternaam van moeder heeft. Jullie zijn nooit getrouwd (ik lees samengewoond). Jij hebt geen enkele zeggenschap over dit kind, geen recht op informatie over hem. Je mag nergens over beslissen (denk aan belangrijke zaken als school of medische zaken maar ook verhuizingen of hulp). En ook omgang gaat moeilijk worden vanwege dit nare verhaal maar ook omdat kind dat niet wil. Daarnaast is er nog een biologische vader. En zal er een nieuwe partner en opvoeder kunnen komen. Dat maakt jouw rol als voormalige opvoeder en ex heel ingewikkeld. Moeder en kind willen jou niet in hun leven. Vraag jezelf af of je tegen de wil van het kind in wilt gaan. Is een gevecht echt in zijn belang? Of alleen in jouw belang? Het afdwingen van ongewenst contact lijkt mij voor een kind absoluut niet goed. En kind is bijna een puber met een eigen leven en heel andere prioriteiten dan zijn ouders. Laat staan iemand uit het verleden.
Wow wat een aannames en invullen. En ook nog verkeerde feiten. Reageer je nu weer zo heftig uit eigen ervaringen? Geen recht op informatie?". Dat recht heb je wel, informatie over belangrijke zaken en recht op consultatie.
Kind wil geen omgang? Hoe weet jij dat? Er is biologische vader in beeld? Er zal een nieuwe partner komen? Je gaat tegen de wil van het kind in? Is het gevecht alleen in belang van de vader? Kind van 10 is bijna een puber en heeft andere prioriteiten... ? iemand uit het verleden? (vanaf 1 jaar kind mee samengewoond).
Ik wilde al ingaan op de vele onjuistheden in de post van Izza, maar Labyrinth is me voor. Dank.